Wijnblog.be

Wijnblog.be

Over deze blog...

Het is de bedoeling om op deze pagina’s bijdragen te plaatsen over recent geproefde wijnen. Het gaat hier dan uiteraard eerder over de persoonlijke appreciatie van een wijn dan over een puntenevaluatie à la Parker. Verder komt er ook ruimte voor andere wijntopics zoals verslagen over wijnuitstappen en –proeverijen, verwijzingen naar interessante wijnsites of artikels over wijn, allerhande wijnweetjes, aangekondigde wijnevenementen enz…

Viva Italia!

Degustatienota'sGeplaatst door pvo 18 mrt, 2011 00:04

De Italianen vieren vandaag officieel de 150ste verjaardag van hun natie. Best grappig om even vast te moeten stellen dat dit land dus minder oud is dan België. Vanuit historisch oogpunt is het dan ook pure quatsch want de Romeinse beschaving kwam bijna 3.000 jaar terug tot bloei. Nog maar eens een bewijs dat begrippen zoals natie, staat, land etc. niet zomaar onder één noemer te vatten zijn.

Maar soit, dit is geen geschiedenisblog. Toeval of niet, maar vandaag trok ik een fles Italiaanse wijn open: Isole e Olena, Chianti Classico, 2006.

Ik ben al een tijdje fan van dit domein dat in het hart van de Chianti Classico regio ligt. Ik hou enorm veel van hun Cepparello, een zogenaamde super Toscaan. Ik gebruik hier welbewust het woord "zogenaamd" omdat ik Cepparello helemaal geen super Toscaan vind. Deze categorie wordt in essentie gebruikt voor de wijnen die gemaakt worden van Cabernet Sauvignon, Merlot, Syrah en andere druivensoorten die niet inheems zijn voor Italië. In heel wat gevallen steekt ook Sangiovese (de belangrijkste druif voor Chiantiwijnen) in de finale blend maar ze speelt haast nooit een hoofdrol. De Cepparello van Isole e Olena daarentegen is gemaakt van 100% Sangiovese en is voor mij dan ook meer een super Chianti dan een super Toscaan. Maar vanavond deed ik dus niet de Cepparello maar wel de Chianti Classico open van dit domein.

Cépage: Sangiovese (85%), Canaiolo (12%) en Syrah (3%).

Kleur: fonkelend robijnrood, semi-transparant, licht waterige rand.

Geur: zeer kruidige neus (Oosterse specerijen), kriekjes, zoethout en impressies van balsamico en zelfs wat spearmint. Heel fris en mooi! Merkbaar op hout gelagerd maar geen oaky toets.

Smaak: mooie smaakaanzet met een aciditeit die in de hele lengte van de wijn doorgetrokken wordt, frisse fruitimpressie met vooral zure kers en aalbes, snoep (van die rode, zure matten of zure bollen), mooi doorweven houttonen (maar geen eikachtige krachtpatserij), nog behoorlijk veel tannine (wat looizuurachtig) en een wat peperachtige finale.

Als je van Chianti houdt dan kan het niet anders dan dat dit je ding is! Deze Isole e Olena is het archetype van een elegante en slanke wijn zonder ooit schraal over te komen. Wel even opletten want deze wijn is eerder om met eten te combineren dan als stand alone wijn om van te nippen. Hoewel...terwijl ik dit schrijf, gaat het glas wel lekker binnen...

En omdat Italië niet elke dag 150 jaar oud wordt, heb ik meteen ook maar een fles Isole e Olena, Chianti Classico van 2007 open getrokken. Terwijl ik deze degustatienota aan het neerpennen was, bekroop me de goesting om de 2007 even te vergelijken met de vorige wijn. Ik was vooral benieuwd of de 2006 (een zeer mooi jaar in Toscane) zou standhouden tegen de 2007 (bejubeld als super jaar).

Kwam ik even bedrogen uit! De 2007 is op dit moment een tegenvaller van formaat! Komt in de neus boers, heet en vlezig over. Weg de ragfijne elegantie van de 2006. En ook in de smaak is er sprake van een gigantische tegenstelling. Daar waar de 2006 me overkomt als wat Pinot getypeerd, is de 2007 een stormram van de zuidelijke Rhône met veel Châteauneuf du Pape allure. Of heb ik een foutieve fles beet? Ik zet de fles 2007 en het restje 2006 netjes aan de kant en proef morgen wel verder. Er volgt dus ongetwijfeld nog een epiloogje bij dit artikel.

Als uitsmijter nog dit voor de 40+ jarigen. Ik neusde eerder op de avond wat rond op de site van De Standaard en vernam zo één en ander over de 150ste verjaardag van Italië. De mensen van de redactie stelden een fotolijstje op van dingen die typisch Italiaans zijn. Eentje daarvan bracht me terug naar mijn prille kindertijd. Vergeet Cartoon Network voor even en zet u schrap voor de simpele maar geniale humor van La Linea.

  • Reacties(3)//www.wijnblog.be/#post172