Wijnblog.be

Wijnblog.be

Over deze blog...

Het is de bedoeling om op deze pagina’s bijdragen te plaatsen over recent geproefde wijnen. Het gaat hier dan uiteraard eerder over de persoonlijke appreciatie van een wijn dan over een puntenevaluatie à la Parker. Verder komt er ook ruimte voor andere wijntopics zoals verslagen over wijnuitstappen en –proeverijen, verwijzingen naar interessante wijnsites of artikels over wijn, allerhande wijnweetjes, aangekondigde wijnevenementen enz…

Degustatie bij BoutiqueBarrique

WijnevenementenGeplaatst door pvo 31 jan, 2016 20:22

Afgelopen weekend stond een kleine maar zeer bijzondere degustatie op het programma. Een gunstige wind had me een uitnodiging bezorgd om bij BoutiqueBarrique de champagnes van Ayala en de wijnen van Tenuta di Trinoro te komen proeven. Het betrof een begeleide degustatie in gezelschap van de vertegenwoordigers van beide wijnbedrijven.

Boutique Barrique heeft enkele weken terug een wijnboetiek geopend in Brasschaat. Onder leiding van de gepassioneerde zaakvoerders Ann Peeters en Steven Hubrecht wordt een zogenaamde multi-concept wijnhandel uitgebaat. Uiteraard wordt hier wijn aan de man/vrouw gebracht maar daarnaast is er ook volop ruimte voor events en workshops waarbij nadruk wordt gelegd op de "wine & food" combo. Persoonlijk vind ik dit een doordachte keuze met oog op de toekomst. Laat ons eerlijk zijn, in België is er immers geen gebrek aan wijnhandels. Optornen tegen de concurrentie is dus geen eenvoudige klus en al zeker niet tegen de gevestigde waarden in de wijnhandel of tegen de supermarktketens. Zonder unieke producten of nieuwe concepten in je portfolio dreigt het een moeilijk parcours te worden.

Wijnblog.be schoof dus gretig aan voor een kennismaking en deelname aan hogervernoemde workshop/degustatie.

Als opwarmer kregen we van Peter Lauwerens (Cinoco/Bollinger) een voorstelling van het champagnehuis Ayala. De naam komt menigeen waarschijnlijk bekend voor maar welk type champagne is dit? Ik zat met dezelfde vraag te worstelen. Hoe komt het dat ik die naam ken maar die champagnes niet tegen kom in de winkel in tegenstelling tot merkchampagnes zoals bv. Veuve Clicquot, Laurent Perrier en Piper-Heidsieck?

De naambekendheid zal wellicht voor een deel voortvloeien uit de historische wortels van dit huis. Ayala is één van de oudste champagnehuizen met een geschiedenis die terug gaat tot 1860. In de vroege 20e eeuw behoorde dit huis tot de sterspelers van het genre en werden er jaarlijks tot meer dan 1 miljoen flessen geproduceerd. Daarna ging het wat bergafwaarts met de reputatie. Tot in 2005, toen het beroemde huis Bollinger de controle verwierf over Ayala. Meteen werd gestart met een rigoureus investerings- en hervormingsprogramma: volledige vernieuwing van de uitrusting, focus op kwaliteit ipv kwantiteit en aandacht voor de allerkleinste details. Tegenwoordig produceert Ayala nog slechts 400.000 flessen/jaar, hetgeen voor een merkchampagne een zeer bescheiden productie te noemen valt. De hervormingen hebben ook tot een stijlbreuk geleid. De "chef de cave" bij Ayala is een dame en dat zou zich moeten vertalen in wijnen die meer elegant dan robuust zijn. Maar klopt dit ook?

De geproefde champagnes van Ayala:

- Brut Majeure: Assemblage: Chard. (voor het merendeel), P. Meunier, P. Noir. Fruitige en elegante geurstart met vooral zoete vruchten (abrikoos, perzik), minerale toets (krijt). Zeer fijne en superzachte mousse van minuscule belletjes, veel fruit (mandarijn, abrikoos) en een klein bittertje (schil van citrusvruchten). Ideale aperitiefbubbel.

- Blanc de Blancs (2007): Assemblage: 100% Chard. Meer oxidatieve toetsen/stijl: appelschil, gist, noterige aroma's. Opnieuw zeer zachte mousse, smaak gedomineerd door golden appel en citrusvruchten, robuuste en volle stijl, minder geschikt als aperitief naar mijn gevoel maar eerder te serveren als begeleider van gerechten.

- Rosé Majeur: Assemblage: Chard. (hoofdzakelijk) en P. Noir. Redelijk gesloten neus met impressies van klein rood bessenfruit, rozebottel en appel. Zeer fijne mousse, extreem zacht mondgevoel. Smaakaanzet van krokante en kleine rode vruchten (aardbei) en citrus. Finale met toetsen van citroen en snoepgoed (zure bollen).

Terug naar de vraag of de stijl van deze champagnes gelinkt kan worden aan de "chef de cave". In het geval van de Brut Majeure en de Rosé Majeure is het antwoord duidelijk: ja! Een markant meer frisse en elegante stijl van champagne dan de traditionele equivalenten. Qua prijszetting niet goedkoop te noemen maar voor mij biedt de Brut Majeur een veel beter alternatief dan pakweg de meeste grote merken die in de supermarkt te krijgen zijn voor nauwelijks een paar euro meer.

Over naar de hoofdschotel van de dag: de wijnen van Tenuta di Trinoro. Een domein waar ik tot zowat een week geleden nog nooit van gehoord had. Onbekend is onbemind? Blijkbaar niet want wat opzoekwerk leverde meteen op dat dit - nochtans jong - bedrijf wijnen levert van absolute topkwaliteit. Tenuta di Trinoro werd opgericht door Andrea Franchetti in de jaren '80 van de vorige eeuw. Het wijndomein bevindt zich in Val d'Orcia, Toscane, in het zuiden op de grens met Umbrië en Lazio. Voorheen werd hier nooit aan wijnbouw gedaan. Tiens, waar hebben we dit ooit eerder meegemaakt? Denkt er iemand spontaan aan de Maremma regio? Sassicaia, Ornellaia?

Een gelijkenis met bovenstaande domeinen is in elk geval de liefde voor niet-Italiaanse druivensoorten. Andrea Franchetti is een absolute liefhebber van de variëteiten uit de Bordeaux (Merlot, Cab. S., Cab. F., Petit Verdot). De 24ha wijngaarden zijn beplant met deze variëteiten waarbij de nadruk wordt gelegd op: zeer hoge plantdichtheid, kort insnoeien, radicale uitdunning (green harvesting) en late oogst (bij optimale fenolische rijpheid). Dit resulteert in lage oogstvolumes met zeer rijp fruit. Maar dit betekent ook dat elk jaar een risico inhoudt en steeds de aard van het wijnjaar zal weerspiegelen.

Carlo Franchetti (Vini Franchetti en neef van Andrea) begeleidde ons in een degustatie van de wijnen van Tenuta di Trinoro uit het oogstjaar 2013 (een koeler jaar waarbij vooral finesse in de wijnen gezocht moet worden).

De geproefde wijnen van Tenuto di Trinoro:

- Le Cupole 2013: Assemblage: 62% Cab. F., 24% Merlot, 8% Cab. S., 6% Petit Verdot. Bijzonder uitnodigende geur van donker bessenfruit, cederhout, tabak en zachte mediterrane kruiden. Smaak: veel rood fruit (kers), bosbes, kruidige finale. Valt op dat wijn toch wat minder geconcentreerd aandoet dan de geuraanzet deed vermoeden, eerder elegant dan krachtig. Nu of binnen enkele jaren te drinken.

- Magnacosta 2013: Assemblage: 100% Cab. F. Opnieuw een aanzet van zachte, quasi fluwelige kruidige toetsen, aangevuld met rode vruchten, (geroosterde) paprika en peper. In de smaak vergelijkbaar met top Loire wijn maar aangevuld met een onmiskenbare kruidige Toscaanse flair (oregano), veel rijpe, donkere kersaroma's, mooie aciditeit en lengte, nu reeds drinkbaar maar met potentieel om lang te bewaren.

- Palazzi 2013: Assemblage: 100% Merlot. Massieve fruitaanzet van zwart bessenfruit en damast pruim, mediterrane kruiden (salie!), roasted bacon en fruitig snoepgoed (neuzekes). Zeer complexe neus die blijft evolueren in het glas. Nog zeer potige tannines (wat bitter maar niet groen), weergaloos fruit volume (zwarte kers, pruim), tongbedekkende laag van kokos en bananenschil. Magnifieke aciditeit. Moet zeker nog 3-5 jaar ouderen voor consumptie.

- Tenuta di Trinoro 2013: Assemblage: 50% Cab. F., 33% Merlot, 13% Cab S., 4% Petit Verdot. Bijzonder mooie en geparfumeerde neus, enorm complex maar toch vooral fruitgedreven (rood en zwart bessenfruit), zachte kruidentoets, geroosterde koffiebonen. Bijzonder krachtig in smaakaanzet maar weinig expressief voor het moment, duidelijk in gesloten fase en moet eerst (lang) blijven liggen vooraleer het potentieel tot uiting komt.


Wow, wat een fenomenale reeks wijnen! Maar...it comes at a price! Met uitzondering van Le Cupole zijn deze wijnen buiten budget van de gewone wijnamateur. Gelieve daar rekening mee te houden! Kwaliteit heeft zijn prijs en we spreken hier duidelijk niet over wijnen die je op een doordeweekse dag even snel opentrekt.

Als afronding - nu ja - kregen we een presentatie van de wijnen die Vigni Franchetti produceert in Sicilië, meer bepaald op de flanken van de Etna. In 2000 besloot Andrea Franchetti uit te wijken naar Sicilië en kocht hij een wijndomein in de buurt van het dorpje Passopisciaro. Wijngaarden van meer dan 100 jaar oud (aangeplant met Nerello Mascalese) werden gereactiveerd. Het merendeel van de wijngaarden wordt opgedeeld in "contrade" oftewel onderscheiden wijngaarden in functie van hun expositie, ouderdom of ligging. Wij proefden de Passopisciaro 2012 die een blend is van de verschillende "contrades".

Passopisciaro 2012: een bijzonder wijnjaar voor Etna wijnen. Zeer hete zomer met quasi geen neerslag waardoor de druiven in "hydric stress" verkeerden. Zij die het lef hadden om te wachten met oogsten (waaronder Andrea Franchetti), werden beloond met neerslag en perfect rijpe druiven hetgeen resulteerde in één van de beste jaargangen ooit voor Etna wijnen. Deze wijn opent met een neus vol van kriekjes, rode bessen en een zoetige, bijna bloemige toets. De smaak wordt gedomineerd door kers, granaatappel en rode bes, afgelijnd met een fijne kruidige toets. Dit is nu al bijzonder aangenaam om drinken maar kan nog jaren liggen. Dit is één van de fijnste wijnen die ik in jaren ben tegengekomen en ongetwijfeld één van de beste van op de Etna flanken.

Maar Carlo had nog een kleine verrassing in petto. Een wijn die me in de uitnodiging niet echt bijgebleven was, de Franchetti 2012. Niets van detail op voorhand bekend dus had ik er het raden naar. De wijn bleek ook van de flanken van de Etna te komen maar de uitleg boezemde me maar weinig vertrouwen in. Gemaakt van Petit Verdot (ja, een druif uit Bordeaux en dus helemaal niets te maken met Etna) en Cesanese d'Affile (een druivensoort die zijn roots vindt in Lazio of Toscane). Ik dacht zo bij mezelf: wat zullen die druivensoorten voor meerwaarde brengen op de flanken van een vulkaan in een regio die niets te maken heeft met hun afkomst?

Franchetti 2012: Assemblage 70% Petit Verdot, 30% Cesanenese d'Affile. Wow! Wat een fantastische neus: krieken, lava, wierook, bloemen (kamperfoelie), snoepjes. Bijzonder zeker dat de neus binnen 30 min. weer tal van andere nuances zal tonen. Complexiteit in het kwadraat. De smaak volgt volledig de neus: zure krieken, pruim, bananenschil, wat geroosterde groenten. De aciditeit en mineraliteit lopen door deze wijn als een nerveuse ader zonder ergens een gevoel van overdosering te geven. Heb ik al vermeld dat deze wijn perfect fris blijft ondanks het hoge alcohol gehalte?

We zijn nog maar één maand ver en toch heb ik het gevoel dat één van de beste wijnen van 2016 reeds geproefd is. Maar nee, goedkoop is hij niet. Toch niet voor mijn budget...maar als je een unieke wijn wilt, in een uitzonderlijk jaar (in 2012 is er een bosbrand geweest in de buurt van de wijngaarden waardoor de Franchetti 2012 een duidelijk waarneembare toets mee kreeg) dan moet je hier voor gaan.

Het was een bijzonder leerrijke zaterdagnamiddag....weeral eens een bewijs hoe wondervol de wijnwereld kan zijn.



  • Reacties(0)//www.wijnblog.be/#post243