Wijnblog.be

Wijnblog.be

Over deze blog...

Het is de bedoeling om op deze pagina’s bijdragen te plaatsen over recent geproefde wijnen. Het gaat hier dan uiteraard eerder over de persoonlijke appreciatie van een wijn dan over een puntenevaluatie à la Parker. Verder komt er ook ruimte voor andere wijntopics zoals verslagen over wijnuitstappen en –proeverijen, verwijzingen naar interessante wijnsites of artikels over wijn, allerhande wijnweetjes, aangekondigde wijnevenementen enz…

Le Baccanti

Eten & drinkenGeplaatst door pvo 12 aug, 2011 04:27

Een heuse aanrader! Gisteren gaan eten in Le Baccanti in Gent.

We waren gestart in Convento in Leuven voor een uitgebreide apero. Een leuke rosé (Frans, waarvan 40% Pinot Noir), gevolgd door een Duitse Grauburgunder (mooie mineraliteit!) en een glas rood (Spaans, combo Garnacha en Syrah, iewat enigmatisch van snit). Mooie selectie aan wijnen te proeven per glas en een aanrader voor iedereen die in het Leuvense vertoeft!

Daarna richting Gent voor een kennismaking met Le Baccanti, een wijnbar/resto van puur Italiaanse snit in de omgeving van de Vrijdagmarkt in Gent. Deze zaak werd nog maar recent geopend (sinds einde mei) en is een bijhuis van de uitbaters van Per Bacco.

Op de kaart vooral natuurlijke wijnen en we openden met een glas Siciliaanse witte (eigenlijk meer rosé van kleur) Lamoresca Bianco,gemaakt van Vermentino (90%) en Roussanne (10%). We proefden na de maaltijd ook nog de Rosso (gemaakt van Nero d'Avola) maar die kon ons minder bekoren (niet te verwonderen, zie verder).

Een bekoorlijke jongedame kwam ons gezwind het menu voorstellen (beperkt tot de krijtborden die ergens in het restaurant uithangen) en we kozen voor de salami (warm geserveerd, niet te vergelijken met hetgeen je tussen de boterham legt!) met linzen als primi, gevolgd door tagliatelli met st-jacobsvruchten (maar eigenlijk had mijn tafelgenoot ravioli met porcini besteld!) en kwartel met pompoen en boontjes als secundi.

En dan moesten we nog een begeleidende wijn kiezen. Het viel ons vooral op (het wordt ook nadrukkelijk op de kaart vermeld!!!) dat de wijnen die verkocht worden (ja, wijnwinkel, wijnbar en bistro vallen hier echt wel samen!) nauwelijks meer kosten dan de winkelprijs. Ja, u leest dit goed! Le Baccanti gaat er prat op om zijn wijnen aan te bieden aan verkoopprijs + 10 euro kurkrecht. Daarom alleen al, allen daarheen om een goede maaltijd te laten begeleiden door een mooie fles wijn!

Bij het doornemen van de wijnlijst viel me plots de naam Faro, Palari, 2006 op! Collega-blogger Rick begint nu waarschijnlijk danig met zijn bureaustoel te schuiven wanneer hij dit leest. Ja, Rick, de Faro, 2006, die ze daar aankopen aan een prijs die overeenstemt met de gewone verkoopprijs en dus aan een luttele +10 euro aan uw tafel serveren. Gelieve geen moeite meer te doen om voor de Faro naar de Waaistraat af te zakken, ondergetekende en co. hebben de laatste 2 voorradige flessen soldaat gemaakt.

Het eten komt aangewaaid van een hogere verdieping (de keuken is blijkbaar op de +1 verdieping gelegen) en beantwoordt aan wat we authentieke Italiaanse keuken kunnen noemen. Tja, wat kunnen we nog meer zeggen dan dat het lekker was? Goed, mijn kwartel had iets minder gegaard mogen zijn...maar dat zijn echt wel details.

In essentie:

- een voorbeeld van hoe het zou moeten zijn (wijn aan tafel = inkoopprijs + 10 euro)

- een fenomenaal aanbod aan natuurlijke wijnen

- authentiek Italiaans, zonder franje, in het hartje van Gent

Eerste kennismaking is +++ en ik zal hier zeker nog terugkomen! Love it!

  • Reacties(1)//www.wijnblog.be/#post194

Elzas meets Asia

Eten & drinkenGeplaatst door pvo 15 dec, 2010 01:32

Op invitatie van Sopexa België en in samenwerking met de Conseil Interprofessionnel des Vins d'Alsace (CIVA) werden op 26 november een aantal wijn/gerecht-combo's uitgeprobeerd. Een handvol wijnbloggers - al dan niet vergezeld van partner – mocht aanschuiven voor een culinaire verkenning bij Les Saveurs de Yamada in Antwerpen. Doel van de avond: nagaan hoe de wijnen van de Elzas zich laten combineren met de Japanse keuken. De degustatie werd van de nodige tekst en uitleg voorzien door de heer Thierry Fritsch van CIVA die voor ons ook een aantal Elzaswijnen liet aanrukken.

Als eerste gerecht werd ons een oestertje voorgeschoteld met pijpajuin en een Japanse vinaigrette op basis van rammenas. Hierbij werden twee Elzas schuimwijnen geserveerd: de Cuvée Prestige Brut van Bestheim en een crémant van Domaine Joseph Cattin. De crémant van Cattin was voor mij de beste gezien zijn hogere graad van verfijning en complexiteit. De combo met de oester was echter nogal problematisch. Het ziltige karakter van de oester en de overheersende smaak van de pijpajuin laten zich niet makkelijk aansluiten met wijn. Waar de vinaigrette wel nog goed overweg kon met de schuimwijn, kon dit niet gezegd worden van de oester. Ik vind overigens de combinatie van Champagne en oester – ergens een soort van klassieke marriage – ook niet meteen mijn ding. Een oester past voor mij nog het best met zeer droge en licht ziltige wijn genre Muscadet of Txomin (uit Spaans Baskenland).

Daarna kregen we een alleraardigst uitziend doosje met verschillende hapjes (o.a. sushi, gefrituurde kastanje, pompoen, schorseneer, rode biet) waarbij een Sylvaner van Domaine André Ostertag uit 2009 werd geserveerd. Een redelijk complexe neus van vooral rijpe appel die ook in de smaak volop terugkwam. Paste wonderwel bij het assortiment en ging naar mijn gevoel vooral goed samen met de pompoen.

Gerecht nummer drie kwam er aan en bracht ons een kommetje met sint-jacobsvrucht en raap in een coulis van yuzu (Japanse citrus). En een koppel Rieslings! Twee totaal verschillende Rieslings dan nog: een Trimbach, Cuvée Frédéric Emile, uit 2004 en eentje van Domaine Trapet (gekend huis uit de Bourgogne) uit 2005. De Trapet was bijzonder rijp en wulps in de aanzet maar veel te rijk (te veel restsuiker) om een geslaagde combo met de sint-jacobsvruchten af te kunnen leveren. De Trimbach daarentegen kwam iewat gesloten maar zeer elegant en verfijnd over en verbaasde door zijn jeugdigheid (mooie zuren, goede minerale expressie). Dit leverde wel een geslaagde combinatie op maar nog niet meteen een echt “wow”-gevoel.

Vervolgens kregen we de sashimi van de dag voorgeschoteld waarin zalm en dorade de hoofdrollen opeisten. We probeerden opnieuw een tweetal witte wijnen uit. De eerste wijn, een Pinot Blanc van Albert Mann uit 2007, werd te veel door het hout gedomineerd en paste naar mijn gevoel niet meteen bij de delicate hapjes. De Pinot Gris, Réserve Particulière, van Weinbach Faller uit 2008 deed het hier veel beter. De verfijnde zuren sloten mooi aan bij de dorade en de begeleidende dipsaus. De zalm liet zich moeilijker combineren maar al met al bleek de combo Pinot Gris en sashimi wel goed stand te houden.

Na een tussengerechtje (Ebi dango agedashi oftewel gefrituurde scampiballetjes in een dashibouillon) werden de wijnen doorgeproefd bij een bordje van sebaste (witte, vaste vis) met wortel en pastinaak in misosaus. Leuk maar geen combo die bij mij is blijven hangen (vind er alleszins geen specifieke nota's van terug).

Dan werd het tijd voor het enige vleesgerecht van de avond: gestoofde wangen van Iberico varken (ja, niet meteen Japans) in bouillon van sojasaus. Een lekker en tegelijk rijk gerecht dat snakte naar een volle en rijk geschakeerde wijn. En die kwam er ook in de vorm van de Pinot Gris, Herrenweg de Turckheim van Zind Humbrecht uit 1999. De wijn kwam zeer fris en jong voor de dag ondanks zijn gevorderde leeftijd (wie zei daar ook weer dat Elzaswijnen niet zouden bewaren?) en leverde een mooie marriage op met de varkenswangetjes. Zowel gerecht als wijn waren van het weelderige type en smolten harmonieus samen.

Als laatste hartige gerecht deden we ons nog te goed aan tamago soep geserveerd met kayaku gohan (rijst). Inmiddels bleek de enige rode wijn van de avond, een Pinot Noir, Cuvée traditionnelle, van Domaine Aimé Stentz uit 2009 een lelijke geit te zijn. Eerder een rosé te noemen dan een lichtvoetige rode wijn en hooguit geschikt als aperitief voor een zomerse BBQ.

Het dessert was een met kastanje gevuld pannenkoekje bestrooid met kinako poeder (poeder gemaakt van sojaboon) en verse sorbet van kaki. Heel leuk gerechtje, sober maar toch authentiek en een mooie afronder voor deze kennismaking met de Japanse keuken. We proefden hierbij twee Gewürztraminers: de Gewürz van Pfaffenheim 2004 en een Gewürz Grand Cru van de Eichberg van Alphonse Kuentz uit 2007. Over de Pfaffenheim kunnen we kort en krachtig zijn: een absolute miskleun, slap en waterachtig, zonder enige identiteit, gewoon de slechtste wijn van de avond tout court. De Gewürztraminer van Kuentz daarentegen was zeer mooi en exemplarisch voor de aromatische intensiteit van Gewürztraminer: exorbitant fruit (lychee) en volop florale toetsen. Heel misschien een beetje gebrek aan kruidige toetsen (peper) maar enkel een kniesoor zou hier zwaar aan tillen.

Conclusies werden opgemaakt bij een glas Gewürztraminer, Vendanges Tardives, van Hugel. Ik heb hier echter enkel heel even van genipt en vergat blijkbaar een degustatienota neer te pennen. De Aziatische keuken en Elzas, een geslaagd huwelijk? Ik blijf toch met veel vraagtekens en twijfels zitten. Deze avond bij Les Saveurs de Yamada – overigens een zeer gezellige avond daar niet van – kon me alleszins nog niet overtuigen.

P.S. alle geproefde wijnen zijn verkrijgbaar in België, foto's by F3:Focus (www.f3focus.be)

  • Reacties(1)//www.wijnblog.be/#post162

Wine & foodpairing @ work

Eten & drinkenGeplaatst door pvo 14 nov, 2010 02:48

Wijn is ook in de zakenwereld terrein aan het winnen en is duidelijk het stadium van slaafse begeleider van zakenlunches voorbij. Gelukkig maar, want het doet de wijn weinig eer aan als hij enkel gebruikt wordt als smeermiddel om een of andere lucratieve deal binnen te halen. Uiteraard neemt de wijnbeleving in een professionele situatie andere vormen aan dan pakweg een georganiseerde degustatie van het wijnassortiment van een welbepaalde handelaar. Het is immers niet de bedoeling dat collega's halverwege de namiddag in licht verblijde toestand opnieuw overschakelen op hun normale professionele activiteit.

Mijn werkgever is in elk geval niet wars van wat moderne business trends en besloot om de klassieke broodjeslunch tussen kop en staart van een meeting met zakenpartners te vervangen door een wine & foodpairing experience. Het event stond onder de deskundige leiding van Mark De Backer van Ampèlo+, Sommelier Conseil en tevens docent aan de Vlaamse Wijnacademie en Syntra maar bovenal gepassioneerd wijnliefhebber. Hij loodste ons – bijgestaan door zijn sympathieke echtgenote – door een aantal leuke wijn-gerecht combo's. Uiteraard geeft zo'n event geen garantie op een goede afloop van de vergadering noch vallen de deelnemers ontroerd in elkaars armen na een geslaagde mariage van wijn en gerecht. Het valt evenwel niet te ontkennen dat het gebeuren toch een bepaalde toets toevoegt aan de meeting. Het valt ook op dat het beleven van wijn een intens persoonlijk karakter blijft behouden en zorgt voor een interessante uitwisseling van ervaringen omtrent de al dan niet appreciatie van een bepaalde wijn of wijn-gerecht combinatie.

Welke combo's werden ons nu voorgeschoteld?

We startten met de koningin onder de witte druiven, Riesling, die voor de gelegenheid gelinkt werd aan Japans vingervoedsel. We kregen met ons eerste gerechtje meteen ook een beknopte inleiding over sushi mee. Op het bord een mooi assortiment van Maki en Nigiri sushi begeleid door sojasaus, wasabi en gari (ingemaakte/geconfijte gember). De begeleidende wijn was de Volz Riesling, Quäliteitswein, 2007 van het domein Van Volxem (Duitsland). Niet meteen een allemansvriendje! De wijn oogde reeds licht- tot volgeel en ik schrok me dan ook de pleuris toen ik te horen kreeg dat deze wijn van het oogstjaar 2007 was (ik had 2002 of iets in die aard verwacht). Ook de neus deed me denken aan een reeds gerijpte Riesling: gele appel, rijp en iewat exotisch fruit, wat pétrole-aroma en vooral heel mineralig qua voorkomen. Het blijkt dat dit domein vooral authentieke Riesling wil maken waarbij terroir en mineraliteit de hoofdtonen vormen. De wijn had zeker nog voldoende mooie zuren maar kenmerkte zich ook door een zekere romigheid en ook in de smaak kwam weer volop die mineraliteit naar boven. De combo zelf was uitstekend en vooral het samengaan van Riesling en de geconfijte gember sloeg volop gensters. Opmerkelijk ook was dat zelfs de wasabi de wijn niet kon doen wegdeemsteren. Riesling en Aziatische keuken, een combinatie die het zeer goed doet. Bij uitbreiding durf ik er aan toevoegen dat ook heel wat Oostenrijkse wijnen (Grüner Veltliner) goed tot zeer goed te combineren zouden vallen met deze gerechten.

Over naar gerecht nummer 2: Chinese Szechuan kip met sesamsaus en gewokte komkommer. Dit gerechtje werd koud geserveerd en ging gepaard met de Petit Clos, Sauvignon Blanc, 2008, Marlborough (Nieuw-Zeeland) van Clos Henri. Henri Bourgeois produceert reeds lang mooie Loire-wijnen (Sancerre) op basis van Sauvignon Blanc en trok de Nieuwe Wereld in om ook daar zijn wijnkennis in de praktijk om te zetten. Geen buitenbeentje hier maar een mooi gemaakte Sauvignon. Misschien wat braafjes maar zeker kwalitatief in orde. Opgevoed 'sur lie' wat een lichte impressie van gist merkbaar maakte en die me verkeerdelijk deed denken dat de wijn gedeeltelijk op (oude en gebruikte) eiken vaten had gerust. Wat viel op aan deze combo? Wel, dat Sauvignon Blanc het wonderwel weet te stellen met gerechten die een peperige toets meekrijgen. Belangrijk detail: ik durf er mijn hand niet voor in het vuur steken dat deze combo nog werkt wanneer de Szechuan kip warm geserveerd zou worden.

Gerecht nummer 3 was dan weer wat minder geschikt voor Gaia adepten en mensen op dieet: een glaasje met foie gras de Strasbourg, vergezeld van confijt van ajuin en vijg en verse vijg. Dit rijke gerecht moest uiteraard wel gekoppeld worden aan een rijke wijn: de Special Select Late Harvest Riesling van Renaissance Vineyards uit North Yuba (Californië, VS). In het glas kregen we een diep karamelkleurige wijn die intens geurde naar honing, vijg, dadel en tabak. Niet zo verwonderlijk als je weet dat de wijn dateert van 1985. Behalve de zoete smaaksensatie toonde deze wijn ook nog een mooie aciditeit waardoor deze combo niet te zwaar en overladen overkomt. Ganzelever en Sauternes mag dan al een grote klassieker zijn, ik opteer ook veel meer voor een zoete wijn met wat frisse zuren om voor tegengewicht te zorgen zodat het geheel niet kapseist als een appetijt vernietigende smaakbom. Mooie combo opnieuw, vooral omdat het subtiele van de oudere wijn (met al zijn tertiaire aroma's) heel mooi samenging met de ganzelever (die overigens van zeer goede kwaliteit was).

De 4e combinatie leverde meteen de eerste en enige rode wijn van deze foodpairing op. We kregen een lekker bordje antipasti voorgeschoteld: klassieke en lekkere Italiaanse salamisoorten, rucola en schilfers parmesaan er bovenop. Wie antipasti zegt, denkt aan Toscane en zijn wijnen. Een sombere, eik doortimmerde Brunello hierbij geven zou wat zonde zijn maar met Sangiovese als signature druif zit je wel goed. Mark koos echter niet voor een Italiaanse wijn maar wel voor de Tukulu, Sangiovese, 2007 uit Papkuilsfontein (Coastal Region, Western Cape, Zuid-Afrika). Een zeer mooie en originele insteek voor deze combo maar de wijn kon het niet echt waarmaken voor mij. Het fijne gerecht (krachtig smakende rucola en zeer fijne vleeswaren) vroeg wat mij betreft een passende vineuze evenknie. De Tukulu kan zich echter niet meten met de Italiaanse Chianti's. Iets te veel Nieuwe Wereld geweld en eerlijk gezegd denk ik ook niet dat Zuid-Afrika het potentieel heeft om grootse Sangiovese-wijnen voort te brengen. Ik zou dan eerder eens een combo proberen met wijn uit Californië (heel wat wijnbouwers hebben Italiaanse roots en houden koppig voeling met het verleden door Sangiovese, Zinfandel – in Italië gekend als Primitivo – en Bonarda te telen). Nog beter misschien is om te kijken of de combo werkt met Italiaanse wijnen uit andere streken dan Toscane (Nero di Troia of Negramaro uit Puglia, Nero d'Avola uit Sicilië of Cannonau uit Sardinië).

Als afsluiter kregen we nog een Belgische tarte au chocolat d'Emanuelle, opgediend met een toefje room en wat blauwe bessen. Spontaan denk je dan aan een combo met een krachtige rode wijn of zelfs versterkte wijn (genre Banyuls) maar gelukkig opteerde Mark voor iets volledig anders. Geen wijn maar wel Normandische cider van peren: Château de Hauteville, Poiré, l'Authentique, Pétillant Naturel. Tegelijk een zeer gedurfde combinatie en een klassieker want peren en chocolade doen het altijd goed (cfr. Poire Belle Hélène). Ik ben geen grote kenner van cider maar kon dit wel appreciëren. Een op en top authentiek product dat zowel in geur als smaak één en al artisanale werking en terroir uitstraalt. Geen eenvoudige combo om mee te eindigen maar wel één van de meest geslaagde wat mij betreft. Meer details over de ciders van Château de Hauteville vind je overigens op: http://ericbordelet.extra-flash.com.

Gegevens Mark De Backer van Ampèlo+

Conclusie: een zeer geslaagd event dat zeker voor herhaling vatbaar is (txs, Bregt). Hint, hint, iets om te onthouden voor team-building event of off-site met de Raad van Bestuur?

  • Reacties(0)//www.wijnblog.be/#post159

Vini Divini

Eten & drinkenGeplaatst door pvo 04 aug, 2010 01:48

Vorige week nodigde een van mijn beste vrienden me uit om een hapje te eten in Brussel. Duidelijk geamuseerd op voorhand (hij kwam er al vaker!) voegde hij er aan toe dat het wel mijn ding zou zijn: Enoteca Vini Divini in de Herdersstraat te Elsene. Hij had me een paar dagen daarvoor reeds het water in de mond doen lopen met wat later een zeer accurate beschrijving bleek te zijn. Een superklein restaurant waar de chef zijn ding doet op een mini-fornuis achter de toog en verder meters en meters nissen volgestouwd met een duizelingwekkend aantal flessen Italiaanse wijn. Een plaats waar de wijn niet ten dienste van het eten staat maar wel omgekeerd. Of ik nog verder overtuigd hoefde te worden?

Bij aankomst leek het nog mee te vallen qua drukte (maar ik kan me voorstellen dat het hier buiten de verlofperiode echt wel drummen wordt) en dat was best aangenaam want Vini Divini is inderdaad nogal lilliputachtig van formaat. We werden er op een joviale en no-nonsense wijze onthaald en zaten luttele minuten daarna reeds aan een tafeltje met een glaasje Prosecco voor de neus. We kozen allebei voor de "antipasti misti", een klassieker waar veel Italiaanse restaurants een hopeloze knoeiboel van maken. Hier echter niet zo! Zelden een bord met zo lekker verse antipasti gezien en geproefd. Uiteraard fijne vleeswaren (deze hindernis wordt door de meesten genomen) maar geen enkel spoor van opgelegde en licht zuur smakende groenten. Neen, hier krijg je echte zongedroogde tomaatjes, verse groene boontjes, mooie grasgroene jumbo-olijven en daarbovenop nog eens echt artisanale mozzarella. En wat dronken we daarbij?

Als eerste wijn (je kan natuurlijk zelf kiezen maar plezieriger is om de chef zijn selectie af te wachten) kregen we de Regaleali, Nero d'Avola, 2007 van Tasca d'Almerita in het glas. Ik had niet meteen het hele concept door maar in essentie gaat het zo; ze zetten de fles op tafel en je bepaalt zelf maar hoeveel je er van drinkt. Wanneer je wil veranderen dan nemen ze de fles terug en belandt deze aan een andere tafel terwijl je zelf weer een nieuwe krijgt van één van de ander tafels. Een soort flessencarrousel als het ware. De Tasca d'Almerita (een IGT wijn uit Sicilië) was meteen een verrassende opener. Geen allemansvriend want zeer kruidig en uitgerijpt maar wel een wijn met ballen en inhoud (geen ordinair Nero d'Avola fruitbommetje dat even snel vergeten is als hij gedronken wordt).

Bij het hoofdgerecht (met spinazie opgevulde kalfsrolletjes begeleid door alweer verse groene boontjes) kregen we de Teodoro, Merlot, 2006 van La Murola voorgeschoteld. Een IGT wijn uit de Marche, de streek ter hoogte van de knieholte van de Italiaanse laars (aan de kant van Adriatische zee, grenzend aan Umbrië). Een wijn die wat enigmatisch overkwam, want ondanks de druif voor mij toch Italiaans aanvoelend. Blind geproefd kan je ongetwijfeld verwarren met een wijn uit de Languedoc bijvoorbeeld maar je zal er zeker geen Bordeaux in ontwaren. Wel begon de wijn na een tiental minuten duidelijk last te krijgen van zijn 15% alcohol.

Dan maar onze stoute schoenen aangetrokken en aan de chef teken gegeven dat we liever op inheemse cépages wensten over te schakelen. En we werden meteen op onze wenken bediend. De volgende wijn die we voorgeschoteld kregen was de Villa Matilde, Rocca dei Leoni, Aglianico, 2007. Wie Aglianico zegt, zegt Campanië (de regio uit het scheenbeen van de laars, net onder Lazio) en daar kwam deze wijn ook vandaan. Opnieuw een wijn van het IGT gehalte (in de classificatie hiërarchie een trap lager dan DOC en DOCG) maar dit blijkt in Italië nogal vaak een garantie op een kwalitatieve en best betaalbare fles. De Villa Matilde brengt ons meteen terug naar de kern van het Italiaanse wijngebeuren; weinig gekende druivenvarianten, authentieke stijl, pretentieloos maar zeer degelijk gemaakt. Duidelijk meer mijn ding (en dat van mijn tafelgenoot) dan de Merlot uit de Marche. Na de Aglianico bracht de chef (waarschijnlijk verrast en tegelijk gecharmeerd door ons verzoek om inheemse druiven) de volgende autochtoon ter tafel: Girolamo, Negroamaro, 2008. Voor mij eigenlijk de beste wijn van de middag. Volop fruit maar opnieuw authentiek van snit. Ik vond deze wijn ook het best passen met het hoofdgerecht. Deze wijn blijkt wel tamelijk onvindbaar! Op de site van het wijnhuis Tenuta Girolamo geen spoor van deze wijn (op de wazige foto's die ik trok met de gsm zie ik ergens ook "chiurlala" staan maar Google kan me hier niet verder mee helpen) meer nog, het huis produceert op het eerste zicht geen wijn van Negroamaro druiven. Begrijpe wie kan? Ik zal de volgende keer toch iets meer uitleg over deze wijn moeten vragen.

Na de maaltijd namen we nog even plaats aan de "toog" om ons te vergapen aan de massa flessen wijn in de houten nissen. Zelden zo'n selectie Italiaanse wijnen voor ogen gehad (hoewel de Gambero Rosso roadshow er ook wel mocht zijn vorig jaar) en ik kijk al reikhalzend uit naar mijn volgend bezoek hier. We genoten nog na met een liquoreuze witte wijn van Duca di Castelmonte uit Sicilië (helaas zijn de foto's van die fles dermate slecht dat ik enkel nog kan zeggen dat om een wijn van Malvasia druiven ging) die een perfect orgelpunt plaatste na een unieke lunchervaring.

Websites van de producenten van de geproefde wijnen:

http://www.tascadalmerita.it

http://www.cantinalamurola.it

http://www.fattoriavillamatilde.it

http://www.tenutegirolamo.it

http://www.carlopellegrino.it

  • Reacties(2)//www.wijnblog.be/#post146

Afknapper!

Eten & drinkenGeplaatst door pvo 30 nov, 2008 02:54

Een tijdje geleden kregen we van vrienden een Bongo belevenisbon. Wat is Bongo? In essentie een cadeaubon voor een bepaald event waarbij de schenker vooraf het type van de belevenis en de waarde bepaalt en de ontvanger vervolgens een selectie maakt uit een gamma van zo'n 40 keuzemogelijkheden. Je krijgt een leuke gids, maakt een keuze en boekt vervolgens het arrangement of de horecazaak waar je voorkeur naar uitgaat. Een bijzonder leuk concept voor tal van activiteiten zoals uit gaan eten op restaurant, een weekendverblijf kortbij of in het buitenland, een wellness verwenning, een avontuurlijke belevenis en zo verder. Enfin, zonder al te veel reclame te willen maken, diegenen die er meer over willen weten, verwijs ik graag naar www.bongo.be.

Blog Image

In het Bongo assortiment is ook een wijndegustatie event opgenomen en laat dat nu net het type van bon zijn dat ons te beurt viel. Mijn echtgenote en ik gingen dus gretig de keuzemogelijkheden af en ons oog viel op een wijnbar in Oostende die zich blijkbaar had gespecialiseerd in Italiaanse wijnen. Een ontdekking van Italiaanse wijnen (ik ben dit jaar wat gefocust op Italië en mijn echtgenote lust bovendien wel graag een glas Italiaanse wijn) sprak ons wel aan en Oostende is voor ons qua verplaatsing zeker niet "verwegistan" en dus boekten we een arrangement bij Enoteca del Berebene.

Onze kleine jongen kon op logement bij oma en opa en met ons tweetjes trokken we met grote verwachtingen richting kust waar we om 18.30 uur afspraak hadden in de Enoteca del Berebene. Op het programma: een spumante, een witte wijn, een rode wijn en een bord antipasti. Leuk vooruitzicht en op de bon een charmant uitziende wijnbar. Alles zat dus goed voor een leuke avond uit met misschien wel wat leuke ontdekkingen. We overwogen trouwens om ter plaatse ook te dineren als de sfeer en de wijnen wat mee bleken te vallen.

Tja, dat was wel even buiten de waard gerekend! Bij aankomst werden we onmiddellijk verbannen naar een tafeltje achteraan de zaal. Later bleek dat zowel het uur van de boeking als de plaats in het etablissement zorgvuldig uitgekozen waren door de uitbaters om toch maar niet te interfereren met de "betalende" gasten die ook kwamen dineren.

De uitbater kwam ons in twee woorden uitleggen waar we ons mochten aan verwachten en verdween toen spoorslags naar ongetwijfeld belangrijkere gasten. Enige tijd later kwam hij aandraven met 2 glazen spumante. Mooie opener dachten we toen. Een wat gesloten neus maar heel elegant en fris van snit (in de zomer zou dit zeer welkom zijn op een zonnig terrasje) met vooral wat impressies van wit fruit (perzik, peer) en wat florale toetsen. Zeker geen doorgedreven Brut variant maar als aperitief wel modieus en goed gemaakt. Op het zelfde moment wordt ons een bord antipasti op tafel geplaatst. Eerste probleem: noch over de schuimwijn noch over het eten ook maar één woord uitleg! Trek uw plan. Zoek zelf maar uit waar de wijn vandaan komt, uit welke druiven ze gemaakt is en wat het eten betreft, tja, je kan toch zelf wel zien dat er mozarella, olijven, pancetta en quiche op uw bord ligt zeker?

Ons glas is nog niet uit of de uitbater komt aandraven met 2 glazen witte wijn. Ik was ondertussen wat nota's beginnen nemen (we waren daar tenslotte voor een wijndegustatie toch?) en misschien leverde dit toch wel iets meer druk op om ook een woordje uitleg te geven? Jawel! De man wist ons te vertellen dat we een Siciliaanse wijn kregen gemaakt van de Grillo druif. Intens gelige kleur en bijzonder aromatische neus met toetsen van hout (sherryvaten), petrolé, gedroogd fruit en boter. Denk de petrolé weg en je begint een beetje aan een uitgerijpte Californische Chardonnay te denken. In de smaak echter een totaal gebrek aan concentratie.

Nog wat later komt onze man aanzetten met 2 glazen rode wijn. Een uitleg van twee zinnen waarbij ik "La Christa", "Napoli" en "Campania" meen begrepen te hebben. En daarmee konden we het weer doen. Mooie kleur van zwarte kers en een wat Bordelees aandoende neus van pruim, drop, gedroogd fuit (vijg en dadel) en wat karamel. In de smaak echter opnieuw een ramp: totaal gebrek aan identiteit, wat te droppig en storende bittere toetsen.

Bitter teleurgesteld over de wijnen werden we bovendien totaal aan ons lot overgelaten. Geen mens kwam ons vragen of we nog iets wensten te bestellen, laat staan of de antipasti of de wijnen ons bevielen. Totaal gedesillusioneerd zijn we het dan maar afgebold. Op weg naar de uitgang hoorde ik nog vaag een "bedankt en tot ziens". Waarschijnlijk een Pavloviaanse reflex van het personneel.

Zelden zo'n treurige bedoening meegemaakt. Dat de wijnen niet meevielen tot daar aan toe. Maar het totaal gebrek aan interesse en de manke bediening roept enorme vragen op. Waarom hebben die mensen zich in godsnaam in het Bongo programma ingeschreven? Mensen die gebruik maken van deze formule kunnen mits een correcte bediening misschien enthousiaste klanten worden en voor een hoop positieve mond-aan-mond reclame zorgen. Slechte wijnen en dito bediening zorgen uiteraard voor het tegenovergestelde resultaat.

Voor diegenen die het aandurven om Del Berebene met een bezoekje te vereren, vermeld ik toch even de link naar hun (weinig aantrekkelijke noch informatieve) website: http://www.espacedivin.com/enoteca/welkom.htm

Blog Image

In het Bongo assortiment voor 2009 zijn ze overigens niet meer opgenomen. Naar mijn mening volkomen terecht want een beginnende wijnliefhebber krijgt hier zo'n optater dat hij spontaan overschakelt op bier en de wijn laat voor wat ze is.

  • Reacties(1)//www.wijnblog.be/#post87