Wijnblog.be

Wijnblog.be

Over deze blog...

Het is de bedoeling om op deze pagina’s bijdragen te plaatsen over recent geproefde wijnen. Het gaat hier dan uiteraard eerder over de persoonlijke appreciatie van een wijn dan over een puntenevaluatie à la Parker. Verder komt er ook ruimte voor andere wijntopics zoals verslagen over wijnuitstappen en –proeverijen, verwijzingen naar interessante wijnsites of artikels over wijn, allerhande wijnweetjes, aangekondigde wijnevenementen enz…

Mishandelde wijn

Degustatienota'sGeplaatst door pvo 24 okt, 2011 23:49

Mishandelt u wel eens uw kinderen? Ik mag hopen van niet! En als wijnliefhebber? Mishandelt u soms uw flessen? Of liefkoost u ze als kleine troetelwezentjes? De meeste wijnliefhebbers zullen wellicht wel zorgzaam omspringen met hun flessen gegist druivensap. Zelfs wanneer de bewaaromstandigheden verre van ideaal zijn, doen we toch ons best om onze kostbare flessen te koesteren. Laat ons overigens ook even wat realisme prediken want niet iedereen kan beschikken over een vochtige, koele, en naar aarde en champignon ruikende kelder waar het quasi constant om en bij de 12° is.

Schrijver dezes houdt ook nogal van zijn flessen en ze aan folterpraktijken onderwerpen is dan ook niet bepaald een perverse hobby van me. Maar laat er nu toch één uitzondering zijn. Geen moedwillige foltering hoor! Maar eerder een onachtzaamheid die langzaam aan afgleed richting mishandeling.

De kiem van een heus unfaire behandeling werd jaren geleden gezaaid na de aankoop van een menglot wijn op een veiling in het Antwerpse. Tussen het half dozijn aan hoofdzakelijk oudere flessen Bordeaux stak ook een Ch. Chasse-Spleen uit 1978. Overigens een zeer mooi domein uit Moulis, één van de zogenaamd kleinere AOC's uit Médoc. Ch. Chasse-Spleen behoort wel tot de top van deze appellatie en levert al decennia wijnen van consistent goede kwaliteit aan - naar huidige Bordeaux normen - aanvaardbare prijzen. Maar toch, geen super Grand Cru Classé status hier en veel wijncritici beschouwen de wijnen van Moulis (hetzelfde geldt overigens voor Listrac) als kleine broertjes van de nobele buren uit Pauillac, Margaux, St-Julien en St-Estèphe.

Ik woonde toen nog in een klein, charmant rijhuisje in de Brugse binnenstad. De wijnberging puilde reeds hopeloos uit en om een of andere reden kwam deze fles, samen met een paar andere, in een kist terecht die (voorlopig!) gedeponeerd werd in de slaapkamer op de eerste verdieping. Niet ideaal als bewaarplaats maar goed het was nooit de bedoeling om deze wijn uit '78 nog lang te bewaren.

De kist werd echter wat uit het oog verloren en bij de verhuis enkele jaren later werd ze mee verkast naar de Brugse buitenbuurten. Omdat onze vriend uit Moulis het nadeel had van met wat onbeduidende wijnen de kist te moeten delen, werd hem geen plaats gegund in de nieuwbakken wijnberging. In plaats van opgeborgen te worden in speciaal geïnstalleerde betonnen wijnnissen, werd de fles Chasse-Spleen verbannen naar de garage. Een volledig losstaande garage, op het einde van de oprit, die dienst deed als opslagplaats van tuingerief, afgedankte meubels en allerlei gerief waar we niet meteen blijf mee wisten. Bewaarcondities voor de kist waar de Chasse-Spleen in verbleef? Ijzig koud in de winter (zonder echter ooit beneden de 5° graden uit te komen) en bijwijlen tropisch warm in de zomer (30° en meer was echt geen uitzondering!).

Na zo'n 5 jaren vergetelheid verhuisde de kist voor een tweede keer. Ditmaal naar een andere Brugse buitenbuurt. De collectie wijn was in de loop der jaren nog flink aangedikt en de kist met gemarginaliseerde flessen was andermaal geen plaats waardig in de wijnberging. Integendeel! De flessen waren wat mij betreft volledig afgeschreven en werden louter nog uit nostalgische overwegingen (in de kist zaten een paar flessen uit mijn geboortejaar) gespaard. Het nieuwe verblijf van de onfortuinelijke kist was zo mogelijk nog meer vernederend. Een houten tuinhuis waar de seizoenen ongestoord voor een bruuske afwisseling in temperatuur konden zorgen. Na twee jaar foltering herontdekte ik deze nazomer plots de fles Chasse-Spleen en besloot ik ze maar binnen te halen.

Meer nog, ik plaatste ze rechtop (na zo'n 10 jaar neergelegen te hebben) ergens op het keukenaanrecht en speelde zowaar met het idee om ze te openen! Hoe zou de wijn het er vanaf gebracht hebben na zo'n schromelijke verwaarlozing?

Inmiddels zijn we toch al weer zo'n dikke anderhalve maand verder. De fles wijn is nog behoorlijk gevuld (tot zo'n dikke duim onder niveau kurk) maar inmiddels staat ze al een zestal weken rechtop en heeft de kurk gedurende die tijd geen contact meer gehad met de wijn. Na de jaren van totale verwaarlozing dreigt nu ook nog eens het risico op oxydatie.

Vanavond werd de fles meer dan 30 jaar na botteling ontkurkt. In plaats van meteen mijn opener met twee lamellen te gebruiken, ging ik toch maar voor een klassieke kurkentrekker. Liep - uiteraard - bijna verkeerd af. De kurk brak halverwege af en verspreidde een iewat oude en muffe geur. Als er al wat hoop gepaard ging met de opening van de fles dan werd deze meteen de bodem ingeslagen. Met behulp van de andere opener de rest van de kurk verwijderd. Hmmm, het einde van de kurk nog mooi vochtig en uitgezet. Geen kurkgeur en de vrees voor oxydatie begon zowaar wat weg te ebben.

Maar wat mag een mens eigenlijk verwachten na een ronduit schandalige wijze van zorg voor deze toch wel nobele fles?

Eerlijk? Ik zou het gepast gevonden hebben dat deze wijn zijn unfaire behandeling beloonde met de demonstratie van een bruinachtige drab die geurt naar zuur fuit en vermolmd hout.

De realiteit? Een lesje in plaatsvervangende schaamte!

Ik giet een scheut wijn in het glas en krijg meteen al een eerste verrassing te verwerken. Mooi robijnrood (uiteraard wat lichter en transparanter in kleur dan een doorsnee jonge Bordeaux) met maar lichte waterachtige verkleuring aan de rand. Versleten en oud? Voor geen hol!

De neus? Geen kurk, geen zurige azijnsteek en geen vermolmd hout! Wat dan wel? Een geur van echt oud vat! Geen nieuwe eik maar onvervalst oud hout, wat herfstachtige tonen van champignon, afgevallen bladeren, aarde en oost-indische inkt. Maar alles mooi in proportie! Geen drop, nul komma zero, maar wel nog (bos)fruit en fruit op alcohol. De smaak? Net niet weergaloos! Nog verbazend veel frisse zuren maar geenszins storend of foutief. Zeer verweven, elegant, zijdeachtig. Nog extreem verbazend jeugdig! Koffie, toffee, wat kirshy en een lengte om u tegen te zeggen. Ik heb moeite om het te schrijven maar ik heb zowaar het gevoel dat deze wijn nog overschot heeft! Kan u dit begrijpen? De wijn wordt gedurende 10 jaar in erbarmelijke toestanden bewaard en komt voor de dag als een wijn die na 33 jaar nu nog maar zijn hoogtepunt bereikt! En het wordt nog erger! Na wat openstaan in het glas wordt de wijn nog evenwichtiger en smaakvoller. Damn, deze wijn heeft nog ballen! Tannine! Komen waar ze horen, in de finale! Vergeet de "net niet weergaloos" en vervang het door "de beste wijnervaring van de laaste paar jaar".

De ultieme weerwraak van deze wijn? Had ik ze godverdomme maar meegepakt naar Winetwunch2! Maar mijn moedwillige en slechte behandeling hebben er natuurlijk voor gezorgd dat ik dergelijk risico nooit ofter nimmer zou durven lopen. Waarop de fles me beloont met nogal redelijk formidabel voor de dag te komen! Ach, wijn, nooit te betrouwen, maar altijd verrassend, veel meer emotie dan wetenschap. Laat ons vooral hopen dat het enigmatische aspect steeds groter zal blijken dan alle verzamelde kennis samen.

En net nu ik stilaan rijp ben om Bordeaux achter me te laten, doen ze weer zo'n stunt.

En nog zoiets! Zo'n oude fles moet toch wel gedecanteerd worden, niet? Zal toch wel vol zitten met bezinksel? Pfff, na 4/5 fles nog niets gezien. Tja, de fles heeft dan ook 6 weken rechtop gestaan.

  • Reacties(8)//www.wijnblog.be/#post201