Wijnblog.be

Wijnblog.be

Over deze blog...

Het is de bedoeling om op deze pagina’s bijdragen te plaatsen over recent geproefde wijnen. Het gaat hier dan uiteraard eerder over de persoonlijke appreciatie van een wijn dan over een puntenevaluatie à la Parker. Verder komt er ook ruimte voor andere wijntopics zoals verslagen over wijnuitstappen en –proeverijen, verwijzingen naar interessante wijnsites of artikels over wijn, allerhande wijnweetjes, aangekondigde wijnevenementen enz…

Tête à tête San Roman

Degustatienota'sGeplaatst door pvo 02 mrt, 2013 23:43

Na een maandje gedwongen (?) rust mogen de kurken weer ontstopt worden. Februari is traditioneel mijn "droogleggingsmaand" geworden en gezien de puike scores op de weegschaal zal dit wellicht ook een blijvertje zijn.

Maar vanaf 1 maart mocht het dus weer. Recent viel er een uitnodiging van La Riojana in de bus en dat bracht me er bij om eens mijn voorraad Spaanse wijnen te checken. Een deftige voorraad wijn heeft trouwens zo zijn voordelen want een mens "vergeet" al eens wat flessen. Zo bleek ik nog een mini-voorraadje flessen San Roman te hebben van 2002 en 2005. Ideaal van leeftijd om eens tegenover elkaar te zetten en uit te maken hoe de tand des tijds hier toegeslagen heeft.

Eerst een kleine situatieschets. Wat bedoel ik als ik het over San Roman heb? Wel, ik heb het dan over een meer dan aanbevelingswaardige wijn van Bodegas y Vinedos Maurodos uit Toro. Toro? Stier? Neen, geen stieren hier, alhoewel, de kracht van de wijn maakt een vergelijking niet geheel ondenkbeeldig. Toro is een DO (Denominacion de Origen) in Spanje die ergens in de vroege jaren '80 het levenslicht zag. Veel minder gekend dan pakweg Rioja en Ribera del Duero maar er wordt wel op de dezelfde wijze gewerkt. In rood is hier de Tinta del Toro de baas als druivenvariant. Doet geen belletje rinkelen? Is gewoon een andere benaming voor Tempranillo, nog steeds de signature druif voor Spanje. Toro is een wijngebied dat meer zuidwest gelegen is ten opzichte van Rioja en Ribera del Duero. Het ligt vlak naast Rueda aan de Duero rivier op een paar honderd kilometer van de Portugese grens. Toro ligt in het grotere wijngebied van Castilla y Leon en de wijngaarden liggen verspreid over Zomara en Valladolid.

De San Roman wordt gemaakt van 100% Tinta de Toro en krijgt een langdurige vatlagering mee. Voor de 2002 was dit 20 maanden Amerikaanse en Franse eik, voor de 2005 was dit zelfs 23 maanden. Beide wijnen halen 14,5% alcohol en beloven dus aan de stevige kant te zijn. Nu, ik heb dit reeds ettelijke malen geschreven, alcoholpercentages op zich betekenen niets. Overigens is 14% ook al lang geen uitzondering meer in Bordeaux om maar iets te zeggen.

Als we beide wijnen naast elkaar in het glas hebben, is het verschil nauwelijks merkbaar. Diep donkerrode kleur die doet denken aan een zwarte kers (donkere schil met donkerrood vruchtvlees) met quasi geen indicatie van veroudering. Als je weet dat de oudste van de 2 wijnen meer dan 10 jaar op de teller heeft, is dat op zich reeds een zeer markant gegeven. Bij verdere analyse (toegegeven, gebeurde 's avonds en dus niet bij daglicht) valt wel op dat het hart van de 2005 nog nagenoeg inktzwart is terwijl de 2002 toch al iets transparanter en roder oogt.

Is er ook zo weinig verschil te bemerken in de neus? Oeps, neen, daar valt wel een en ander te noteren. De 2005 is heel extravert met bijzonder veel donker fruit en specerijen op de voorgrond. Een - wat ik gemakshalve - typische Tempranillotoets zou durven noemen van geroosterd gebraad, zwarte kersen opgelegd op alcohol en gevanilliseerd zoethout. Bij het opwalsen komt het aroma van verse specerijen nog meer op de voorgrond samen met wat cederhout. De 2002 dan. Hmm, veel moeilijker te lezen: gesloten, fruit dat duidelijk in retrogressie is, potloodslijpsel en ook wat van dat geroosterd gebraad. Hoe typisch Spaans en Tempranillo de 2005 aanvoelde, hoe meer de 2002 daarvan afwijkt. In de neus doet het bijna aan een Bordeaux blend denken. Bij het opwalsen komen hier vooral toetsen van mokka (koffie) en karamel opduiken samen met een licht florale hint. Het fruit is nog aanwezig maar blijft vooral op de achtergrond.

En wat zeggen de smaakpapillen? Ook hier zijn er duidelijke verschillen en is er een afgetekende winnaar. De 2002 scoort hoog op vlak van versmoltendheid en fruit, hout, tannine vormen een mooie drie-eenheid. Maar, ik bemerk ook een onverwacht hoge aciditeit. Niet foutief maar wel markant. De bescheidenheid van de fruitfactor in de neus komt ook terug in de smaak: wat donker bessenfruit, veel zoethout in de finale maar voor de rest .... een twijfelgeval. De wijn geeft me iewat een impressie van dun over te komen. Is dit een wijn die al over zijn hoogtepunt heen is? Of moeten we dit wat laten rusten in afwachting van de volgende evolutiefase waarin deze wijn zal terecht komen? Ik heb nog 1 fles liggen en zal het risico nemen. Maar wat met de 2005? Het extravert karakter in de neus zet zich ook door in de smaakbeleving. Het fruit staat hier nog zeer duidelijk op de voorgrond. Een intense impressie van donker fruit zoals zwarte kers (op alchohol), braam en bosbes. Deze wijn heeft een mooie lengte met hout en (fruitgedreven) tannine in de finale. Ook hier valt de fraîcheur op maar in tegenstelling met de 2002 wijst deze eerder op verder bewaarpotentieel. Nu duidelijk een wijn in topvorm maar met een fruitbody die gerust nog jaren in de kelder mee kan.

  • Reacties(3)

Fill in only if you are not real





De volgende XHTML tags zijn toegestaan: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles en Javascript zijn niet toegestaan.
Geplaatst door pvo 15 mei, 2013 19:54

@Pol Bedankt voor je reactie en voor het delen van je ervaring met de San Roman 1999. Heb ik destijds ook nog liggen gehad. Blijkbaar was die in betere vorm dan mijn 2002? Uiteraard kan ook de manier van bewaren een rol spelen. Ik beschik zelf niet over een kelder en dus zullen mijn wijnen sneller op dronk komen.

Geplaatst door Pol Vergucht 04 apr, 2013 23:41

Uw degustatie met veel aandacht gelezen, gevolg, mijn laatste fles San Roman van 1999 ontkurkt. Recht uit de kelder heeft de wijn 12°, dus nog was tijd om het visuele te omschrijven. Bij het walsen, gekleurde tranen die rustig terug in de wijn verdwijnen.

Het is avond en bij het kunstlicht is de wijn intens kersenrood met een lichte evolutie aan de rand. Waneer ik hem onder het halogeenlicht op een witte tafel hou is de wijn dorzichtig geworden, ik kan er de krant niet door lezen maar ik zie wel de lettervormen.

Blijkbaar is de intensiteit afgenomen met de jaren. In het hart van het glas is de kleur donker kersenrood, aan de rand van de wijn is een lichte evolutie duidelijk merkbaar maar toch minder dan ik dacht (nu al 13 jaar na de pluk)

Ondertussen is de temperatuur tot zowat 18°... deze wijn is zeker niet gesloten, in de neus is deze wijn aromatisch, confituur van zwarte kersen, zwarte chocolade zijn de eerste aroma's, daarna cederhout en vooral peper. Ik vind het een aantrekkelijke geur, ik blijf maar ruiken...

In de mond heb ik meer opgelegde zwarte kersen(in alcohol). Aan de zijranden van de tong voel ik nog een stevige aciditeit, de wijn is zeker niet lomp geworden met de jaren. Balans en evenwicht zijn in deze fase opmerkelijk en aangenaam. Later komen aciditeit en mooi versmolten tannines naar boven en blijft de wijn nog lang hangen in de mond.

De wijn is zeker nog niet aan het einde van zijn genot. Verbeteren zal hij iet meer, maar door zijn aciditeit en tannines zal deze wijn nog enkele jaren op dronk blijven.

Het wild seizoen is voorbij maar bij een hazerug met de traditionele begeleiders zoals, gestoofde veenbessen, gebakken wilde champignons, peertje in de rode wijn en een beetje bittere chocolade in de saus is dit zeker een toffe begeleider.

Geplaatst door Bertrand 12 mrt, 2013 00:22

Prachtig! Heel interressante degustatienota.