Wijnblog.be

Wijnblog.be

Over deze blog...

Het is de bedoeling om op deze pagina’s bijdragen te plaatsen over recent geproefde wijnen. Het gaat hier dan uiteraard eerder over de persoonlijke appreciatie van een wijn dan over een puntenevaluatie à la Parker. Verder komt er ook ruimte voor andere wijntopics zoals verslagen over wijnuitstappen en –proeverijen, verwijzingen naar interessante wijnsites of artikels over wijn, allerhande wijnweetjes, aangekondigde wijnevenementen enz…

The art of blending

WijnweetjesGeplaatst door pvo 24 mei, 2011 01:00

Voor velen is Frankrijk nog steeds de ultieme toetssteen als het op wijn aankomt. Hoewel ik persoonlijk eerder als een wijnomnivoor door het leven ga, kan ik me in grote lijnen toch aansluiten bij voorgaande bewering. Vorige vrijdag ontdekten we tijdens een wijnonderonsje een door de gastheer bijna vergeten fles Hermitage van Domaine L. de Vallouit uit 1998. Ik vreesde het ergste voor de fles maar ze bleek wondermooi bewaard en opende zich in al haar pracht in onze glazen. Nog boordevol levendige toetsen van cederhout, zachte peper, viooltjes en zwart bessenfruit. Ik wil het de andere wijnlanden nog wel eens zien doen om zo'n puntgave syrah te voorschijn te toveren meer dan 13 jaar na het oogsten van de druiven.

Maar goed, dit artikel handelt niet over Franse wijn maar wel over de combo's van druivenvarianten. Want hoe goed de Franse wijnen ook mogen zijn, het land blinkt niet meteen uit in originaliteit van druivenblends. Bourgogne? Pinot Noir in rood en Chardonnay in wit. Beaujolais? Hoofdzakelijk rode wijnen gemaakt van Gamay. Elzas? Over het algemeen - ja, ik weet het, er is ook Edelzwicker - monocépagewijnen van Riesling, Gewürztraminer, Sylvaner, Pinot Gris, Blanc of Noir. In de Loire en de Bordeaux wordt er al wat meer geassembleerd maar het blijft toch nog allemaal braafjes en meestal is er een duidelijke hoofddruif. In de zuidelijke Côtes-du-Rhône komt er al wat meer variatie in het spel. Het meest experimenteel zijn ze waarschijnlijk in de Languedoc en in de Roussillon maar buiten de lijntjes kleuren, betekent in Frankrijk vaak de verbanning naar het Vins de Pays segment.

De andere Europese wijnlanden staan ook niet meteen te trappelen met gewaagde blends. Duitsland? Riesling is quasi ongenaakbaar als koningin van de witte druiven. Italië? Ooit al eens gehoord van een blend van Sangiovese en Nebbiolo? Enkel in de Maremma durven ze ver gaan om Merlot, Cabernet S, Syrah en Sangiovese in één enkele cuvée samen te gieten. Spanje? Al iets avontuurlijker. Ik ontdekte ooit een blend van Gewürztraminer en Chardonnay bij La Riojana. In rood wordt wel geblend maar gaat men toch niet makkelijk verder dan de lokale druiven te verbinden met internationale druiven zoals Merlot, Cab. S. en Syrah. Portugal is een geval apart. Niet omwille van het experimentele van de blends maar wel omdat er zoveel inheemse druiven bestaan dat 1/3 tot de helft van de wijnen vaak in origineel zittende samenstellingen op de fles komen.

Maar, als we het over echte experimenten willen hebben dan moeten we toch de Nieuwe Wereld in. En dan de Amerika's in het bijzonder. Je mag van de VS denken wat je wil maar het is heus wel wat breder dan de Napa/Sonoma Cabernet Sauvignon burcht waarvoor velen het land wensen te verslijten. Voor de VS geldt echter wel een waarschuwing: van zodra 75% van de samenstelling bestaat uit één bepaalde druivensoort dan mag de producent meteen die variant als type op de fles zetten. Zo kan een Syrah uit pakweg Santa Barbara eigenlijk bestaan uit 75% Syrah en 15% Grenache + 10% Mourvèdre. Gemakshalve zou je dit een blend kunnen noemen uit de zuidelijke Côtes-du-Rhône van een producent die veel te veel Syrah aanplant heeft (weet niet of 75% Syrah überhaupt toegelaten is in zuidelijke C-d-R) terwijl het etiket van de fles je een noordelijke Rhône doet vermoeden. Een voorbeeld van een echt originele blend? Bij Vinam kocht ik enkele jaren terug de Orphelin (vondeling) reeks van Ch. Ste Michelle. In de mix steekt Syrah (56%), Grenache, Mourvèdre, Cinsault, Touriga Nacional, Cabernet Sauvignon, Petit Verdot, Pinot Noir en Viognier. De insteek van de wijn? Op Château Ste Michelle worden behoorlijk wat variëteiten geteeld en na de selectie van de plots om de meeste cuvées mee samen te stellen, blijven er druiven achter zonder bestemming (vondelingen als het ware). In plaats van deze weg te blenden in basiscuvées besloot de producent een soort eigenzinnige Châteauneuf-du-Pape wijn te creëren met duidelijk inheemse insteek vanwege de 4 laatst opgesomde druivensoorten.

Maar voor de echt "crazy" blends moet je toch wel oversteken naar Zuid-Amerika. Zo ontdekte ik een paar weken terug bij Chileboutique de Amalaya, 2010 van Colomé uit Argentinië, een blend van Torrontès en Riesling. Erg gewaagd want Torrontès is een zeer aromatische druif te vergelijken met Gewürztraminer of Muscat en laat zich niet zomaar vermengen met een mineralige druif zoals de Riesling. Toch stelt deze democratische instapwijn niet teleur. Het vaak te wulpse karakter van de Torrontès wordt mooi in toom gehouden door de toevoeging van de Riesling die de wijn evenwichtiger maakt. Amalaya betekent "hoop op een mirakel" in de lokale taal en misschien is dit inderdaad wel net dat wat de makers hebben weten te bewerkstelligen. Alvast leuk om wat wijnvrienden op een zomerse dag mee te verassen. Hou er wel rekening mee dat dergelijke blends door hun avontuurlijke aanleg ook heel wat tegenstanders zullen hebben! Overigens is dit nog geeneens de meest exotische blend die ik uit Argentinië in het glas kreeg. Enkele jaren terug proefde ik bij Universal Wines een witte blend van hoofdzakelijk Chardonnay, aangevuld met een flinke scheut Sauvignon Blanc en wit gevinifieerde Pinot Noir!

Originele blends komen overigens niet enkel voor in het gamma van de instapwijnen. De topwijn van het domein van de Familia Schroeder uit Patagonië (Argentinië) kan ook tellen in termen van originaliteit: een blend van 54% Pinot Noir en 46% Malbec. Een op papier haast onverwezenlijke opdracht want Malbec is van nature een zeer dominante, sombere en tanninerijke druif (vgl. Cahors uit Frankrijk) en neigt dan ook om de elegantere Pinot Noir volledig weg te drukken. En toch lijkt ook hier weer de magie te werken. Binnenkort volgt nog een proefnota van deze iewat enigmatische wijn.

Wat denken jullie van dergelijke extreme blends? Een verrijking van de wijnwereld of een te fel doorgedreven poging om een verkoopbare niche te vinden in de competitieve wijnmarkt van vandaag? En welke orginele blend is jullie om één of andere reden mee of tegen gevallen?

Links van geciteerde wijnhandelaren:

www.lariojana.be

www.vinam.be

www.universalwine.be

www.chileboutique.be

PS: het is net alsof de duivel er mee gemoeid is. Ik las een paar dagen geleden dat er in de Languedoc momenteel behoorlijk wat Sangiovese wordt aangeplant. Krijgen we binnen een paar jaar de eerste Franse blends van Grenache, Carignan en Sangiovese? Of misschien nog exotischer, een 100% Sangiovese van Franse bodem?

  • Reacties(0)

Fill in only if you are not real





De volgende XHTML tags zijn toegestaan: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles en Javascript zijn niet toegestaan.