Wijnblog.be

Wijnblog.be

Over deze blog...

Het is de bedoeling om op deze pagina’s bijdragen te plaatsen over recent geproefde wijnen. Het gaat hier dan uiteraard eerder over de persoonlijke appreciatie van een wijn dan over een puntenevaluatie à la Parker. Verder komt er ook ruimte voor andere wijntopics zoals verslagen over wijnuitstappen en –proeverijen, verwijzingen naar interessante wijnsites of artikels over wijn, allerhande wijnweetjes, aangekondigde wijnevenementen enz…

Vlaamse Wijnblogdagen: "Changez 2!"

Vlaamse WijnblogdagenGeplaatst door pvo 05 dec, 2009 22:04

Eerder dit jaar organiseerden we met de Vlaamse Wijnbloggers al eens een flessendans en omdat dit initiatief ons zo uitstekend bevallen was, volgt nu een tweede editie. Bij de eerste "changez" maakte het niet uit welke fles je doorgaf aan een collega-blogger maar deze keer werd de fleswissel toch wat gekaderd. En omdat het eindejaar er stevig zit aan te komen, besloten we maar meteen de feestelijke toer op te gaan en te opteren voor het doorschuiven van een fles bubbels.

Een onschuldige kinderhand zorgde er voor dat Wijngerd me voor de tweede keer op rij mocht vergasten met een fles. Een tijdje terug kreeg ik dan ook een berichtje van hem dat ik een flesje bubbels kon gaan ophalen bij wijnhandel Matthys te Brugge.

Wijngerd opteerde duidelijk niet voor een (al dan niet nieuwe) klassieker à la Champagne of Cava maar stuurde me naar de Nieuwe Wijnwereld, meer bepaald de Verenigde Staten. Zijn keuze was gevallen op een fles Argyle Brut van 2006. De wijn komt uit de staat Oregon in het noordwesten van de VS. Deze staat is heel wat minder gekend dan pakweg Californië (toch nog altijd het mekka van de Amerikaanse wijnproductie) en zelfs Washington (helemaal in het noordwesten tegen de grens met Canada) en ligt tussen die beiden in geprangd. Ik heb persoonlijk nog maar weinig ervaring met wijnen uit Oregon en had van de herkomstaanduiding Willamette Valley nog nooit gehoord. Willamette Valley verkreeg het label American Viticultural Area (AVA) echter reeds in 1984, toch al weer zo'n 25 jaar geleden. Orgeon en Willamette Valley kenmerken zich door een veel koeler klimaat dan het warmere Californië. Oregon is dan ook geen Cab. S.- of Merlot-land maar veeleer de thuisbasis voor koele klimaat druivenvarianten zoals Chardonnay, Riesling en Pinot Noir. Dat zijn ook de druivenrassen waarmee Argyle Winery aan de slag gaat in hun drie wijngaarden: Knudsen Vineyard, Stoller Vineyard en Lone Star Vineyard. De twee laatste wijngaarden werden maar sinds 1995-96 beplant, de Knudsen Vineyard werd echter reeds in de vroege '70er jaren in gebruik genomen. De Argyle Brut is gemaakt van 58% Chardonnay en 42% Pinot Noir.

Terug naar de wijn die deze namiddag overigens werd geopend om op een speciale gelegenheid te klinken. Nauwelijks enkele uren eerder hadden mijn echtgenote en ik onze handtekening geplaatst onder het verkoopscompromis van onze vorige woning. Hiermee komt stilaan het einde in zicht van de vastgoedcarrousel die begin dit jaar op gang werd gebracht omdat we plots ons oog hadden laten vallen op een mooie, alleenstaande gezinswoning.

De wijn genereert mooie en continue belletjesstromen en produceert een fijne moussekraag. Deze maangelige schuimwijn heeft een neus die in eerste instantie doet denken aan appel en wit fruit (witte perzik), toast, boter, wat nootjes en een flinke dosis gistaroma's. Dit laatste hoeft helemaal niet sterk te verbazen want de wijn heeft 2 jaar gerijpt "sur lie" (op zijn eigen gistcellen). Daarnaast komt ook een kruidige toets opzetten, ongetwijfeld de Pinot Noir die hier zijn neus aan het venster komt steken. De smaakaanzet is fris-zurig (citrusfruit) maar evenwichtig en eindigt met een klein bittertje. Tussen deze twee indrukken hangt wat brioche en opnieuw een impressie van gistige aroma's. Aanvankelijk neemt de Chardonnay hier de bovenhand maar er zijn wel degelijk ook meer vineuze impressies die ik aan de Pinot Noir toeschrijf. De wijn etaleert ook een behoorlijke portie mineraliteit. Dit is misschien niet de meest supercomplexe wijn die er bestaat maar biedt wel een waardig alternatief voor de anders obligate fles champagne. Het enige element dat me wat stoort zijn de gistige aroma's in de neus en in de smaak.

Ik mocht zelf een fles toesturen aan Bart van Haveanicewinetoday en dook in de kelder een recente ontdekking in de Champagnestreek voor hem op: de Vieille Cuvée van Jean Bailette-Prudhomme (80% Pinot Noir). Ik ben eens benieuwd wat hij er van vond. Ik ontdekte de wijnen van dit huis nog maar net een paar weken terug op het wijnsalon van Seclin.

Dit artikel kadert in de reeks Vlaamse Wijnblogdagen. Nog meer smakelijke wijnverhalen vind je op de andere deelnemende wijnblogs:

Wijngerd: www.ikwilwijn.be/blogs/Wijngerd

Wijnmens: www.ikwilwijn.be/blogs/wijnmens

Disasterofwine: www.ikwilwijn.be/blogs/disasterofwine

Ik wil wijn: www.ikwilwijn.be

Wijnkennis: www.wijnkennis.be

Foodfan: http://culinair-atelier.skynetblogs.be

Vinama: http://vinama.skynetblogs.be/

The Orbis of Wine: www.theorbisofwine.be

Winetasting: www.winetasting.be

Stephane’s World: http://sdebacker.skynetblogs.be

Have a nice wine today: http://www.haveanicewinetoday.com

Den bloeyenden wijngaerdt: http://www.commanderij.org/index.php/geblogd

Wine Jockey: http://winejockey.wordpress.com

  • Reacties(3)//www.wijnblog.be/#post121

Vlaamse wijnblogdagen: wijnboek

Vlaamse WijnblogdagenGeplaatst door pvo 05 nov, 2009 22:31

Met wat vertraging volgt hierna mijn bijdrage voor de oktober/november editie van de Vlaamse Wijnblogdagen. Zoals u reeds kon lezen in de vorige post stond ons gezin vorige week voor de verhuis naar een nieuwe woning en sinds deze namiddag genieten we opnieuw van telefonie, internet en televisie op de nieuwe locatie. Ons huis staat wel nog vol kartonnen dozen met allerhande spullen maar het begint er wel al wat leefbaarder uit te zien.

De wijnbloggers kozen er deze keer voor om een artikel te schrijven over een wijnboek dat hun om een of andere reden bijgebleven is of dat ze de leesgrage wijnliefhebber durven aan te bevelen. Het onderwerp werd niet zomaar lukraak uitgepikt maar sluit netjes aan bij de jaarlijkse hoogmis voor boekenliefhebbers: de Boekenbeurs in Antwerpen. De Boekenbeurs loopt van 31 oktober tot 11 november en gaat door in Antwerp Expo.

Mijn keuze viel op het boek "Belgische Wijngaarden" van Eric Boschman, Kris Van de Sompel en Marc Vanel, uitgegeven bij Lannoo (2009).

En wat valt er nu precies over dit boek te vertellen? Wel, laat ik beginnen met wat het alvast niet is. Verwacht geen smakelijk en sappig stukje proza dat leest als een trein. Als dit je favoriete wijnlectuur is dan verwijs ik graag naar titels zoals "Klare Wijn" van Bruno Vanspauwen of het door tal van mijn collega-bloggers sterk gesmaakte werk "Avonturen op de wijnroute" van Kermit Lynch. Wat is het dan wel? De allereerste editie van hoe een algemeen naslagwerk over de Belgische wijnproductie er uit zou kunnen zien. Laat ons wel wezen, België is Frankrijk niet en onze nationale wijnproductie is vooralsnog kleinschalig, zelfs vaak meer louter hobbyisme dan echt professionele productie. Het is alvast de verdienste van de auteurs om een groot deel van de Belgische wijnproductie in kaart te hebben gebracht. De auteurs blijven overigens stevig met beide voeten op de grond en geven zelf in alle bescheidenheid toe dat hun boek (nog) geen gids is maar enkel poogt de huidige stand van zaken weer te geven. En het is alvast goed dat enkele stoutmoedigen het aangedurfd hebben om de wijnliefhebber een momentopname te bezorgen van de Belgische wijnbedrijvigheid.

Het boek geeft in volgevlucht een overzicht van 1.200 jaar wijnbouw in België. Een verhaal van vallen en opstaan, met aanvankelijk een sterk groeiende productie van kwalitatief inferieure wijnen gevolgd door een verval en zelfs nagenoeg volledige verdwijning van de wijnbouw in België. In het tweede deel bieden de auteurs een mooi overzicht van de meest aangeplante druivenvariëteiten in onze contreien. Wat valt op? Met stip op nummer één komen de druivensoorten uit de Bourgogne (Pinot Noir en Chardonnay), gevolgd door deze uit de Elzas (Pinot Gris, Auxerrois, Pinot Blanc). Maar ook minder gekende varianten zoals Regent, Müller-Thurgau, Sieger, en Dornfelder komen tamelijk wijdverbreid voor. De hoofdmoot van het boek focust uiteraard op de Belgische wijngaarden, netjes gegroepeerd per oorsprongsbenaming (AOC). Bij heel veel producenten valt op dat hun wijn niet gecommercialiseerd wordt. Waarschijnlijk omdat de productie nog maar recent werd opgestart of omdat er gewoon nog te weinig (kwalitatief verantwoorde) flessen op de markt kunnen gebracht worden. Maar domeinen zoals Vignoble des Agaises, Domaine du Chenoy, Kasteel Genoels-Elderen, Clos d'Opleeuw, Wijndomein Aldeneyck, Wijndomein Pietershof, Schorpion en Chardonnay Meerdael leveren het bewijs dat de Belgische wijnbouw springlevend is en duidelijk sterke toekomstperspectieven biedt.

Duidelijk geen voer voor de modale wijnamateur maar eerder iets voor "gevorderden". Een praktisch naslagwerk voor iedereen die wil weten wat België aan nationale productie en wijndomeinen te bieden heeft en welke druiven bij ons gevinifieerd worden. Bij mij heeft het althans de goesting losgeweekt om een aantal producenten (zeker het handvol uit mijn provincie) te contacteren voor een bezoek ter plaatse. Overigens krijg je via dit boek ook een goed zicht op de wijnwetgeving (momenteel zijn er 9 erkende oorsprongsbenmaingen) in ons land.

Besluit: De Belgische contreien waren ooit een middelmatige wijnproducent en ons land is momenteel op weg om een nieuwe en goede start te nemen op vlak van wijnbouw. Dit boek biedt een actueel beeld (overigens mooi geïllustreerd met foto's van Joris Luyten) van de Belgische wijnbouw die eigenlijk nog maar net aan het ontluiken is. Misschien komt dit boek te vroeg en wordt het pas binnen pakweg 10 jaar echt boeiend om uitgebreid over te rapporteren. Maar als u als wijnliefhebber een brede kijk wilt houden op het wijngebeuren dan mag u het Belgische wijnverhaal niet zomaar als irrelevant terzijde schuiven.

Dit artikel kadert in de reeks Vlaamse Wijnblogdagen. Nog meer smakelijke wijnverhalen vind je op de andere deelnemende wijnblogs:

Wijngerd: www.ikwilwijn.be/blogs/Wijngerd

Wijnmens: www.ikwilwijn.be/blogs/wijnmens

Disasterofwine: www.ikwilwijn.be/blogs/disasterofwine

Ik wil wijn: www.ikwilwijn.be

Wijnkennis: www.wijnkennis.be

Foodfan: http://culinair-atelier.skynetblogs.be

Vinama: http://vinama.skynetblogs.be/

The Orbis of Wine: www.theorbisofwine.be

Winetasting: www.winetasting.be

Stephane’s World: http://sdebacker.skynetblogs.be

Have a nice wine today: http://www.haveanicewinetoday.com

Den bloeyenden wijngaerdt: http://www.commanderij.org/index.php/geblogd

Wine Jockey: http://winejockey.wordpress.com

  • Reacties(0)//www.wijnblog.be/#post118

Tweede bijeenkomst Vlaamse Wijnbloggers

Vlaamse WijnblogdagenGeplaatst door pvo 23 sep, 2009 00:41

Vorige zondag kwam een tiental deelnemers van de Vlaamse Wijnblogdagen voor een tweede keer samen. De eerste bijeenkomst dateerde reeds van eind 2007 en was gefocust op de start van het initiatief. Meer dan tijd dus om de groep nog eens bijeen te roepen voor een gezellige babbel en uiteraard wat blind wijnproeven.

We hadden afgesproken op het domein Meerdael in Vaalbeek (bij Leuven). Dat we elkaar allemaal terugvonden was op zich al een huzarenstukje. Immers, onze groep werd recent uitgebreid met een aantal nieuwe gezichten en we hadden elkaar nog niet echt in levende lijve ontmoet en konden elkaar bijgevolg ook niet herkennen. Bovendien had op domein Meerdael net een opendeurdag plaats en kon je er op de koppen lopen. Maar goed, regel nummer 1 in het herkennen van wijnbloggers op domeinbezoek is je te oriënteren op de "bar" waar ze uiteraard de lokale wijn staan te proeven en te becommentariëren.

Tijdens de rondleiding viel me op dat wijnproducenten toch echt wel moeten overlopen van liefde voor het vak want vaak moeten ze omstandigheden trotseren die u en mij er snel toe zouden brengen om er het bijltje bij neer te leggen. Meerdael begon in 1994 met de aanplant van Chardonnay op een terrein van 3 hectare. Inmiddels werd dit uitgebreid tot 6 hectare en telt het domein zo'n 60.000 wijnstokken. In normale omstandigheden goed voor evenveel flessen wijn. "Fantastisch!", hoor ik u denken, want 2009 heeft een ronduit schitterende zomer gekend en de kwaliteit zal ongetwijfeld uitstekend zijn. Ja, tenminste voor wat er van de wingerd nog rest! De vrieskoude heeft bij Meerdael onvoorstelbare schade aangericht. Tal van wijnstokken staan er verdord bij, andere zijn uitgelopen maar dragen geen druiven. Ik hoop voor de eigenaars dat het merendeel van de stokken volgend jaar zal weten te herstellen. Om u een idee van de ravage te geven: de meesten onder ons dachten dat de oogst reeds had plaats gehad en dat er enkel nog wat was blijven hangen voor een tweede rondgang in de wingerd. Niet dus. Bij Meerdeal hopen ze met de oogst van dit jaar zo'n 30.000 flessen te kunnen produceren. Ik vrees er het ergste voor en schat dat ze blij zullen mogen zijn met 15 à 20 duizend.

De schuimwijn Chardonnay Meerdael zelf dan. Helaas kon deze me nog niet echt overtuigen. Goed gemaakt maar mist toch nog wat finesse. Deed me wat denken aan de schuimwijn van Jacob's Creek uit Australië die ik ooit in huis had in een ver verleden.

Daarna trokken we naar het centrum van Leuven voor een etentje in restaurant Per Tutti in de Ravenstraat (schuin achter de bibliotheek op het Ladeuzeplein) waar we bijzonder hartelijk onthaald werden door Oreste en Christina (grazie mille, om speciaal voor ons jullie zondagsrust te willen opofferen). Een op en top eerlijke keuken waar sterk de nadruk gelegd wordt op producten van topkwaliteit. Voor de mensen uit het Leuvense, een bezoekje meer dan waard!

Tijdens het diner stortten we ons vol overgave op wat inmiddels een klassieker pleegt te worden op onze bijeenkomsten: het blind degusteren van elkaars flessen. En tot groot jolijt ging dit andermaal gepaard met bijzonder veel verrassingen. Een aantal onder ons had blijkbaar nog het thema van de vorige wijnblogpost in gedachten en we kregen dan ook een keur aan minder gekende druivenvariëteiten voorgeschoteld (nero di troia, falanghina, savagnin, macabeu). In elk geval hartverwarmend om een dergelijk breed scala aan wijnen de revue te zien passeren. Om mijn medebloggers wat te jennen, overweeg ik om de volgende keer een oerklassieke Bordeaux mee te nemen.

Kort samengevat was het een bijzonder aangename kennismaking/weerzien van een stelletje wijnfreaks met veel gevoel voor humor en een bijzonder eclectische smaak qua wijnen. Of er nu met veel of weinig regelmaat gepost wordt over wijn zal me worst wezen, het voornaamste lijkt me nog altijd dat we gedreven worden door onze passie om de horizonten van de wijnwereld te verkennen en met veel plezier onze ervaringen uitwisselen. Ik kijk alvast uit naar een volgend treffen.

Terwijl ik dit schrijf, geniet ik van een glas "En sol majeur" van Domaine du Grand Arc, 2006, uit Corbières (Languedoc). De reden hiervoor? Kijk maar eens naar de laatste post op de site van The Orbis of Wine.

Een mooie, somber gekleurde wijn (heel donker paars). Quasi ondoorzichtig en getuigt van robuustheid en kracht. De wijn geurt ook zo, met veel kruiden (tijm, laurier, en de rest van het arsenaal aan garrigues), vanille, zachte drop, zwarte woudvruchten, bij het opwalsen voegen zich daar nog wat viooltjes en (zure) snoepjes aan toe. Heel lekker van smaak, massieve fruitkern en mooi omweven door hout en tannines. Nog wat ruw en jong, maar dit wat stugge, niet afgelikte karakter hoort perfect bij dit type van wijn uit het land van de Katharen. Ondanks de stevige 14,5 % behoudt deze wijn een mooie fraîcheur. Stevige aanrader. Eind november ga ik de recente jaargangen van dit domein zeker nog eens van naderbij onderzoeken op het Salon des Vignerons Indépendants te Rijsel.

  • Reacties(3)//www.wijnblog.be/#post113

Vlaamse wijnblogdagen: vergeten druivenrassen

Vlaamse WijnblogdagenGeplaatst door pvo 05 sep, 2009 02:02

Nu de zomer stilaan naar zijn einde kruipt, schiet ook het Vlaamse Wijnbloggerscollectief weer in actie. Ditmaal met de niet evidente maar wel boeiende opdracht om een blogpost over vergeten druivenrassen te schrijven. Boeiend omdat de lezer naar alle waarschijnlijkheid een trits weinig gekende druivenvariëteiten (waarom zouden we ze anders als vergeten catalogeren?) de revue zal zien passeren. Uitdagend omdat deze blogger niet zomaar even uit pakweg 30 jaar wijnervaring kan gaan putten om snel iets neer te pennen.

Toch kwam er al heel snel een druivenras in mijn blikveld met name de Klevener de Heiligenstein. Als je al iets over deze druif kunt zeggen dan is het dat hij minstens een edel klinkende naam bezit. ’t Is alleszins eens iets anders dan Pinot, Muscat, Gamay enz. Deze druif wordt verbouwd in en rond de gemeente Heiligenstein (tiens, wat een verrassing) in het departement Bas-Rhin van de Elzas regio. Deze druif is ook gekend als Traminer (niet verwarren met Gewürztraminer) of Savagnin rose.

Waarom beschouw ik dit nu als een vergeten druivenras? Er zijn eerlijk gezegd wel een aantal redenen en hier komen ze.

Eeuwen geleden kwam de Savagnin rose nog veelvuldig voor in de Elzas. Volgens sommige bronnen werd de druif in 1742 door de toenmalige burgemeester van Heiligenstein, Erhard Wantz, geïntroduceerd in de regio. Ander bronnen vermelden dat de Traminer al veel eerder (rond 1500?) in de Elzas zijn intrede deed via Italië en/of Duitsland. Geleidelijk aan heeft deze druif echter plaats moeten ruimen voor de Gewürztraminer, de meer kruidige en aromatische variant van de Traminer. Enkel in Heiligenstein en 4 andere gemeenten (Oberrnai, Gertwiller, Goxwiller en Bourgheim) bleef de Savagnin rose standhouden. Momenteel bedraagt het totale wijnareaal voor deze Klevener minder dan 100 ha (waarvan slechts 40 ha. effectief beplant). Vergelijk dat maar eens met de 1.500 hectaren aanplant voor de Sylvaner en de Pinot blanc, de 2.700 ha. Riesling en de 2.500 ha. Gewürztraminer.

Sinds mensenheugenis onderscheidt men in de Elzas 7 nobele druivenvarianten: Sylvaner, Pinot blanc, Pinot Noir, Pinot gris (Tokay), Riesling, Muscat en Gewürztraminer. De appellaties Grand Cru zijn bovendien slechts toegelaten voor de laatste 4 uit voorgaand rijtje. Nergens een vermelding van de Klevener de Heiligenstein die nochtans een roemrijk verleden heeft in de Elzas.

Deze druif schept ook heel wat verwarring en het opzoekingswerk voor deze post heeft ook bij mij één en ander rechtgezet. Zo had ik om een proefnota bij dit artikel te kunnen voegen een fles Clevner van Paul Ginglinger uit 2006 koel gezet. Omdat ik toch wat meer wilde weten over de verschillende schrijfwijze (Klevener de Heiligenstein versus Clevner) besloot ik een en ander op te zoeken. Wat blijkt? De Elzas wijnen die onder de noemer Clevner op de markt gebracht worden, zijn vervaardigd uit Pinot blanc, Auxerrois (een betere kloon van Pinot blanc) of een assemblage van beide druiven. Heeft dus niets te maken met de Klevener de Heiligenstein die zoals hierboven aangegeven niets anders is dan de Savagnin rose oftewel Traminer. Nog meer verwarring want sommige bronnen beweren dat de Savagnin rose ook voor komt in de Jura. Fout, want het blijkt de Savagnin blanc te zijn die aldaar gebruikt wordt om onder andere de beroemde Vin Jaune uit te vervaardigen.

Hetgeen mij echter bijzonder veel plezier verschaft, is dat de waarheid nog maar eens blijkt uit het glas te komen. De Clevner van Ginlinger beviel me maar matig en heeft een wat hybried karakter: zeer mineralig (leisteen en kalk) in de neus, een impressie van witte bloesems (bloeiende ligusterhaag) en wat rokerige toetsen, in de smaak heel wat minder droog dan verwacht, opnieuw mineralig (net alsof je aan stenen likt) maar ook wat wit steenfruit, redelijk eenvoudig van structuur en ebt vlug weg. Ik heb hem naast mijn laatste fles Cuvée Z, l’Opaline, 2006 van Zeyssolff (een Klevener de Heiligenstein) geplaatst en wat een verschil! In de neus heel rijk aan fruit (rijpe gele appels, abrikoos, nectarine), honing (of zelfs bijenwas), rozenblaadjes en zelfs wat rokerig (ligt het aan mij of vind ik dat verdacht veel terug in Elzas wijnen?). Vol en aromatisch van smaak, rijp, rijk en perfect op dronk. Ook weer volop fruit in de smaak maar gecombineerd met mineraliteit. Wel een serieuze alcoholische gloed (zelfs meer dan de 13,5 % zou laten vermoeden). Leuke extra van deze post is dat ik deze wijn kan vergelijken met de proefnota die ik vorige zomer schreef. En hij is nu nog beter dan een jaar geleden. De eerlijkheid gebiedt me wel te zeggen dat ik voor de Cuvée Z ongeveer het dubbele betaalde (iets meer dan 10 euro) dan de Clevner van Ginlinger.

Samengevat: de Klevener de Heiligenstein is zonder meer een druif die enige nadere kennismaking verdient. Onmiskenbaar verwant met de Gewürztraminer (kruidig en weelderig) maar dan in een iewat meer ingetogen versie en dus minder exuberant hetgeen de Gewürz-haters ongetwijfeld zullen appreciëren. Maar wel met de rijkheid van pakweg de Pinot gris (Tokay) en dus duidelijk typerend voor de iets vettere Elzas wijntypes (geen Riesling stijl dus). Ook goed om weten is dat deze wijn me goed bestand lijkt om gedurende lange tijd te verouderen.

Nog een uitsmijter: ik heb op het web zelfs de referenties gevonden van een tamelijk recent boek over de Klevener de Heiligenstein van de hand van Claude Thouvenin (what’s in a name), een auteur-fotograaf uit Dietwiller in de Elzas. U vindt zijn site op: http://www.cthouvenin-photos.com

Dit artikel kadert in de reeks Vlaamse Wijnblogdagen. Nog meer smakelijke wijnverhalen vind je op de andere deelnemende wijnblogs:

Wijngerd: www.ikwilwijn.be/blogs/Wijngerd

Wijnmens: www.ikwilwijn.be/blogs/wijnmens

Disasterofwine: www.ikwilwijn.be/blogs/disasterofwine

Ik wil wijn: www.ikwilwijn.be

Wijnkennis: www.wijnkennis.be

Foodfan: http://culinair-atelier.skynetblogs.be

Château sans prétention: http://csp.skynetblogs.be

Vinama: http://vinama.skynetblogs.be/

The Orbis of Wine: www.theorbisofwine.be

Winetasting: www.winetasting.be

Stephane’s World: http://sdebacker.skynetblogs.be

Have a nice wine today: http://www.haveanicewinetoday.com

Den bloeyenden wijngaerdt: http://www.commanderij.org/index.php/geblogd

Wine Jockey: http://winejockey.wordpress.com

  • Reacties(2)//www.wijnblog.be/#post111

Nieuw bloed

Vlaamse WijnblogdagenGeplaatst door pvo 13 jul, 2009 01:08

“Laat duizend bloemen bloeien” riep ene Mao Zedong ooit uit in het China van de vorige eeuw. Met Mao’s Culturele Revolutie kwam het nooit echt goed maar de beroemde slagzin is wel blijven hangen. En nu blijkt ze ook van toepassing op ons clubje van Vlaamse Wijnbloggers. Weliswaar in een meer gezapig tempo en we zijn hoegenaamd ook met geen duizend. Maar onze groep werd heel recent wel verrijkt met een aantal nieuwe gepassioneerde schrijvers/schrijfsters.

De eerste kiemen voor het samenwerkingsverband rond de Vlaamse Wijnblogdagen werden gezaaid ergens in het najaar van 2007. Op 1 januari 2008 maakten we voor het eerst melding van ons voornemen om tweemaandelijks rond een gekozen thema gezamenlijk artikels op onze wijnblogs te plaatsen. Elk vanuit zijn eigen visie en stijl want aan obligate eenheidsworst heeft de wijnliefhebber uiteraard niet veel.

En zie, enkele weken terug mochten we Stephane van Stephane’s World welkom heten. En vorige week vernam ik dat ons collectief zowaar drie nieuwe leden in zijn rangen heeft gesloten: Kaat van Commanderij “Den Bloeyenden Wijngaerdt”, Bart van Have a nice wine today en Karl van Wine Jockey.

Alvast een hartelijk welkom gewenst aan mijn nieuwe collega-wijnbloggers en een kleine oproep aan de lezer om hun sites regelmatig met een bezoekje te vereren.

De oorspronkelijke 11 leden van de Vlaamse Wijnblogdagen blijven intussen natuurlijk ook rustig hun ding doen. Je vindt hun webstek hieronder nog eens opgelijst.

Wijngerd: www.ikwilwijn.be/blogs/Wijngerd

Wijnmens: www.ikwilwijn.be/blogs/wijnmens

Disasterofwine: www.ikwilwijn.be/blogs/disasterofwine

Ik wil wijn: www.ikwilwijn.be

Wijnkennis: www.wijnkennis.be

Foodfan: http://culinair-atelier.skynetblogs.be

Château sans prétention: http://csp.skynetblogs.be

Vinama: http://vinama.skynetblogs.be/

The Orbis of Wine: www.theorbisofwine.be

Winetasting: www.winetasting.be

Wijnblog: www.wijnblog.be

  • Reacties(2)//www.wijnblog.be/#post109

Vlaamse Wijnblogdagen: rosé

Vlaamse WijnblogdagenGeplaatst door pvo 06 jun, 2009 23:21

Rosé. In deze bijdrage in het kader van de Vlaamse Wijnblogdagen zullen we het zowaar over rosé hebben. Is dat stelletje zogezegde wijnkenners nu helemaal karewiet geworden? Wie drinkt nu in godsnaam roséwijn? Zelfs aan het woord “rosé” hangt een aureool van onbehagen vast. We hebben het toch ook niet over “rouge” of “blanc”? Neen, die noemen we netjes rood of wit. En blijkbaar durfde men het zelfs niet aan om in het Frans te verwijzen naar de kleur (rose) van de wijn zelf en werd een toevlucht genomen naar één of andere afgeleide er van. Neen, rood is de kleur van een serieuze wijn, wit kan maar dan enkel om voor verfrissing te zorgen in de zomer of om met vis of schaaldieren te combineren. En rosé? Dergelijke bocht is enkel weggelegd voor argeloze toeristen op één of ander terras of om de gasten op een zomerse BBQ vol te gieten totdat ze in een behoorlijk beschonken toestand wegstrompelen.

Overdreven? Uiteraard. Maar het typeert wel de gemoedstoestand wanneer we het over roséwijnen hebben. Want geef toe, rosé maakt het zichzelf niet altijd even makkelijk. Zelf ben ik behoorlijke tijd geleden afgehaakt omdat ik teveel onvoorstelbaar slechte dingen heb geproefd. En ook de productie van rosé doet de wenkbrauwen fronsen. Is dit immers geen wijn die gemaakt wordt door rode en witte wijn door elkaar te mengen?

Enige nuancering dringt zich op. Niet alle roséwijnen zijn het resultaat van de vermenging van rode en witte wijn. Vaak start de vinificatie van een roséwijn zoals bij een rode wijn maar is er slechts een beperkte inweking op de schillen waardoor er uiteraard veel minder verkleuring ontstaat. Daarna wordt de wijn verder opgevoed als een witte wijn. En zelfs als de wijn ontstaat door vermenging van rode en witte wijn dan nog wil dit niet zeggen dat het om een wijn van belabberde kwaliteit hoeft te gaan. Of durft u te beweren dat bijvoorbeeld de Cuvée Rosé van het Champagnehuis Bollinger tot de categorie flutwijnen behoort?

Neen, onze neus ophalen voor rosé is hoogst ongepast. Bovendien moet een wijnamateur open staan voor verschillende wijnstijlen en zich ver houden van een soort zelfvoldane genoegzaamheid waarbij bepaalde types van wijn op voorhand uitgesloten worden. Bovendien is rosé sinds een paar jaar aan een opmerkelijke revival bezig. Zo blijken vooral jongeren dit type wijn naar waarde te schatten. Uit een recent onderzoek van Decanter bleek overigens dat de kans groot is dat binnen een paar jaar 1 op de 8 flessen geconsumeerde wijn van het rosétype zal zijn. Als u dus niet voor een oude krokodil wenst versleten te worden dan is het nu de hoogste tijd om een paar flessen rosé aan te sleuren.

Maar ja, vooroordelen leiden een taai leven. Ik kan hier wel een lans breken voor roséwijnen maar als ik mijn voorraad flessen tel dan stel ik vast dat ik zelf geen enkele fles rosé in huis heb. Juist, nul, nada, niks de botten. Het is zelfs zo erg dat ik dit artikel schrijf en er zelfs geen glas rosé bij kan houden. In de plaats daarvan nip ik van een glas Pinot Blanc van Dopff au Moulin uit Riquewihr (Elzas). Een fles die bovendien niet veel plezier meer verschaft want reeds van 2006 en levert meteen ook het bewijs dat Pinot Blanc best jeugdig gedronken wordt. Het zal me een les wezen!

Want eigenlijk lust ik wel graag een glaasje rosé. Vorig jaar ben ik bijvoorbeeld behoorlijk in bekoring gebracht door de Raventos i Blanc 'La Rosa', Penedès, 2007 (gemaakt van pure Merlot, mooie structuur, impressie van rode vruchtjes zoals aarbei en framboos, niet beendroog en ongezellig maar eerder fruitcharmant). Wel heb ik een duidelijke stijl van rosé die me weet te raken: intens en donker van kleur (eerder rood dan rosé), met veel fruit, niet beendroog, liefst met een niet vermoeiend en licht zweempje zoet in de finale. Maar valt het u ook op dat op de talrijke wijnproeverijen slechts hier en daar een slok rosé wordt aangeboden? Bij deze dus een oproep aan de wijnhandelaren en cavisten om daar ook eens wat verandering in te willen brengen.

Maar goed, ik zal dus het boetekleed maar alvast aantrekken en ik beloof dat ik deze zomer eens wat meer de côté rosé zal verkennen. En nu enkel nog hopen dat de zomer wat mee wil want als er één cliché wel van toepassing is op rosé dan is het dat zijn goedgevoel-factor maar echt boven water komt wanneer de weergoden ons wat verwennen.

Dit artikel kadert in de reeks Vlaamse Wijnblogdagen. Nog meer smakelijke wijnverhalen vind je op de andere deelnemende wijnblogs:

Wijngerd: www.ikwilwijn.be/blogs/Wijngerd

Wijnmens: www.ikwilwijn.be/blogs/wijnmens

Disasterofwine: www.ikwilwijn.be/blogs/disasterofwine

Ik wil wijn: www.ikwilwijn.be

Wijnkennis: www.wijnkennis.be

Foodfan: http://culinair-atelier.skynetblogs.be

Château sans prétention: http://csp.skynetblogs.be

Vinama: http://vinama.skynetblogs.be/

The Orbis of Wine: www.theorbisofwine.be

Winetasting: www.winetasting.be

Stephane’s World: http://sdebacker.skynetblogs.be

  • Reacties(0)//www.wijnblog.be/#post107

Vlaamse Wijnblogdagen: "Changez!"

Vlaamse WijnblogdagenGeplaatst door pvo 04 apr, 2009 02:00

Oftewel: de flessendans van de wijnbloggers!

Ik was reeds behoorlijk in mijn sas met het thema van de vorige editie van de Vlaamse Wijnblogdagen: twee wijnen, één druif. Maar ditmaal doen we er nog een schepje bovenop en wordt er een heuse wijncarrousel opgezet. Iedere blogger ontvangt namelijk een fles van een collega-blogger en geeft zelf een fles door aan iemand anders. De namen van alle deelnemende bloggers gingen in een hoge hoed (of misschien eerder een wijnton?) en een onschuldige kinderhand trok vervolgens papiertje na papiertje tot alle namen uitgeloot waren. De volgorde van trekking bepaalde wie van wie een fles kreeg en aan wie je een fles moest bezorgen. En wat is nu de bedoeling van die grote flessenruil? Je bespreekt in je eigen stijl en bewoordingen de fles die je collega-blogger je toevertrouwde.

Eigenlijk is het meer dan dat. Een beetje een zichzelf respecterend wijnliefhebber zal naar alle waarschijnlijkheid zijn medeliefhebber niet opzadelen met een anonieme fles die hij nog snel uit de lokale supermarkt mee graaide. Het is mij althans niet voorgevallen. Ik ontving een flesje van Wijngerd en er zat duidelijk een verhaal achter. Nog voor ik de fles in mijn handen kreeg, had Wijngerd me reeds een mailtje gestuurd met wat achtergrondinformatie. Wie Wijngerd kent, denkt al snel aan mooie Duitse wijnen, maar mis poes, mijn fijne collega heeft duidelijk nog andere pijlen op zijn boog. Wijngerd vertoefde vorig jaar voor een intense proefronde in Châteuneuf-du-Pape en ontdekte een appellatie in topvorm en rijk in verscheidenheid. Voor de volledige achtergrond wijs ik graag naar de blog van Wijngerd waar hij gretig ingaat op zijn “kelderduik”.

De wijn zelf dan. Ik ontving een Clos du Mont-Olivet, Châteuneuf-du-Pape, 2006. Gezien het om een nog jonge wijn ging en dankzij de info die ik van Wijngerd kreeg, besloot ik de fles in 2 etappes te degusteren. Ik proefde deze eergisteren onmiddellijk na het openen van de fles en gisteren nog eens na de fles 24 uur open te hebben laten staan. De mooie fonkelende robijnrode kleur nodigde meteen uit maar toch was het eerst wat schrikken toen ik mijn neus in het glas stak. In het begin ontwaarde ik vooral vlezige en kruidige aroma’s en vond ik de wijn nogal in zichzelf gekeerd. Na wat wachten en walsen kwam de wijn los en leverde al snel een areaal aan bijkomende aroma’s zoals violet, zoethout, snoepgoed (cuberdons) en klein rood fruit. Eenmaal uit de fles leek de wijn ook met de minuut aan complexiteit te winnen. Bij de eerste slok van de wijn werd ik de vlezigheid van in het begin weer gewaar samen met een mooie kruidige afdronk. Later ontwaarde ik vooral steenfruit, kruiden genre laurier en een bittertje in de finale. Geen confituur, geen eikmonster maar eerder traditioneel gestileerd. Enig minpuntje: de hoge alcoholgraad (15%) die zich toch wel manifesteerde.

Enig opzoekwerk leverde me de bevestiging van een eerder vermoeden: liefst 80% Grenache, aangevuld met 10% Syrah en 10% Mourvèdre en Cinsault. Dit verklaart waarschijnlijk het krokante fruitkarakter van de wijn en de wat rasperige tannines.

De tweede dag waren de vlezige impressies zo goed als verdwenen. De wijn is nu ook veel meer open en complexer van aard. Bleven me bij in de neus: garrigue kruiden, zoethout, violet, kers/kirsh, tabak en een zeer lichte houttoets. In de smaak is de wijn een stuk toegankelijker geworden (het bittertje is wat verdwenen) maar blijft wel lang nazinderen. Het komt me ook voor dat de wijn op dit ogenblik nog te jeugdig is voor consumptie. Stop de rest van uw flessen maar redelijk diep in de kelder, Gerd! Deze fles zou op het domein rond de 15 euro gekost hebben en dit levert volgens mij een prima prijs/kwaliteitsverhouding op. In elk geval, dikke merci aan Wijngerd om me deze mooie fles bezorgd te hebben!

Oh ja, en wat gaf ik zelf door? Het lot zorgde er voor dat ik Bert van ikwilwijn een fles mocht toesturen. Nu toesturen, allemaal goed en wel, maar ik wou nu toch echt wel niet het risico lopen dat Bert met een pakje scherven opgezadeld werd. Na wat over en weer gemail en gebel heb ik de fles dan maar bij Berts schoonouders achtergelaten. Ik hoop dat Bert niet vies is van wat onvervalst Bordeaux geweld want ik bezorgde hem de Grand Vin van Château Dubraud, Blaye, 2005. Van de AOC Blaye (overigens niet te verwarren met Premières Côtes de Blaye) kan ronduit gezegd worden dat het één van de meest vergeten of ongekend wijngebieden van Bordeaux is. Ik leerde de wijn van Château Dubraud jaren geleden kennen op het wijnsalon van Rijsel en bestel nagenoeg steeds in primeur. Hierdoor valt de wijn nog binnen de prijsvork van 10-20 euro die we ons stelden voor de wijncarrousel. Ik wil nog niet te veel kwijt over de wijn zelf en wacht met spanning het oordeel van Bert af maar voor mij levert dit een meer dan valabel alternatief op voor het Grand Cru geweld van Saint-Emilion. Bert kreeg overigens de primeur om mijn eerste fles Dubraud van 2005 te mogen ontkurken want zelf bleef ik er tot nu toe nog van af. En nu maar hopen dat het wat meevalt.

Dit artikel kadert in de reeks Vlaamse Wijnblogdagen. Nog meer smakelijke wijnverhalen vind je op de andere deelnemende wijnblogs:

Wijngerd: www.ikwilwijn.be/blogs/Wijngerd

Wijnmens: www.ikwilwijn.be/blogs/wijnmens

Disasterofwine: www.ikwilwijn.be/blogs/disasterofwine

Ik wil wijn: www.ikwilwijn.be

Wijnkennis: www.wijnkennis.be

Foodfan: http://culinair-atelier.skynetblogs.be

Château sans prétention: http://csp.skynetblogs.be

Vinama: http://vinama.skynetblogs.be/

The Orbis of Wine: www.theorbisofwine.be of http://orbis.byethost13.com/

Winetasting: www.winetasting.be

Stephane’s World: http://sdebacker.skynetblogs.be

  • Reacties(0)//www.wijnblog.be/#post99

Vlaamse Wijnblogdagen: "twee wijnen, één druif"

Vlaamse WijnblogdagenGeplaatst door pvo 07 feb, 2009 00:40

Een bijzonder leuk thema deze keer: wijnen met elkaar vergelijken die van dezelfde druivensoort(en) gemaakt zijn. En met veel ruimte voor een strikt persoonlijke invulling door de wijnschrijver van dienst. Je kan er bijvoorbeeld een beschrijvend stukje van maken waarbij je ingaat op de stijlverschillen tussen wijnen die nochtans dezelfde druivenvariant als origine hebben. Maar je kan ook de praktische toer opgaan en twee wijnen van dezelfde druivenassemblage op de proeftafel ontleden en zoeken naar de gemeenschappelijke kenmerken of markante verschillen. Ik koos alvast voor de praktische aanpak (’t is weekend en ik heb wel zin in een goed glas wijn).

Begin deze week zat ik er nog aan te denken om mijn eigen kleine “bottle shock” te organiseren. De gelijknamige film draait rond het fameuze “Judgement of Paris” uit 1976 waarbij Californische en Franse (uit Bordeaux) wijnen in een vergelijkende proefsessie tegen elkaar uitgespeeld werden en waarbij – tot verbazing van de gehele wijnwereld – deze eerste het pleit in hun voordeel beslechtten. Ja, een klassieke Cru uit Bordeaux vergelijken met een Californische Cabernet leek me aanvankelijk wel iets. Maar waarom zou ik iets herhalen (in een miniatuurversie bovendien) terwijl er andere en misschien leukere dingen te doen vallen? Bovendien heb ik totaal geen zin om een oordeel te vellen over de stelling of Franse wijn nu al dan niet beter is dan gelijkaardige wijn uit andere wijnlanden. Als het over goed gemaakte wijnen gaat, lust ik ze allebei graag. Waarom dan kiezen?

Toen ik vanavond de wijnberging indook op zoek naar geschikt proefmateriaal, zag ik plots een leuke uitdaging voor me liggen: Nieuwe Wereld vs. Nieuwe Wereld. De druif: Cabernet Sauvignon. Het wijnjaar: 2000 (in beide gebieden waar de wijnen vandaan komen een gemiddeld jaar op vlak van kwaliteit). Alcoholpercentage van beide wijnen: een stevige 14%. De regio’s: Jonkershoek Valley (Stellenbosch) versus Napa Valley. De wijnen: de Vineyard Selection van Neil Ellis en de Limited Release van Conn Creek. Beide wijnen kregen een langdurig verblijf (2 jaar) op nieuwe of 1-jaar oude eiken vaten. Om het wat eerlijk te houden, heb ik ook voor 2 wijnen gekozen die in dezelfde prijscategorie zitten (rond de 25 euro). Zuid-Afrika en de VS in een vergelijkende test. Twee wijnlanden die steevast tot de Nieuwe Wereld gerekend worden en dus wijnen zouden opleveren die minder traditioneel ogen dan de klassieke Franse Cru Classés uit Bordeaux. Maar is dat ook zo? Leuke extra: het gaat om wijnen die nu volledig op dronk zouden moeten zijn gezien hun leeftijd.

Wijn nr. 1

Net in het glas leverde deze wijn aroma’s op van koffiegruis, cassis, kreupelhout, zoethout en een licht vegetale toets. Na wat rust in het glas leek de wijn zich te sluiten en kwam er een zowaar animale toon bovendrijven. Een kwartier later bleek deze gelukkig verdwenen en leek de wijn zich weer te openen. Nu rook ik ook vlierbessen, blauwe bessen, cederhout (sigarenkistje) en een vleugje munt.

In het begin gaf deze wijn een wat hoekige indruk. Het fruit was er wel maar neigde naar gedroogd en op alcohol gezet fruit (wat wijst op de evolutie van de wijn) terwijl de tannines een wat strenge indruk nalieten met een flink bittertje in de smaakfinale. Na wat open gestaan te hebben, draait de wijn bij. De smaakaanzet levert een ferme lading vlierbessen, blauwe bessen en ander donker fruit op. De lichte vegetale en muntachtige toetsen komen eveneens in de smaak terug en de tannines zijn nu een stuk aangenamer en ronder.

Wijn nr. 2

Aanvankelijk veel zoet rood en zwart fruit, zelfs lichtjes confituurachtig. Verder karamel en bourbon vanille, zachte pepertoetsen en wat krijtstof (chalk dust). Net zoals bij de eerste wijn leek de wijn zich na een tijdje wat te sluiten ditmaal echter geen spoor van animale toetsen. Enige tijd later neemt het zoete fruit opnieuw de bovenhand, aangevuld met een hint van violet, roze peper, snoepgoed en sandelhout. Een bijzonder aromatische belevenis! De wijn heeft een neus die bijna aan parfum doet denken.

In de smaak viel direct het verschil met wijn nr. 1 op. Geen gedroogd maar gestoofd fruit, geen strenge maar zijdezachte tannines. Ook na wat rust in het glas blijven de impressies van zoet, gestoofd rood en zwart fruit overheersen. Deze wijn is het archetype van een “jammy” wijn. Bij het herproeven valt het me plots te binnen: kersen, bakken met zoete kersen! En nog steeds die superzachte tannines. Ze zijn er wel maar je merkt ze bijna niet op. Deze wijn is duidelijk volledig uitgerijpt en mag gretig geconsumeerd worden.

En hebben jullie al geraden welke wijn zich achter welk nummer verstopt?

Laat ons eerst even peilen naar het Nieuwe Wereld gehalte van beide wijnen. Wijn nr. 2 is duidelijk van het niet-Europese type. Een fruitbom met een naar mijn smaak misschien iets te zoete smaakimpressie. Zonder twijfel een zeer goed gemaakte wijn maar misschien iets te weinig allure en verscheidenheid. Wijn nr. 1 heeft duidelijk meer aansluiting met de Oude Wereld. Maar ook deze wijn is van het niet-Europese type door zijn grote fruitgulheid en vooral omwille van die vegetale, muntachtige toets.

Een leerrijke oefening! Nieuwe Wereldwijnen kunnen onderling dus sterk verschillen van elkaar maar blijven wel qua stijl duidelijk herkenbaar als niet Europese (lees Franse Bordeaux) wijnen. Ik begin er bovendien van overtuigd te geraken dat de Nieuwe Wereldwijnen (bijna) even goed voor bewaring in aanmerking komen als de traditionele Cru Classés van Bordeaux. De Franse Bordeaux van 2000 (let wel, 2000 is een groots jaar voor deze wijnen) beginnen ook stilaan op dronk te komen. Enig verschil is dat deze wijnen nu waarschijnlijk hun optimum hebben bereikt en niet meer zullen verbeteren terwijl hun Franse tegenhangers misschien nog wat reserve hebben. Maar de stelling die ik vroeger aankleefde (dat Nieuwe Wereldwijnen best binnen de paar jaren geconsumeerd worden) blijkt me meer en meer een fabeltje te zijn.

Ik laat jullie zelf raden welke wijn achter de nummers schuilt. Als je denkt het te weten, doe dan een gokje via een reactie op deze post. Binnen een paar dagen voeg ik een update aan deze post toe en weet je of je goed zat.

Dit artikel kadert in de reeks Vlaamse Wijnblogdagen. Nog meer smakelijke wijnverhalen vind je op de andere deelnemende wijnblogs:

Wijngerd - Wijnmens - Disasterofwine op www.ikwilwijn.be

www.wijnkennis.be

Foodfan op http://culinair-atelier.skynetblogs.be

Château sans prétention op http://csp.skynetblogs.be

Vinama op http://vinama.skynetblogs.be/

Amaronese op http://www.orbis.byethost13.com

En tot slot ook www.winetasting.be

  • Reacties(3)//www.wijnblog.be/#post93
« VorigeVolgende »