Wijnblog.be

Wijnblog.be

Over deze blog...

Het is de bedoeling om op deze pagina’s bijdragen te plaatsen over recent geproefde wijnen. Het gaat hier dan uiteraard eerder over de persoonlijke appreciatie van een wijn dan over een puntenevaluatie à la Parker. Verder komt er ook ruimte voor andere wijntopics zoals verslagen over wijnuitstappen en –proeverijen, verwijzingen naar interessante wijnsites of artikels over wijn, allerhande wijnweetjes, aangekondigde wijnevenementen enz…

Vini Divini

Eten & drinkenGeplaatst door pvo 04 aug, 2010 01:48

Vorige week nodigde een van mijn beste vrienden me uit om een hapje te eten in Brussel. Duidelijk geamuseerd op voorhand (hij kwam er al vaker!) voegde hij er aan toe dat het wel mijn ding zou zijn: Enoteca Vini Divini in de Herdersstraat te Elsene. Hij had me een paar dagen daarvoor reeds het water in de mond doen lopen met wat later een zeer accurate beschrijving bleek te zijn. Een superklein restaurant waar de chef zijn ding doet op een mini-fornuis achter de toog en verder meters en meters nissen volgestouwd met een duizelingwekkend aantal flessen Italiaanse wijn. Een plaats waar de wijn niet ten dienste van het eten staat maar wel omgekeerd. Of ik nog verder overtuigd hoefde te worden?

Bij aankomst leek het nog mee te vallen qua drukte (maar ik kan me voorstellen dat het hier buiten de verlofperiode echt wel drummen wordt) en dat was best aangenaam want Vini Divini is inderdaad nogal lilliputachtig van formaat. We werden er op een joviale en no-nonsense wijze onthaald en zaten luttele minuten daarna reeds aan een tafeltje met een glaasje Prosecco voor de neus. We kozen allebei voor de "antipasti misti", een klassieker waar veel Italiaanse restaurants een hopeloze knoeiboel van maken. Hier echter niet zo! Zelden een bord met zo lekker verse antipasti gezien en geproefd. Uiteraard fijne vleeswaren (deze hindernis wordt door de meesten genomen) maar geen enkel spoor van opgelegde en licht zuur smakende groenten. Neen, hier krijg je echte zongedroogde tomaatjes, verse groene boontjes, mooie grasgroene jumbo-olijven en daarbovenop nog eens echt artisanale mozzarella. En wat dronken we daarbij?

Als eerste wijn (je kan natuurlijk zelf kiezen maar plezieriger is om de chef zijn selectie af te wachten) kregen we de Regaleali, Nero d'Avola, 2007 van Tasca d'Almerita in het glas. Ik had niet meteen het hele concept door maar in essentie gaat het zo; ze zetten de fles op tafel en je bepaalt zelf maar hoeveel je er van drinkt. Wanneer je wil veranderen dan nemen ze de fles terug en belandt deze aan een andere tafel terwijl je zelf weer een nieuwe krijgt van één van de ander tafels. Een soort flessencarrousel als het ware. De Tasca d'Almerita (een IGT wijn uit Sicilië) was meteen een verrassende opener. Geen allemansvriend want zeer kruidig en uitgerijpt maar wel een wijn met ballen en inhoud (geen ordinair Nero d'Avola fruitbommetje dat even snel vergeten is als hij gedronken wordt).

Bij het hoofdgerecht (met spinazie opgevulde kalfsrolletjes begeleid door alweer verse groene boontjes) kregen we de Teodoro, Merlot, 2006 van La Murola voorgeschoteld. Een IGT wijn uit de Marche, de streek ter hoogte van de knieholte van de Italiaanse laars (aan de kant van Adriatische zee, grenzend aan Umbrië). Een wijn die wat enigmatisch overkwam, want ondanks de druif voor mij toch Italiaans aanvoelend. Blind geproefd kan je ongetwijfeld verwarren met een wijn uit de Languedoc bijvoorbeeld maar je zal er zeker geen Bordeaux in ontwaren. Wel begon de wijn na een tiental minuten duidelijk last te krijgen van zijn 15% alcohol.

Dan maar onze stoute schoenen aangetrokken en aan de chef teken gegeven dat we liever op inheemse cépages wensten over te schakelen. En we werden meteen op onze wenken bediend. De volgende wijn die we voorgeschoteld kregen was de Villa Matilde, Rocca dei Leoni, Aglianico, 2007. Wie Aglianico zegt, zegt Campanië (de regio uit het scheenbeen van de laars, net onder Lazio) en daar kwam deze wijn ook vandaan. Opnieuw een wijn van het IGT gehalte (in de classificatie hiërarchie een trap lager dan DOC en DOCG) maar dit blijkt in Italië nogal vaak een garantie op een kwalitatieve en best betaalbare fles. De Villa Matilde brengt ons meteen terug naar de kern van het Italiaanse wijngebeuren; weinig gekende druivenvarianten, authentieke stijl, pretentieloos maar zeer degelijk gemaakt. Duidelijk meer mijn ding (en dat van mijn tafelgenoot) dan de Merlot uit de Marche. Na de Aglianico bracht de chef (waarschijnlijk verrast en tegelijk gecharmeerd door ons verzoek om inheemse druiven) de volgende autochtoon ter tafel: Girolamo, Negroamaro, 2008. Voor mij eigenlijk de beste wijn van de middag. Volop fruit maar opnieuw authentiek van snit. Ik vond deze wijn ook het best passen met het hoofdgerecht. Deze wijn blijkt wel tamelijk onvindbaar! Op de site van het wijnhuis Tenuta Girolamo geen spoor van deze wijn (op de wazige foto's die ik trok met de gsm zie ik ergens ook "chiurlala" staan maar Google kan me hier niet verder mee helpen) meer nog, het huis produceert op het eerste zicht geen wijn van Negroamaro druiven. Begrijpe wie kan? Ik zal de volgende keer toch iets meer uitleg over deze wijn moeten vragen.

Na de maaltijd namen we nog even plaats aan de "toog" om ons te vergapen aan de massa flessen wijn in de houten nissen. Zelden zo'n selectie Italiaanse wijnen voor ogen gehad (hoewel de Gambero Rosso roadshow er ook wel mocht zijn vorig jaar) en ik kijk al reikhalzend uit naar mijn volgend bezoek hier. We genoten nog na met een liquoreuze witte wijn van Duca di Castelmonte uit Sicilië (helaas zijn de foto's van die fles dermate slecht dat ik enkel nog kan zeggen dat om een wijn van Malvasia druiven ging) die een perfect orgelpunt plaatste na een unieke lunchervaring.

Websites van de producenten van de geproefde wijnen:

http://www.tascadalmerita.it

http://www.cantinalamurola.it

http://www.fattoriavillamatilde.it

http://www.tenutegirolamo.it

http://www.carlopellegrino.it

  • Reacties(2)//www.wijnblog.be/#post146