Wijnblog.be

Wijnblog.be

Over deze blog...

Het is de bedoeling om op deze pagina’s bijdragen te plaatsen over recent geproefde wijnen. Het gaat hier dan uiteraard eerder over de persoonlijke appreciatie van een wijn dan over een puntenevaluatie à la Parker. Verder komt er ook ruimte voor andere wijntopics zoals verslagen over wijnuitstappen en –proeverijen, verwijzingen naar interessante wijnsites of artikels over wijn, allerhande wijnweetjes, aangekondigde wijnevenementen enz…

WYSIWYG???

Degustatienota'sGeplaatst door pvo 03 dec, 2011 01:48

WYSIWYG oftewel "What You See Is What You Get" is een begrip dat de ICT'ers onder ons wel kennen. Het betekent dat hetgeen je op het scherm van je computer te zien krijgt een getrouwe weergave is van wat je krijgt als je op de print-knop duwt. Met andere woorden, de vlag dekt perfect de lading.

Met wijn is het wel even anders! Niet zelden is een befaamd etiket nog geen garantie voor de wijn die in de fles zit. Eigenlijk bestaat er maar één echt goed devies als het op wijn aankomt en dat is "altijd proeven voor je koopt".

Maar gelukkig is wijn geen exacte wetenschap en kom je soms het omgekeerde tegen. Nu moet ik wel toegeven dat ik zelf eerder een scepticus ben. Het komt me vaak voor dat ik een fles wijn open, er van geniet, de rest wegzet voor de volgende dag en dan...me oprecht bedrogen voel. Weg is de aanvankelijke fruitcharme, nobele houttoets en mooie aciditeit. Welkom aan de tertiair aandoende aroma's van drop, verstorven vlees en (al dan niet rottende) champignon. Sommige wijnliefhebbers zullen deze tonen misschien net verwelkomen en aangeven dat de wijn aan kracht, maturiteit en versmoltenheid heeft gewonnen. True maybe, maar wat heb ik er aan als je weet dat ik een hartstochtelijke hekel heb aan dropsmaak?

Neen, meestal smaakt een wijn de 2e of 3e dag me een stuk minder dan wanneer ik ze net opengedaan heb. Misschien ligt het wel aan mij! Misschien sta ik niet genoeg open voor dergelijke smaakbeleving. Maar, wijn is een persoonlijke belevenis en ik meen me te mogen permitteren om mijn eigen smaakgevoel als voornaamste norm te hanteren.

Laat ik nu net de afgelopen weken tot 2xmaal toe het omgekeerde beleven!

Vorige week trok ik een (gekregen) fles Dornfelder, 2009, van Weingut zur Traube (Moezel, Duitsland) open en de wijn kon me absoluut niet bekoren. Toegegeven, een wijn met een bescheiden prijskaartje (onder 5 euro) en dus te beoordelen in die categorie en niet met een Grand Cru status wijn uit gelijk welke regio te vergelijken. Maar ook op zich kon de wijn me niet echt overtuigen. Fruit ja, maar geen diepgang. Geen complexiteit en vooral een foute balans in het smaakareaal. Klein rood fruit bij de smaakstart, geen middenpallet en een ronduit dramatische afdronk. Licht metaalachtig, bitter en voor de rest smaakloos. Wat te doen? In de gootsteen er mee? Neen, toch maar even de stop er op en twee dagen later even herproeven. Wat bleek? De wijn had duidelijk zijn evenwicht gevonden. Uiteraard nog altijd geen grootse wijn maar wat een verschil met het eerste glas een paar dagen daarvoor! Weg de metaalachtige toets. Het fruit was ook geëvolueerd want behalve zuur aandoende aalbes, kregen we nu ook kers en bosbes in het glas. De wijn was ook veel evenwichtiger geworden. Geen hak/plak tussen aanzet en finish meer maar een wijn die - voor zijn bescheiden prijs en afkomst - een meer homogene impressie naliet.

Woensdag ontkurkte ik een fles La Fussière, 2009, Maranges 1er Cru van Domaine Demangeot (Bourgogne). De vorige twee flessen konden mijn echtgenote en mezelf zeer bekoren (ik proefde eerdere jaargangen en kocht deze niet, enkel de 2009 stond met kop en schouders er boven) maar deze bleek een miskleun. De kracht van de wijn bleek volledig verdwenen en wat overbleef was een middelmatige wijn met weliswaar veel fruit en aciditeit maar geen ruggengraat. Te lang gewacht? Hé, hola, wacht een minuut, te lang gewacht? We praten wel over een wijn van 2009! Kan toch niet? En ja, op dag 2 was de wijn toch al iets toegankelijker maar nog niet echt overtuigend. En terwijl ik dit artikel schrijf, ben ik de nog halfvolle fles soldaat aan het maken en opnieuw valt me op dat een wijn aan kracht, finesse, smaak en elegantie kan winnen zonder dat er tertiaire aroma's aan te pas hoeven te komen.

Lessons learned? Ik moet er dringend rekening mee leren houden dat jonge wijnen (jaargangen 2009 en jonger) enige tijd na botteling de neiging hebben om zich te 'sluiten'. Bewaarwijnen kunnen jaren nodig hebben om zich opnieuw te openen en die laten we normaal ook in de kelder rusten dus stelt zich geen probleem. Wijnen die niet gemaakt zijn om te ouderen, kunnen zich echter ook 'sluiten' en dus houden we er best rekening mee dat sommige pas de dag na opening echt genietbaar worden. Hou daar rekening mee als u feestjes plant met het jaareinde in zicht. Proef uw wijn een paar dagen vooraleer u uw gasten ontvangt! Indien u niet overtuigd bent, proef dan opnieuw de dagen er na. Smaakt uw wijn een stuk beter, dan weet u wat u te doen staat.

  • Reacties(2)//www.wijnblog.be/#post205

Kalecik Karasi

Degustatienota'sGeplaatst door pvo 24 nov, 2011 23:29

Neen, beste lezers, de titel van deze post is geen vloek in het Oeigoers of de één of andere belediging aan julie adres. Het is de benaming van een druivenras uit Turkije waar ik eerder vandaag een hoogst aangename kennismaking mee had.

We gingen deze middag met wat zakenrelaties lunchen in een klein Turks restaurantje. Als aperitief/begeleider van het voorgerecht had ik geopteerd voor een Portugese Vinho Verde. Toen ik echter de typisch buidelvormige fles in de gaten kreeg, bekroop me een licht angstig gevoel. Oh nee, toch geen Mateus-kloon (je weet wel, die rosé wijn die nog steeds massaal in de supermarkt aangeboden wordt) ? Enfin, het werd geen ramp maar onze witte Vinho Verde kon ten hoogste een charmant aperitiefwijntje genoemd worden.

Voor bij de hoofdschotel dan maar de stoute schoenen aangetrokken en geopteerd voor een Turkse wijn: de Prestige, Kalecik Karasi, 2008, van Kavaklidere.

Kleur: hangt wat tussen robijn- en baksteenrood met lichtjes getaande toetsen.

Neus: heel kruidig (zachte specerijen), zoete pruim, vanille en gedroogde rode vruchten. Deed me heel even vaag aan wijn uit Languedoc denken.

Smaak: mooi gestructureerde en volle wijn, veel fruit en zachte specerijen in de smaakaanzet, mooie afdronk en in de finale komt wat vanille los (kreeg 12 maand houtlagering mee). Zijdezachte en rijpe tannines die lang blijven hangen.

De producent, Kavaklidere, is een ware Turkse wijnmastodont: ze bezitten 562 hectare wijngaarden in Anatolië en produceren liefst 51 verschillende wijnen. Er zit er ééntje bij die we misschien kennen: Yakut, een rode wijn die zowat in elke horecazaak in Turkije te verkrijgen valt. Ik meen overigens ook dergelijke flessen gespot te hebben in de Sleepstraat in Gent. Onze Prestige is van een heel andere snit en de Kalecik Karasi blijkt een autochtone druif te zijn uit de regio Anatolië en meer bepaald het gebied rond de hoofdstad Ankara.

Website producent: www.kavaklidere.com

  • Reacties(0)//www.wijnblog.be/#post204

Volledig uitgegist

Degustatienota'sGeplaatst door pvo 15 nov, 2011 22:11

De mist hangt als een koude, vochtige sluier in onze straat en hult de regio in een winters aandoende sfeer. Binnen knettert het haardvuur en zorgt voor een knusse warmte. In de verte hoor ik op de televisie hoe onze Rode Duivels klaar staan om de wedstrijd tegen Frankrijk aan te vatten. Ideaal moment om een glas wijn in te schenken dat past bij dit alles.

Deze morgen een flesje Vouvray (moelleux), 2003, van Thierry Puzelat uit Les Montils koud gezet en benieuwd hoe dit gaat smaken.

Thierry Puzelat vervoegde zijn broer, Jean-Marie, in 1994 en sindsdien wordt het oude familiale domein Clos du Tue-Boeuf door beiden uitgebaat. Het domein ligt in Les Montils in de appellatie Cheverny (Loire) tussen Blois en Tours. De wingerds tellen naast de meer klassieke druivensoorten zoals Chenin Blanc, Chardonnay, Pinot Noir, Sauvignon Blanc, Cot en Gamay ook rare vogels (in feite authentieke varianten uit de Loirestreek) zoals Pineau d'Aunis en Menu Pineau. In 1999 besliste Thierry om - los van de uitbating van het familiale domein - ook een kleine "négoce" op te starten. Zijn devies was om liever zelf authentieke wijnen te maken dan de druiven van mooie percelen te zien belanden in de flessen van de lokale coöperatieve. Deze wijnen worden gevinifieerd onder het label van Thierry Puzelat en dus niet onder de naam Clos du Tue-Boeuf. In totaal vinifiëren de Puzelats nu het equivalent van zo'n 15 hectare, waarvan 6 hectare in eigen beheer. De rest wordt dus aangekocht van wijnbouwers die beantwoorden aan de vereisten van de Puzelats. Eén van die vereisten is dat de teelt gebeurt op biologisch verantwoorde wijze dus zonder herbiciden, pesticiden, kunstmest en dergelijke meer.

Terug naar onze wijn van vanavond. Geen droge Vouvray dus maar wel een zoete (moelleux). Maar toch wel één van een heel bijzondere soort. Vooreerst maakt Puzelat deze zoete Vouvray enkel in de jaren waar de klimatologische omstandigheden echt top zijn. Zoals jullie je misschien nog herinneren was 2003 een zeer warm jaar en konden de Chenin druiven dus van een optimale rijping genieten. Nu is het wel zo dat de vinificatie van zoete wijnen de producenten van natuurlijke wijnen voor een serieus probleem stelt. Er wordt behoorlijk wat af gesulfiteerd om er voor te zorgen dat de wijn stabiel blijft (risico op oxydatie en - nog erger - hergisting na botteling) en dat is net wat de natuurlijke wijnbouwers proberen te vermijden. Thierry Puzelat vond echter een merkwaardig maar valabel alternatief. De wijn werd op vat bewaard gedurende zo'n 5 jaar totdat elke gistcel volledig afgestorven was. Puzelat reed regelmatig met proefstalen naar het labo totdat duidelijk werd dat alles volledig uitgegist was en dat er gebotteld kon worden zonder toevoeging van sulfiet. Uiteraard vereist dit dat je als wijnbouwer drommels goed weet waarmee je bezig bent.

De wijn zelf oogt diep goudkleurig en neigt zelfs naar koperachtige toetsen. Hoewel deze wijn niet werd gefilterd is er geen sprake van enige troebelheid en oogt de wijn mooi helder. De neus is zeer verrassend en geurt naar belegen appel en appelschil, verse vijg, tabaksblad, kandijstroop, specerijen en in de verte ontwaar ik nog een hint van citrusvruchten. Zeer genereus en lang uitgesponnen in de mond. Zoet zonder vermoeiend te worden, versmolten en elegant met aroma's van vers en gedroogd fruit, karamel en suikermelasse. In de lang nazinderende finale komt een mooie aciditeit aanzetten die zorgt voor een perfect balans.

Ik kocht deze wijn enige tijd terug bij Hans Dusselier van Wijnfolie en laat daar nu net volgend weekend een heel mooie degustatie op stapel staan naar aanleiding van hun 6-jarige bestaan. In totaal worden zo'n 66 soorten natuurlijke wijn aan u voorgesteld. Ook de wijnen van Thierry Puzelat en Clos du Tue-Boeuf staan er op de proeftafels. Deze zoete Vouvray is helaas tijdelijk niet beschikbaar maar ik vernam uit goede bron dat hij vanaf begin december opnieuw voorradig zal zijn.

Producent: www.puzelat.com

Wijnfolie en info openflesdagen: www.wijnfolie.be

  • Reacties(0)//www.wijnblog.be/#post203

Mishandelde wijn

Degustatienota'sGeplaatst door pvo 24 okt, 2011 23:49

Mishandelt u wel eens uw kinderen? Ik mag hopen van niet! En als wijnliefhebber? Mishandelt u soms uw flessen? Of liefkoost u ze als kleine troetelwezentjes? De meeste wijnliefhebbers zullen wellicht wel zorgzaam omspringen met hun flessen gegist druivensap. Zelfs wanneer de bewaaromstandigheden verre van ideaal zijn, doen we toch ons best om onze kostbare flessen te koesteren. Laat ons overigens ook even wat realisme prediken want niet iedereen kan beschikken over een vochtige, koele, en naar aarde en champignon ruikende kelder waar het quasi constant om en bij de 12° is.

Schrijver dezes houdt ook nogal van zijn flessen en ze aan folterpraktijken onderwerpen is dan ook niet bepaald een perverse hobby van me. Maar laat er nu toch één uitzondering zijn. Geen moedwillige foltering hoor! Maar eerder een onachtzaamheid die langzaam aan afgleed richting mishandeling.

De kiem van een heus unfaire behandeling werd jaren geleden gezaaid na de aankoop van een menglot wijn op een veiling in het Antwerpse. Tussen het half dozijn aan hoofdzakelijk oudere flessen Bordeaux stak ook een Ch. Chasse-Spleen uit 1978. Overigens een zeer mooi domein uit Moulis, één van de zogenaamd kleinere AOC's uit Médoc. Ch. Chasse-Spleen behoort wel tot de top van deze appellatie en levert al decennia wijnen van consistent goede kwaliteit aan - naar huidige Bordeaux normen - aanvaardbare prijzen. Maar toch, geen super Grand Cru Classé status hier en veel wijncritici beschouwen de wijnen van Moulis (hetzelfde geldt overigens voor Listrac) als kleine broertjes van de nobele buren uit Pauillac, Margaux, St-Julien en St-Estèphe.

Ik woonde toen nog in een klein, charmant rijhuisje in de Brugse binnenstad. De wijnberging puilde reeds hopeloos uit en om een of andere reden kwam deze fles, samen met een paar andere, in een kist terecht die (voorlopig!) gedeponeerd werd in de slaapkamer op de eerste verdieping. Niet ideaal als bewaarplaats maar goed het was nooit de bedoeling om deze wijn uit '78 nog lang te bewaren.

De kist werd echter wat uit het oog verloren en bij de verhuis enkele jaren later werd ze mee verkast naar de Brugse buitenbuurten. Omdat onze vriend uit Moulis het nadeel had van met wat onbeduidende wijnen de kist te moeten delen, werd hem geen plaats gegund in de nieuwbakken wijnberging. In plaats van opgeborgen te worden in speciaal geïnstalleerde betonnen wijnnissen, werd de fles Chasse-Spleen verbannen naar de garage. Een volledig losstaande garage, op het einde van de oprit, die dienst deed als opslagplaats van tuingerief, afgedankte meubels en allerlei gerief waar we niet meteen blijf mee wisten. Bewaarcondities voor de kist waar de Chasse-Spleen in verbleef? Ijzig koud in de winter (zonder echter ooit beneden de 5° graden uit te komen) en bijwijlen tropisch warm in de zomer (30° en meer was echt geen uitzondering!).

Na zo'n 5 jaren vergetelheid verhuisde de kist voor een tweede keer. Ditmaal naar een andere Brugse buitenbuurt. De collectie wijn was in de loop der jaren nog flink aangedikt en de kist met gemarginaliseerde flessen was andermaal geen plaats waardig in de wijnberging. Integendeel! De flessen waren wat mij betreft volledig afgeschreven en werden louter nog uit nostalgische overwegingen (in de kist zaten een paar flessen uit mijn geboortejaar) gespaard. Het nieuwe verblijf van de onfortuinelijke kist was zo mogelijk nog meer vernederend. Een houten tuinhuis waar de seizoenen ongestoord voor een bruuske afwisseling in temperatuur konden zorgen. Na twee jaar foltering herontdekte ik deze nazomer plots de fles Chasse-Spleen en besloot ik ze maar binnen te halen.

Meer nog, ik plaatste ze rechtop (na zo'n 10 jaar neergelegen te hebben) ergens op het keukenaanrecht en speelde zowaar met het idee om ze te openen! Hoe zou de wijn het er vanaf gebracht hebben na zo'n schromelijke verwaarlozing?

Inmiddels zijn we toch al weer zo'n dikke anderhalve maand verder. De fles wijn is nog behoorlijk gevuld (tot zo'n dikke duim onder niveau kurk) maar inmiddels staat ze al een zestal weken rechtop en heeft de kurk gedurende die tijd geen contact meer gehad met de wijn. Na de jaren van totale verwaarlozing dreigt nu ook nog eens het risico op oxydatie.

Vanavond werd de fles meer dan 30 jaar na botteling ontkurkt. In plaats van meteen mijn opener met twee lamellen te gebruiken, ging ik toch maar voor een klassieke kurkentrekker. Liep - uiteraard - bijna verkeerd af. De kurk brak halverwege af en verspreidde een iewat oude en muffe geur. Als er al wat hoop gepaard ging met de opening van de fles dan werd deze meteen de bodem ingeslagen. Met behulp van de andere opener de rest van de kurk verwijderd. Hmmm, het einde van de kurk nog mooi vochtig en uitgezet. Geen kurkgeur en de vrees voor oxydatie begon zowaar wat weg te ebben.

Maar wat mag een mens eigenlijk verwachten na een ronduit schandalige wijze van zorg voor deze toch wel nobele fles?

Eerlijk? Ik zou het gepast gevonden hebben dat deze wijn zijn unfaire behandeling beloonde met de demonstratie van een bruinachtige drab die geurt naar zuur fuit en vermolmd hout.

De realiteit? Een lesje in plaatsvervangende schaamte!

Ik giet een scheut wijn in het glas en krijg meteen al een eerste verrassing te verwerken. Mooi robijnrood (uiteraard wat lichter en transparanter in kleur dan een doorsnee jonge Bordeaux) met maar lichte waterachtige verkleuring aan de rand. Versleten en oud? Voor geen hol!

De neus? Geen kurk, geen zurige azijnsteek en geen vermolmd hout! Wat dan wel? Een geur van echt oud vat! Geen nieuwe eik maar onvervalst oud hout, wat herfstachtige tonen van champignon, afgevallen bladeren, aarde en oost-indische inkt. Maar alles mooi in proportie! Geen drop, nul komma zero, maar wel nog (bos)fruit en fruit op alcohol. De smaak? Net niet weergaloos! Nog verbazend veel frisse zuren maar geenszins storend of foutief. Zeer verweven, elegant, zijdeachtig. Nog extreem verbazend jeugdig! Koffie, toffee, wat kirshy en een lengte om u tegen te zeggen. Ik heb moeite om het te schrijven maar ik heb zowaar het gevoel dat deze wijn nog overschot heeft! Kan u dit begrijpen? De wijn wordt gedurende 10 jaar in erbarmelijke toestanden bewaard en komt voor de dag als een wijn die na 33 jaar nu nog maar zijn hoogtepunt bereikt! En het wordt nog erger! Na wat openstaan in het glas wordt de wijn nog evenwichtiger en smaakvoller. Damn, deze wijn heeft nog ballen! Tannine! Komen waar ze horen, in de finale! Vergeet de "net niet weergaloos" en vervang het door "de beste wijnervaring van de laaste paar jaar".

De ultieme weerwraak van deze wijn? Had ik ze godverdomme maar meegepakt naar Winetwunch2! Maar mijn moedwillige en slechte behandeling hebben er natuurlijk voor gezorgd dat ik dergelijk risico nooit ofter nimmer zou durven lopen. Waarop de fles me beloont met nogal redelijk formidabel voor de dag te komen! Ach, wijn, nooit te betrouwen, maar altijd verrassend, veel meer emotie dan wetenschap. Laat ons vooral hopen dat het enigmatische aspect steeds groter zal blijken dan alle verzamelde kennis samen.

En net nu ik stilaan rijp ben om Bordeaux achter me te laten, doen ze weer zo'n stunt.

En nog zoiets! Zo'n oude fles moet toch wel gedecanteerd worden, niet? Zal toch wel vol zitten met bezinksel? Pfff, na 4/5 fles nog niets gezien. Tja, de fles heeft dan ook 6 weken rechtop gestaan.

  • Reacties(8)//www.wijnblog.be/#post201

Zalig zoete Zilliken

Degustatienota'sGeplaatst door pvo 31 aug, 2011 00:45

Ergens rond het begin van de zomer woonde ik een degustatie van Duitse wijnen bij die doorging in Tannine & Cuisine. De wijnen worden ingevoerd door François Langbeen (uit het Antwerpse) die voor de gelegenheid samenwerkt met Hilde Jonckheere van Tannine & Cuisine in Jabbeke. Een samenwerking die voor mij perfect uitpakt want daardoor kan ik een lange rit naar Rumst vervangen door een trip in eigen regio.

Het thema was "zomerwijnen onder de 10 euro". Maar eerlijk gezegd was dat niet de echte reden waarom ik besloot de polders te doorkruisen richting Tannine & Cuisine. De uitnodiging vermeldde immers ook dat de collectie 2010 van Hanno Zilliken uit Saarburg (Moezel) in primeur zou worden voorgesteld. Ik had vroeger al eens wat flessen Zilliken ingeslagen en was dus behoorlijk benieuwd naar de 2010 die aangekondigd werd als "het allerbeste wat we ooit van hem geproefd hebben".

Weingut Forstmeister Geltz-Zilliken is gelegen in Saarburg in de Moezelstreek. De Zillikens hebben wijngaarden (11 ha) in Saarburg Rausch (de toplocatie) en in Ockfener Bockstein. Er wordt enkel Riesling verbouwd. De ondergrond bestaat vooral uit diverse soorten leisteen die de wijnen een bijzondere mineraliteit verschaffen. Omwille van die mineraliteit in combinatie met de aciditeit van Riesling, zweert Hanno Zilliken bij de productie van fruitige en edelzoete wijnen. Er wordt een klein beetje droge Riesling gemaakt maar dat is eerder omdat de markt dit verlangt dan als bewuste keuze van het domein. We proefden eerst een tweetal fruitige wijnen: de Kabinett en de Spätlese Saarburg Rausch, 2010. Wijnen waar ik al onmiddellijk door de knieën ging omwille van het mooie steekspel tussen zoet en zuur. Daarna volgden drie Ausleses, 2010, ook allemaal uit de Saarburg Rausch wijngaard. Uiteraard nog een stuk weelderiger (edelzoet in plaats van fruitig) maar zeer moeilijk te proeven gezien de recente botteling en de piepjonge leeftijd. Het was bovendien warm in het proeflokaal en hitte is bijzonder nefast voor dit type wijnen. Deze wijnen beloven op de lange termijn echter wel het nodige vuurwerk op te leveren. Helaas hangt er ook een meer dan stevig prijskaartje aan vast.

Afgelopen weekend begonnen mijn vingers echter danig te jeuken en kon ik haast niet anders dan één van mijn flessen Saarburg Rausch, Erste Lage, Riesling Kabinett, 2010, de nek om te wringen. Terwijl ik dit stukje zit te pennen, verdwijnt het laatste glas in mijn keelgat.

Kleur: maangeel met licht goudgele reflectie, briljante schittering

Neus: nog wat gesloten, eerste impressie is druivig daarna mineralig met indrukken van kalk en krijtstof, in de achtergrond ontwaar ik vooral abrikoos en perzik

Smaak: na een lichtzoete aanzet volgt een golf van frisse zuren die elk zweempje plakkerigheid mordicus de kop indrukken, samen met de aciditeit komt een korf van boomgaardvruchten (peer, abrikoos, perzik) te voorschijn, de zinderende finale geeft me het gevoel dat er een kleine pompelmoes in mijn mond is ontploft, wow!

Alcohol: in tijden waar geen mens nog opkijkt van monsters van 15° zitten we hier aan ocharme 8°, François Langbeen vertelde me ooit dat Zilliken's vinificatiekelder zich onder of naast de rivier bevindt en dus extreem koel en vochtig is waardoor hij het alcoholpercentage drastisch naar beneden krijgt

Ik vermoed dat Langbeen inmiddels hopeloos door zijn voorraad Zilliken heen zit en dat het verdraaid moeilijk zal worden om nog een bijkomende allocatie bij het domein los te weken. Met meer geluk dan wijsheid kon ik die dag beslag leggen op 3 flessen Kabinett en 3 flessen Spätlese. Wijnen die gerust 10 jaar en langer aan de kant kunnen worden gelegd. Ik vrees echter dat mijn flessen het einde van 2013 niet zullen halen wegens veel te lekker. Geduld, een schone deugd? Vast wel, maar ik ga er deze keer toch flink mijn kas aan vagen!

Op zondag 18/9 staat er tussen 11 en 16 uur in Tannine & Cuisine opnieuw een degustatie van de wijnen van Langbeen op het programma. Geen Riesling ditmaal maar wel Sylvaner, Pinot Blanc en Pinot Gris uit 2010 en vooral een zeer mooie selectie Pinot Noir van 2008 en 2009.

Links bij dit artikel

Langbeen Duitse Topwijn: www.langbeen.biz

Tannine & Cuisine: www.tannineetcuisine.be

Weingut Forstmeister Geltz-Zilliken: www.zilliken-vdp.de

  • Reacties(0)//www.wijnblog.be/#post197

Dom. Magnien x2

Degustatienota'sGeplaatst door pvo 12 jul, 2011 01:02

Tussen het Cognac drieluik even een klein intermezzo.

De foto lijkt me duidelijk genoeg! Twee heel leuke flessen Bourgogne van Domaine Michel Magnien. Allebei uit de Côte de Nuits, het noordelijk gelegen deel van de Bourgogne boven Beaune. Links, een Chambolle-Musigny "Fremières", rechts een Morey-Saint-Denis, 1er Cru, Les Millandes, beiden uit 2008.

Uiteraard nog wat jong maar wel oh zo lekker. Extreem sappig, mooie aciditeit die de wijn een fris karakter geeft, geen overdreven houtinvloed, dominante aanwezigheid van rode vruchtjes (aardbei, framboos, kriek en aalbes), fijn tanninerooster. De Morey heeft duidelijk meer hout en body (echter zonder aan elegantie in te moeten boeten) dan de Chambolle maar beide wijnen zijn exemplarisch waar goede Bourgogne moet voor staan. De wijnen tonen ook perfect aan dat 2008 absoluut niet mag afgeschreven worden voor rode Bourgogne. Het is een klassieke, iewat koelere jaargang waar de vaardigheden van de wijnbouwer vaak het verschil hebben uitgemaakt. Michel Magnien weet hier te overtuigen met twee wijnen die veel finesse en elegantie ten toon spreiden. Moeten we nog wachten om dit te drinken? Waarschijnlijk zal de wijn wat van zijn scherpe (tannine) kantjes verliezen door nog een jaartje of twee gerust gelaten te worden. Meer moet het voor mij echt niet zijn want ik wil het risico niet lopen om al die gulle fruitcharme te moeten mankeren.

Ik proefde de hele reeks wijnen van Michel Magnien op het Salon des Vignerons Indépendants in Rijsel vorig jaar en was van bijna elke fles danig onder de indruk. Op datzelfde salon kon ik ook al een aantal rode Bourgognes uit 2009 proeven. Resultaat? Ik proefde al ettelijke jaargangen van de Maranges, 1er Cru, Les Fusières, van Domaine Demangeot en enkel de editie 2009 belandde uiteindelijk ook in de kelder. Als dit een voorafspiegeling is van wat 2009 aan rode Bourgogne te brengen heeft, zal Dom. Michel Magnien dit najaar waarschijnlijk een serieuze aanslag plegen op mijn portefeuille. Eén ding staat wellicht al vast, ik zal veel Bourgogne kopen dit najaar, hééééél veel! Menslief, wat hou ik toch van goed gemaakte Pinot Noir!!!

Links voor geciteerde wijnen:

Domaine Michel Magnien: http://domaine-magnien.com/

Domaine Demangeot: http://demangeot.fr/

PS Mijn madam heeft - terwijl ik nog hard aan het werken was - zomaar even de rest van de fles Morey-Saint-Denis naar binnen gewerkt! Tja, het zal dus wel degelijk lekker geweest zijn.

  • Reacties(0)//www.wijnblog.be/#post188

Een lesje in nederigheid

Degustatienota'sGeplaatst door pvo 23 jun, 2011 02:37

Ik trok een paar dagen terug een flesje Blanc de Mer, 2009 van Bouchard Finlayson open. Vorig jaar geproefd bij Rouseu in St-Martens-Latem en meteen aangekocht omdat de P/Q verhouding (onder 10 euro) helemaal goed zat.

Ik stond er even niet bij stil van welke druiven deze wijn kon gemaakt zijn en lap de miserie begint al. Misschien had ik er zelfs even naar geïnformeerd tijdens de proeverij en ben ik die informatie inmiddels weeral eens kwijt gespeeld tussen de hopen papieren die ergens in de studeerkamer stof liggen te happen. Altijd hetzelfde liedje. Eenmaal thuisgekomen belanden al die proefnota's en informatieve krabbels ergens op een stapel documenten die je noodgewongen na een aantal maanden in een doos mikt met de bedoeling die ooit wel weer eens ergens voor te gebruiken. Goede voornemens die uiteindelijk enkel leiden tot quasi dwangneurotisch verzet tegen een gezonde opkuis. Mijn halve trouwboek ligt gelukkig al te slapen maar ik kan me voorstellen dat ze iewat meewarig zou knikken terwijl ik deze regels zit neer te schrijven.

Bon, dan eerst maar eens zelf raden wat er in de mix zit? Om de zaken even te situeren, deze Blanc de Mer komt uit Zuid-Afrika, meer bepaald uit de Western Cape regio. De wijngaarden liggen in de buurt van Walker Bay en het stadje Hermanus, een regio die behalve voor wijn ook zeer gekend is voor "whale-spotting". Het wijnbedrijf ligt zo'n 120 km oostwaarts van Kaapstad en de regio is gekend omwille van de koele klimaat invloeden die frisse en aromatische wijnen opleveren.

Eerste indruk: hoofdzakelijk Chardonnay, aangevuld met Chenin en waarschijnlijk ook Semillon en Sauvignon Blanc in beperkte mate aanwezig. Ondanks het feit dat dit tot het instap gamma van Bouchard Finlayson behoort, vermoed ik toch ook wat opvoeding op eik.

The votes of the jury: bent u zeker dat wijn wel een goede hobby voor u is? U heeft slechts 33% van de druivenmix herkend!

De echte mix: Chardonnay (13%) YES!, Chenin Blanc (9%) YES!!, Sauvignon Blanc (8%) YES, YES, YES!, Semillon (3%) Oh, YEZZZZZZ!, Riesling (39%) Oh, NOOOOOOO! en Viognier (28%) Oh, fuck me, I'm worthless!

Ja, het kan verkeren. De twee belangrijkste druiven er gewoon niet uitgehaald. En die houtlagering? Ik weet het niet en ik vind er ook geen info over terug. Kan net zo goed het gevolg zijn van een rijping "sur lies" (op de gistcellen) waardoor ik nog meer de mist in ging.

Deelnemers aan de komende WineTwunch zijn meteen gewaarschuwd voor mogelijks verrassende wendingen. Gezien ik nu al enigszins gewend ben om plat op de bek te gaan, zal ik me dan ook niet inhouden om met wat minder evidente flessen af te komen. Winetwunchers, mogelijke (onder voorbehoud van plotse variatie van persoonlijke gemoedsstemmingen) tips voor donderdag: Cahors en Super Tuscans.

Website producent: http://www.bouchardfinlayson.co.za/

Doe uzelf een plezier en surf eens naar bovenstaande site. De ontwikkeling van de website zal waarschijnlijk wel een flink pak duiten gekost hebben maar is voor mij exemplarisch van hoe een site van een wijndomein er uit zou moeten zien. Informatief, aantrekkelijk, aandacht voor social media, on line bestellen mogelijk, it's all there. Puik werk! Leuke extra voor ons Nederlandstaligen is dat je de settings voor taalkeuze van de website kan veranderen van Engels naar Zuidafrikaans. Gewoon doen!

  • Reacties(0)//www.wijnblog.be/#post186

Wijn voor warm weer

Degustatienota'sGeplaatst door pvo 22 apr, 2011 01:33

Ik zou het eens aan mijn ouders moeten vragen maar ik kan me geen enkele Paasvakantie voor de geest halen die zo gezegend was door de weergoden als die van dit jaar. Morgen halen we zowaar vlotjes tot 25 graden! En het ziet er niet naar uit dat het na het Paasweekend al gedaan is met het goede weer. April begint meer en meer iets weg te hebben van een fraaie juni of zelfs juli maand.

Dit brengt wel met zich mee dat we best onze wijnvoorkeuren wat aanpassen aan deze bijna zomerse temperaturen. Of ziet u zich al zitten op uw terras met een glas stevige rode wijn in de blakende middagzon? Neen, dan schakel ik liever over op iets lichtvoetigers, een witte Vinho Verde uit Portugal bijvoorbeeld.

Vinho Verde (bestaat zowel in rood als wit maar we zullen het hier enkel over deze laatste hebben) komt uit de Minho regio in het noordwesten van Portugal. Deze streek grenst aan Spanje (Gallicië) en de Atlantische oceaan. Iets ten zuiden ligt de stad Porto. Vinho Verde betekent letterlijk "groene wijn" maar de benaming heeft in feite (en gelukkig maar) niets met de kleur of de schijn van de wijn te maken. De benaming verwijst eerder naar de jeugdigheid van de wijnen die best binnen enkele jaren na botteling worden geconsumeerd. De Minho regio is onderverdeeld in een 9-tal subregio's (Amarante, Ave, Baião, Basto, Cávado, Lima, Monção e Melgaço, Paiva, Sousa). De wijn die hierna beschreven wordt, komt bijvoorbeeld uit Monção e Melgaço, de meest noordelijke van de negen subregio's. Vinho Verde heeft het DOC (Denominação de Origem Controlada) statuut sinds 1984 maar de eerste wijnreguleringen (afbakening productiezone) dateren reeds van 1908. Overigens wordt hier al sinds oudsher wijn gemaakt want de Romeinse filosoof Seneca en de schrijver Plinius vermeldden in hun geschriften reeds de wijnbouw in deze streek. Bovendien zouden de Vinho Verde wijnen de eerste Portugese wijnen zijn geweest die op enige interesse van de Europese markten konden rekenen. Voor de productie van de witte Vinho Verde zijn een zevental druivensoorten toegestaan waarvan de Alvarinho en de Loureiro de gekendste zijn. De Alvarinho levert slechts matige rendementen op en de wijn heeft een relatief hoge alcoholgraad. De Loureiro is dan weer bijzonder aromatisch en laag in alcohol maar heeft het risico hogere rendementen te produceren. De laatste 5 jaar schommelt de jaarlijkse productie van witte Vinho Verde zo tussen de 40 à 60.000 flessen. Markant feit is wel dat het aantal producenten in 20 jaar tijd meer dan gehalveerd is.

Quinta do Regueiro, Vinho Verde, Alvarinho, Reserva, 2009

Druif: 100% Alvarinho

Kleur: helder licht citroengele kleur, mooie schittering en heel lichtjes sprankelend (wat verdwaalde belletjes bij inschenken)

Geur: bijzonder fris aromatische neus met pompelmoes en groene ananas in de hoofdrol, aangevuld met minerale toetsen (kalk- en leisteen), witte bloemen en een licht vegetale hint (kruisbes, groene asperge)

Smaak: frisse start met opnieuw veel citrus, groene ananas, (onrijpe) mango en granny smith appels, heel lichtjes bruisend gevoel in de mond met een ellenlang aanhoudende aciditeit, tegelijk een volle wijn met veel body en zeker geen lichtgewicht in alcohol (13%), zeer mooie en complexe wijn die multi inzetbaar is (van aperitief tot zomerse salades en vis/schaaldier-gerechten). Wel jong te drinken (binnen 1 à 2 jaar)!

Links bij dit artikel:

Gekocht bij Amor Vini aan net geen 10 euro: www.amorvini.be

Meer info over Vinho Verde: www.vinhoverde.pt

Website producent: www.quintadoregueiro.com

  • Reacties(0)//www.wijnblog.be/#post178
« VorigeVolgende »