Wijnblog.be

Wijnblog.be

Over deze blog...

Het is de bedoeling om op deze pagina’s bijdragen te plaatsen over recent geproefde wijnen. Het gaat hier dan uiteraard eerder over de persoonlijke appreciatie van een wijn dan over een puntenevaluatie à la Parker. Verder komt er ook ruimte voor andere wijntopics zoals verslagen over wijnuitstappen en –proeverijen, verwijzingen naar interessante wijnsites of artikels over wijn, allerhande wijnweetjes, aangekondigde wijnevenementen enz…

Beven voor Parker

WijnweetjesGeplaatst door pvo 25 nov, 2009 01:54

Een tiental dagen geleden woonde ik het degustatieweekend van wijnhandel Feys & Van Acker bij in Brugge. Een mooie degustatie en vaak nam de wijnbouwer zelf de honeurs waar achter de proeftafel. Maar bij één van hen liep het een beetje mis en kwam het net niet tot een persoonlijke aanvaring. In één van de bovenkelders presenteerde mevrouw Marie-Annick Jansegers de wijnen van hun Château Mansenoble uit Corbières. Ik merkte dat een viertal wijnen van het domein werden voorgesteld en vroeg of ik de Réserve 2005 kon proeven. Prompt werd me voor de voeten geworpen dat iedere proever maar moest beginnen met Le Nez, de instapwijn van Ch. Mansenoble, een vin de pays van 2005. Ik heb niets tegen vin de pays, verre van. En ik heb ook niets tegen de wijnbouwer die de wijnliefhebber adviseert bij het proeven en hem al zijn wijnen wenst voor te stellen. Maar als wijnliefhebber vind ik wel dat ik het recht moet hebben om een selectie te kunnen maken, zeker als je weet dat op de proeverij in kwestie honderden flessen open stonden. Zelfs al spuw ik er duchtig op los, het valt niet te ontkennen dat je smaakpallet na enkele tientallen wijnen sterk vermoeid raakt. Voor mij mag dan ook het motto "less is more" gelden en ik onderging dan ook met tegenzin de verplichte degustatie van Le Nez 2005. Maar ik fronste toch wel heel erg de wenkbrauwen toen mevrouw Jansegers het ook nodig vond om me uit te leggen dat het verplichte proeven van de Le Nez er enkel was omdat de mensen die de Réserve proefden die zo lekker vonden dat ze dan ook maar de andere wijnen wilden proeven. Come again? Alle begrip dat de wijnbouwer niet opgezet is met snoevers die meteen de topwijn te lijf gaan en dan zonder de minste schroom overschakelen op de instapwijn van hetzelfde domein. Maar scheer alle wijnliefhebbers aub niet over dezelfde kam! Ik wou gewoon de Réserve 2005 proeven (overigens een zeer lekkere wijn maar ik ben het met mevrouw Jansegers helemaal niet eens dat deze wijn nu nog veel te jong is om te drinken) en het daarbij laten. Geen zin in de vin de pays of andere instapwijnen en ook geen zin in oudere jaargangen van hun topcuvées.

Maar daarmee was de kous nog niet af. Voor mevrouw Jansegers lag een soort kaart met daarop de 600(?) beste domeinen volgens Robert Parker. Uiteraard was Ch. Mansenoble daarbij (waarom anders die kaart etaleren?) en mevrouw Jansegers vermeldde dit even terloops. Tot daar nog geen echt probleem maar toen de dame er aan toevoegde dat Parker in Frankrijk gelijk was aan God vond ik toch stilaan welletjes. Ik merkte op dat Parker hoogstens één van de goden kon zijn voor een alerte wijnliefhebber gezien vele van zijn collega's toch ook niet bepaald voor idioot konden versleten worden. Dit viel duidelijk niet in goede aarde want ik kreeg prompt te horen dat iedere wijnbouwer beeft als Parker zijn domein aandoet voor een keuring van de geproduceerde wijnen. Waarop ik argumenteerde dat ik begreep dat de scores van Parker commercieel wel een groot verschil konden betekenen voor de wijnbouwer maar dat ik me daar als consument niet door moest laten beïnvloeden. Want, voegde ik er nog aan toe, ik vind dat Parker een voorkeur heeft voor geconcentreerde (en liefst met eik overladen) wijnen. Toen begon mevrouw Jansegers zich wel echt op te winden en te orakelen dat Parker die stijl al jaren geleden had afgezworen en dat er dus niets van aan was. Waarop ik weer repliceerde dat ik Parkers mening niet per se naar de prullenmand verwijs maar dat ik - wanneer ik mij zou laten leiden door de scores van wijncritici en wijnjournalisten - er dan wel meer dan één mening op na zou lezen in de hoop meer dan één positieve beoordeling aan te treffen. Waarop de dame aangaf dat ik onmogelijk elke wijn kon proeven (valt nu éénmaal niet te ontkennen) en dus wel moest afgaan op het oordeel van de wijngoeroes à la Parker en iedereen zich maar moest bedienen van het oordeel van die wijncriticus waar hij de meeste affiniteit mee had. En dat ik haar wijnen niet lekker moest vinden maar dat zij er in elk geval van overtuigd was dat ze dat wel waren. Op dat ogenblik had ik echt geen zin meer om nog verder in discussie te gaan (het was nog helemaal in het begin van de degustatie) en was ik - hetgeen erger is - al vergeten dat ik de Réserve 2005 van Ch. Mansenoble wel heel aangenaam vond (in tegenstelling tot de twee andere geproefde wijnen van het domein). Ik weet niet welk plezier mevrouw Jansegers haar wijnen heeft willen doen met de hele proefopzet/uitval/discussie maar ik betwijfel of ze zo veel wijnliefhebbers aanspreekt.

Overigens proefde ik een week later de schitterende wijnen van Domaine du Grand Arc eveneens uit de Corbières. Hun "En Sol Majeur" kende ik al en de 2007 is een rasechte topper. Kreeg overigens 3* en de Coup de Coeur in de Guide Hachette van 2010. En dit tegen een prijs van net iets meer dan 10 euro. Ch. Mansenoble kreeg in dezelfde editie van de Hachette 1* voor hun Réserve 2007 terwijl er toch al een paar euro per fles meer betaald moet worden. Als we ons dan toch op het oordeel van de wijncritici moeten beroepen dan lijkt de keuze hier snel gemaakt. Overigens kocht ik behalve de "En Sol Majeur" ook de "Cuvée des Quarante" 2007 van Domain de Grand Arc die aan 7,5 euro de fles een echte prijs/kwaliteits kampioen is.

Links:

www.mansenoble.com

www.feys-vanacker.be

www.domaine-grand-arc.com

  • Reacties(0)//www.wijnblog.be/#post120