Wijnblog.be

Wijnblog.be

Over deze blog...

Het is de bedoeling om op deze pagina’s bijdragen te plaatsen over recent geproefde wijnen. Het gaat hier dan uiteraard eerder over de persoonlijke appreciatie van een wijn dan over een puntenevaluatie à la Parker. Verder komt er ook ruimte voor andere wijntopics zoals verslagen over wijnuitstappen en –proeverijen, verwijzingen naar interessante wijnsites of artikels over wijn, allerhande wijnweetjes, aangekondigde wijnevenementen enz…

Hoe veroudert Bordeaux?

WijnweetjesGeplaatst door pvo 02 mei, 2011 23:52

Hoe veroudert een fles Bordeaux? Deze vraag houdt me nu al een kleine twee weken bezig en, eerlijk gezegd, ik krijg zo'n beetje het gevoel dat ik steeds verder afdrijf van een mogelijk antwoord. Ik heb het niet zozeer over het chemische (?) proces dat er uiteindelijk toe leidt dat elke wijn in azijn verandert of waarbij molecule X zich omtovert in iets anders. Ik ben geen exacte wetenschapper en laat deze materie met plezier over aan bollebozen die dit naadloos voor ons kunnen uittekenen. Neen, ik heb het over het verouderings- of rijpingsproces waarbij de verschillende elementen van een wijn langzaam horen te versmelten tot een hoogtepunt. En niet zelden blijkt bij het openen van de fles dat net het tegenovergestelde zich heeft gemanifesteerd.

De aanzet voor bovenstaande beslommering, vind je in onderstaande fles Ch. Léoville Barton, een 2e Grand Cru Classé van Saint-Julien (Médoc) uit 2002.

Léoville Barton is nu niet meteen een tweederangs slobberwijntje te noemen! En ook al was 2002 een vrij klassiek maar zeker niet groots jaar in Bordeaux, onderstaande proefnotities zullen u misschien toch even de wenkbrauwen doen fronsen.

Kleur: tussen robijn- en baksteenrood met waterige, bruine rand

Geur: zeer tertiaire, aardse aroma's, tabak, inkt, pruim, kruidnagel, vijg(enpasta), kreupelhout en een snuif oosterse specerijen

Smaak: zurige aanzet, wat rode vruchten genre aalbes, impressies van gedroogd fruit, wat kruiden en hout, niet echt aangenaam want de zurigheid blijft overheersen, eindigt nogal schraal, duidelijk over het hoogtepunt heen, zeer droog trekkende en bittere tanninestaart

Ja, ik weet het! Niet meteen wat je zou verwachten, hé. Ik heb de fles een dag laten staan maar de wijn werd er niet bepaald beter op.

Eerste conclusie? De wijn heeft het gehad. Het zal me leren, ik moet mijn flessen maar wat vroeger opdrinken. Euh, excuseer, even terugspoelen graag? Vroeger opdrinken? Man, ik zit hier nog met zeker een 20-tal flessen van Bordeaux 2003, minstens evenveel uit 2004, en nog eens dezelfde hoeveelheid uit 1999-2002. En dan zeg ik nog niets over de massa flessen van het nochtans wondermooie 2005. Als die Léoville B uit 2002 al niet tegen een paar jaar veroudering kan, hoe zit het dan met al die andere flessen, zeg? Bovendien - ok, ik heb geen ideale wijnkelder - is 2002 nu toch niet echt stokoud te noemen voor een klassiek en zeer gereputeerd domein uit Bordeaux? Ik heb godbetert flessen Californische en Zuidafrikaanse wijn opengetrokken die ouder waren en in dezelfde omstandigheden zijn bewaard geweest en toch nog zeer genietbaar waren.

Bon, enige dagen later had ik een leuke vineuze samenkomst met wat vrienden en uiteraard deed ik uitgebreid relaas van mijn treurig wedervaren met die fles Léoville Barton. Mijn wijn-buddies keken me wat meewarig aan en stelden meteen hun hard en vlijmscherp oordeel: "Eigen fout, manneke, uw bewaaromstandigheden zijn gewoon bedroevend! Maak toch eindelijk eens werk van je voornemen om je wijnberging deftig uit te rusten en van koeling te voorzien. Of nog beter, laat gewoon een soort mini-wijnkelder in uw tuin uitgraven." Ik probeerde me nog te redden door er op te wijzen dat ik geen zin had om in putje winter en in het donker een fles wijn in de tuin te gaan "opgraven". Er volgde onmiddellijk een snoeiharde repliek "iemand met een mooie voorraad flessen moet op zijn minst ook maar bereid zijn om er voor te zorgen dat zijn wijn wat in deftige omstandigheden bewaard wordt". En om als het ware nog wat zout in de wonde te strooien, toverde de gastheer een fles Malartic-Lagravière (een Grand Cru Classé uit Pessac-Léognan) uit 2002 op de proeftafel. Een mooi uitgerijpte, maar met nog levendig fruit, en stilaan naar zijn hoogtepunt groeiende wijn. Ik kreeg toen heel even goesting om in een klein hoekje weg te kruipen met de gedachte dat ik daar ook nog een fles van liggen had en dat die misschien ook wel tot hetzelfde wijnazijn segment zou kunnen behoren als mijn Léoville B.

Nu had ik wel bij mijn proefflessen voor onze bijeenkomst een Ch. La Serre, Saint-Emilion Grand Cru Classé, uit 1996 gestopt. Gezien mijn ervaring met de Léoville B zou die zeker niet meer genietbaar zijn. Bovendien had de fles reeds twee verhuizingen achter de rug en dus minstens 10 jaar bewaring in niet-ideale omstandigheden. De wijn bleek - tegen de verwachtingen in - nog extreem goed genietbaar. Geen spoor van zurige en/of bittere toetsen maar eerder fluwelig van aard en excellent op dronk. Hoe kan dat nu?

En het mysterie werd afgelopen weekend nog wat groter. We kregen vrienden over de vloer op zondag en ik besloot om toch maar Bordeaux te schenken bij het eten: Ch. Picque Caillou, Pessac-Léognan uit 2003. Duidelijk een wijn met wat tertiaire aroma's maar dan wel van een edele soort: aards, gedroogd fruit, tabak, elegante afdronk, helemaal niet zurig of te bitter. Net dezelfde bewaaromstandigheden gehad als mijn Léoville B. Vandaag nog een glas geproefd en eigenlijk niets op aan te merken.

En wat nu? Wel, terwijl ik dit artikel aan het plannen was, dacht ik er plots aan dat ik een aantal jaar terug een kistje wijn kreeg met een leuk assortiment uit Bordeaux. Allemaal al wat oudere en dus rijpe jaargangen. Ze vielen reuze goed mee met uitzondering van de Sarget (tweede wijn van Gruaud-Larose, 2e GCC uit Saint-Julien) uit 1999. Die was zurig en schraal net zoals die Léoville B. Aha! Zou dat de sleutel tot het mysterie zijn? Dat de wijnen uit Saint-Julien (nochtans met veel Cabernet Sauvignon in de assemblage) gewoon minder goed tegen de tand des tijds kunnen dan pakweg wijnen uit Pauillac, Pessac-Léognan, Saint-Estèphe en zelfs Saint-Emilion (meer Cabernet Franc en Merlot getypeerd)?

Ja, dat moest het wel zijn (ook al had mijn fles Ch. Beychevelle, 4e GCC, 2004 uit - u raadt het al - Saint-Julien ons tijdens onze wijndegustatie wel weten te bekoren) en ik zou rap eens het nodige bewijs aanleveren want ik had nog één fles Léoville B uit 2002 liggen.

Ik verwachtte me natuurlijk aan diezelfde zurig-bittere toetsen als minder dan twee weken terug. En wat bleek? De mooie nog dieprode, bijna paarse kleur zette me al aan het twijfelen... Een neus van loepzuiver en kraakvers bessenfruit (cassis, bosbes, framboos) en een harmonieus samenspel van violet, ceder (sigaarkistje) en oosterse specerijen. Nul komma nul tertiaire aroma's! Een wijn die nog barst van jeugdig fruit. De smaak bevestigt de eerste impressies: fris en levendig fruit (opnieuw die vers geplette zwarte en blauwe bessen), mooie aciditeit, nog wat hout dat stilaan begint te versmelten met de wijn, krokante en mooi geknoopte tannine (helemaal niet te bitter). Een topwijn met één nadeel: duidelijk een paar jaar te vroeg opengedaan! Ik zet de rest van de fles weg en mijn echtgenootje mag er zich morgen te goed aan doen.

Hoe veroudert Bordeaux? Op een manier die geen mens begrijpen kan en alleszins op een zeer eigenzinnige wijze. Uiteraard zullen dergelijke wijnen hun hoogtepunt veel later bereiken en ook veel langer behouden wanneer ze rijpen in een kelder met de juiste temperatuur- en vochtigheidsomstandigheden. Maar goede Bordeaux kan tegen een stootje en moet ook in iets mindere omstandigheden vlot een tiental jaar kunnen ouderen. En die eerste fles Léoville B? Tja, een "accident de parcours"? Een foute fles? Who knows? Als elk van dat soort flessen gecompenseerd wordt met een paar flessen die zo goed zijn als die tweede Léoville B dan ben ik nog niet zo mistevreden. Wijn (of het nu Bordeaux is of iets anders) moet altijd een beetje een ongrijpbaar mysterie blijven. De dag dat we alles van wijn weten kapot te analyseren, zal ook de dag zijn waarop ik definitief afhaak.

  • Reacties(6)//www.wijnblog.be/#post179