Wijnblog.be

Wijnblog.be

Over deze blog...

Het is de bedoeling om op deze pagina’s bijdragen te plaatsen over recent geproefde wijnen. Het gaat hier dan uiteraard eerder over de persoonlijke appreciatie van een wijn dan over een puntenevaluatie à la Parker. Verder komt er ook ruimte voor andere wijntopics zoals verslagen over wijnuitstappen en –proeverijen, verwijzingen naar interessante wijnsites of artikels over wijn, allerhande wijnweetjes, aangekondigde wijnevenementen enz…

Ch. Labégorce Zédé verdwijnt...

WijninfoGeplaatst door pvo 12 nov, 2009 23:54

...maar komt misschien terecht in Ch. Marquis d'Alesme (Becker)!

Een nieuwsflits van Decanter leerde me deze morgen dat Ch. Labégorce-Zédé (Cru Bourgeois uit de Margaux) met ingang van oogstjaar 2009 zal ophouden te bestaan in de huidige vorm. Wijlen Hubert Perrodo - een oliemagnaat - verwierf in de periode 1989-2005 achtereenvolgens Ch. Labégorce, Ch. de l'Abbé Gorsse de Gosse en Ch. Labégorce-Zédé. Deze drie domeinen vormden voor de Franse Revolutie ooit één geheel en de nieuwe eigenaar had het plan opgevat om de drie afzonderlijke châteaux opnieuw samen te voegen tot één groots domein van 55 hectare.

Het bericht liet me een wat rare indruk na want ik kocht enkele jaren geleden Ch. Labégorce-Zédé 2005 in primeur. Een aankoop die ik blijkbaar niet meer zal kunnen herhalen want de wijn van het nieuwe superdomein zal voortaan als Ch. Labégorce op de markt gebracht worden. Destijds koos ik expliciet voor Labégorce-Zédé - en niet voor Labégorce - omdat de kwaliteit van het terroir en het oordeelkundige beleid (en de daarmee gepaard gaande investeringen) van Luc Thienpont bij Zédé me wel aanspraken. Dat de wijn van Labégorce-Zédé nu samen met die van de twee andere domeinen gemengd als Ch. Labégorce zal worden gebotteld, ontlokt me niet meteen een aantal spontane vreugdekreten.

Maar de echte shock zat er toen nog aan te komen. Perrodo was kort voor zijn dood in 2006 ook eigenaar geworden van Ch. Marquis d'Alesme Becker, een 3e Grand Cru Classé uit Margaux. Zoals heel wat domeinen uit het klassement van 1855 nog nauwelijks zijn status waard (bij een poging tot herklassering van de rangschikking van 1855 door la Revue du Vin de France werd dit domein prompt tot 5e GCC gedegradeerd) en absoluut niet sexy noch boeiend te noemen. De wijnen die op Labégorce en Labégorce-Zédé gemaakt werden, scoorden steevast beter dan die van het geklasseerde Marquis d'Alesme Becker. In tegenstelling tot de hoger vermelde domeinen zal Marquis d'Alesme (Becker wordt geschrapt) wel als afzonderlijk wijndomein blijven bestaan. In het artikel wordt technisch directeur Philippe de de Laguarigue geciteerd die doodleuk verkondigt dat "sommige van de betere plots van de (Labégorce) domeinen gebruikt zullen worden in de Marquis d'Alesme".

Pardon??? Ik heb de quote een paar keer herlezen om zeker te zijn dat ik één en ander goed had begrepen. De wijn van een uit vorm geraakte Grand Cru Classé zal dus opgekrikt worden met wijn van de beste stukken van Labégorce(Zédé). Zo is het natuurlijk niet moeilijk om van een merkbaar vormherstel te kunnen spreken vanaf het oogstjaar 2009. Ik vind dit echter uren in de wind stinken naar boerenbedrog. Hoe kan dit nu toegelaten worden dat de wijn van een geklasseerd domein voor een stuk aangevuld wordt met wijn dat van andere (niet geklasseerde) domeinen afkomstig is? Ware het niet dat het uiteindelijke resultaat de wijn van Marquis d'Alesme waarschijnlijk in kwaliteit zal doen stijgen, maar dit zou in een licht andere context gewoon als fraude bestempeld worden (aanlengen van wijn uit GCC gebied met wijn van andere domeinen).

Rare jongens, die Bordelezen! Het resultaat laat zich raden, het nieuwe Labégorce domein zal wijnen uitbrengen die het niveau van een gewone Cru Bourgeois nooit overstijgen en Marquis d'Alesme zal betere scores krijgen zonder dat er ook maar één echte investering in de wijngaarden van het domein gebeurde.

  • Reacties(1)//www.wijnblog.be/#post119

Klassering St.-Emilion 2006 reprise

WijninfoGeplaatst door pvo 28 mei, 2009 01:28

Anderhalf jaar geleden stond hier al eens een bericht over de perikelen met de nieuwe klassering van St-Emilion uit 2006. Inmiddels is de hele heisa rond die klassering uitgegroeid tot een echte "comédie à la française".

Even recapituleren? De wijnen van St-Emilion worden om de 10 jaar geëvalueerd en in een apart klassement opgenomen. De beste krijgen het statuut van Premier Grand Cru Classé, de anderen moeten het stellen met de vermelding Grand Cru Classé. De wijnen die niet goed genoeg worden bevonden, krijgen geen specifieke vermelding of verliezen hun vorige status. Ik vind dit persoonlijk een zeer goed systeem omdat het toelaat om domeinen die sterk aan kwaliteit winnen met een specifieke vermelding te belonen voor hun inzet. Omgekeerd vind ik het niet meer dan normaal dat de wijndomeinen die het laten afweten een stapje terug moeten zetten. In 2006 kwam op die wijze dus een nieuw klassement tot stand die het normaal 10 jaar moest uithouden. Tot daar de theorie.

In de praktijk blijkt een en ander toch wat ingewikkelder in elkaar te zitten. Er is vooreerst een bijkomende complexiteit omdat de AOC regels en de klassering elkaar wat tegenwerken. De wijnen van St.-Emilion vallen namelijk uiteen in 2 verschillende AOC's (ik laat de satellieten van St-Emilion gemakshalve even buiten beschouwing): Saint-Emilion en Saint-Emilion Grand Cru. Alle wijnen kunnen in principe terecht onder de AOC Saint-Emilion, de basis AOC zeg maar. Sommige wijnen scoren kwalitatief echter hoger en worden toegelaten tot een "speciale" AOC nl. de Saint-Emilion Grand Cru. De wijnen uit die AOC St.-Emilion Grand Cru tenslotte komen vervolgens in aanmerking om opgenomen te worden in het klassement van Premier Grand Cru Classé of Grand Cru Classé. Zo komt het dus dat je op het etiket van een fles Ausone kunt lezen "Premier Grand Cru Classé" als vermelding en "Saint-Emilion Grand Cru" als AOC label. Maar je hebt dus evengoed wijnen onder het AOC Saint-Emilion Grand Cru label zonder dat deze een specifieke Grand Cru Classé status hebben verworven. Aandachtig het etiket lezen blijft de boodschap. In de topliga van de Premier Grand Crus hebben ze het dan nog klaargespeeld om een serie A en een serie B te fabriceren. Ausone en Cheval Blanc hebben de A status terwijl 13 andere domeinen de B klasse vormen.

Naast het compleet nodeloos moeilijk maken van een anders best wel transparant systeem, levert elke nieuwe klassering ook zijn dosis juridisch getouwtrek op. De domeinen die gepromoveerd worden, zien de prijs voor hun wijnen sterk toenemen. Omgekeerd zullen de wijnen die gedegradeerd worden ook financieel sterk aan waarde inboeten. Niet te verwonderen dus dat ook in 2006 een aantal "malcontenten" alles uit de kast heeft gehaald om hun degradatie ongedaan te maken. Wat volgde was echter een klucht die alle verbeelding tarte. Het klassement werd door achtereenvolgende rechtbanken geschorst, opnieuw ingesteld en tenslotte definitief van de kaart geveegd. De Franse wetgever snelde het klasseringscomité ter hulp via een soort van noodwet die het klassement van 2006 opnieuw in ere herstelde. Maar ook deze wet werd door de administratieve rechter weer onderuit gehaald.

Er is nu finaal toch een soort van Salomonsoordeel geveld die alle betrokkenen lijkt te verzoenen. Via een nieuwe wet wordt aan de promovendi van 2006 het recht verleend om hun specifieke status van Grand Cru Classé of Premier Grand Cru Classé te behouden tot 2011. Daarna moet dus een nieuw klassement opgesteld worden en kan de hele heisa misschien opnieuw beginnen.

Hoe moet u als wijnliefhebber nu weten of een wijn al dan niet de (Premier) Grand Cru status heeft verworven? Gelukkig blijkt dit nogal mee te vallen! U neemt gewoon de klassering van 1996 en voegt daar de volgende 8 domeinen aan toe: Troplong-Mondot en Pavie-Maquin als Premier Grand Cru Classé en Bellefont-Belcier, Destieux, Fleur-Cardinale, Grand Corbin, Grand Corbin Despagne en Montbousquet als Grand Cru Classé. Simpel toch?

  • Reacties(0)//www.wijnblog.be/#post105

Bordeaux primeur 2008

WijninfoGeplaatst door pvo 08 apr, 2009 23:39

Voor diegenen onder ons die het hele "en primeur" circus wat opvolgen. Château Angelus, Premier Grand Cru Classé uit Saint-Emilion, heeft als eerste de releaseprijs voor de jaargang 2008 bekend gemaakt. De primeurprijs bedraagt 50€ de fles, een daling van 40% ten opzichte van de 85€ die vorig jaar voor de 2007 werd gevraagd. En dit terwijl de in Bordeaux aanwezige persmensen op het eerste zicht aangenaam verrast leken over de kwaliteit van de jaargang 2008.

Het voorbeeld van Château Angelus toont aan dat ook de grote wijnkastelen niet ongevoelig zijn voor de huidige economische toestanden. In essentie heeft de prijszetting van Angelus tot gevolg dat je een betere wijn krijgt dan de 2007 voor een drastisch lagere prijs (zelfde prijsniveau als voor de jaargang 2004 destijds). Nu maar hopen dat het voorbeeld van Angelus navolging krijgt. Bij Cos d'Estournel leken ze dan weer niet meteen geneigd om de prijs te laten dalen in vergelijking met 2007. De meeste eigenaars hebben echter wel al min of meer aangegeven dat er een substantiële prijsreductie zit aan te komen. De kans is dus redelijk groot dat de houding van Cos d'Estournel de uitzondering op de algemene regel blijkt te zijn.

De prijszetting voor 2008 is niet enkel voor dit jaar belangrijk maar heeft ook verstrekkende gevolgen voor de jaren 2006 en 2007. Het voorbeeld van Angelus leert dat de prijs voor de 2007 minstens 40% overtrokken was. Nu je een betere jaargang aan betere prijzen kunt kopen zal natuurlijk geen kat nog geïnteresseerd zijn in de voorraden 2007 en 2006 die eventueel nog in de kastelen of bij de "négoce" liggen te wachten op kopers. Vandaar de terughoudendheid van vele kasteelheren om nu al forse verklaringen over de prijs af te leggen. Maar het heeft er alleszins de schijn van dat er een terugkeer naar de redelijkheid zit aan te komen. Benieuwd wat de 5 Premier GCC's van plan zijn.

Ik ben overigens ook zeer benieuwd naar wat de supermarkten zullen uitvoeren voor hun jaarlijkse Foire aux Vins in het najaar. Het zou me niet verbazen dat er heel wat koopjes te rapen zullen vallen.

UPDATE 16/4/2009

3 van de 1er Grand Crus hebben zonet hun primeurprijs bekend gemaakt en we kunnen gerust van een verrassing van formaat spreken! Latour en Lafite Rothschild openen elk op 110 EUR, Mouton Rothschild opent op 100 EUR. Dit is ongeveer de helft van de primeurprijs voor de 2007! Nu deze drie tenoren de toon gezet hebben, kan de rest nog moeilijk achterblijven. Niet alleen de prijsduik maar ook de snelheid waarmee deze drie 1er GCC's hun tarief bekend maakten, heeft zowat iedereen verbaasd. En vergeet vooral ook niet dat de jaargang 2008 van betere makelij wordt geacht dan de 2007. Wat dit betekent voor de prijszetting van de 2007 wanneer deze in de winkelrekken komt, hoef ik waarschijnlijk niet verder te duiden?

Volg de releases van de primeurtarieven op de volgende sites:

http://www.decanter.com/specials/280667.html

http://www.bordoverview.com/

Let wel, op Bordoverview wordt de primeurprijs verrekend tot de vermoedelijke consumentenprijs (met marges en taksen in)

  • Reacties(2)//www.wijnblog.be/#post100

Jaren eindigend op 8

WijninfoGeplaatst door pvo 25 mrt, 2009 00:36

Wanneer spraken we voor het laatst over een echt Merlot-jaar? Ik bedoel daarmee een jaar waarin de Merlot getypeerde wijnen van Bordeaux (in essentie dus Pomerol, Lalande de Pomerol, Saint-Emilion en de satellieten van Saint-Emilion) beter scoorden dan de wijnen gebaseerd op de laatrijpende Cabernet Sauvignon (de wijnen van de linkeroever van de Gironde zoals Haut-Médoc) ?

Ik herinner me vooral 1998. De paar Pomerols en Saint-Emilions die ik uit deze jaargang proefde, staan me nog altijd bij omwille van hun intens, zacht en volledig rijp fruit gecombineerd met fluwelen tannines. In 1998 werd ook in de Médoc goede tot uitstekende wijn gemaakt maar het was toch wat meer uitkijken voor groene tannines. Ik heb diezelfde wijnen (van de rechteroever) uit 2000 geproefd en vond ze beneden het niveau van 1998. En ook 2005 (echter enkel nog maar wat stalen van geproefd, mijn flessen liggen nog te rijpen) kan me nog niet helemaal overtuigen van zijn superioriteit.

De laatste jaren lijken echter steevast in het voordeel van de linkeroever uit te draaien. Vaak las ik dat de oogst "gered" werd door een goed en droog najaar (de befaamde Indian Summer) hetgeen een gunstig effect had op de rijping van de Cabernet Sauvignon die maar laat geplukt wordt. Voor de vroegrijpende Merlot was het voor de wijnproducent soms kiezen tussen minder rijpe maar gezonde druiven te plukken of bang afwachten met risico op woekerend grijsrot. In het beste geval (de schitterende oogst van 2005) was er sprake van een status quo. In hete jaren zoals 2003 was het dan weer te veel van het goede voor de Merlot en hingen de druiven er soms als gedroogde krenten bij.

Een tijdje terug las ik echter op Decanter.com dat de producenten van de rechteroever spraken van een "mirakuleuze kwaliteit" voor de oogst van 2008. Ik geef toe dat enig wenkbrauwgefrons me niet vreemd was op het moment ik dit las. Mij blijft de zomer van 2008 me bij als een rotslechte editie. En ook uit Bordeaux hoorde ik nog niet bepaald juichkreten. Eerder het tegendeel! Ik las eerder berichten in de trend van "net geen absolute ramp".

Nu, ik gun het de wijndomeinen van de rechteroever om eens een jaar hun linkeroever neven de loef af te kunnen steken. Ik hoop dan ook dat het verhaal van 1998 zich in 2008 herhaalt. Wie weet kunnen we er geen statistisch gegeven van maken. Jaren eindigend op een 8 zijn beter voor Merlot dan voor Cabernet Sauvignon! Net zoals jaren met een 7 te vermijden zijn in Bordeaux. 1977; ronduit slecht jaar, 1987; zeer zwak, 1997; middelmatig en te duur verkocht, 2007 eveneens maar middelmatig en zeer zeker te duur verkocht.

Misschien toch wel handig om in het achterhoofd te houden. Wanneer de "en primeur" proeverijen in april de superioriteit van de Merlot kunnen bevestigen, dienen zich misschien mooie prijs/kwaliteitsverhoudingen aan. Algemeen wordt immers verwacht dat de Bordeauxeigenaren hun prijzen fors lager zullen sturen (grote voorraden van 2006 en 2007, vooruitzicht van een zwak 2008 en economische crisis).

Terwijl ik dit schrijf, geniet ik van het laatste restje Côté Sud van Domaine Lafage, een Vin de Pays des Côtes Catalanes uit 2007. Een paar weken terug gekocht bij Jan De Clercq (Portovino) als doordeweekse wijn voor bij "gewone kost". Mooi rijp fruit, lichte houttoets, evenwichtig en een behoorlijke tanninestructuur. Zeer betaalbaar (6,7 euro/fles) en toch niet ordinair, flets of wrang. Een wijn met een verhaal bovendien want afkomstig van oude wijnstokken (80 jaar voor de Grenache, 30 voor de Syrah en 20 voor de Cabernet Sauvignon). Wijn kan een mens toch zo'n formidabel instant plezier verschaffen.

Website Domain Lafage: www.domaine-lafage.com

Website verdeler: www.portovino.be.

  • Reacties(1)//www.wijnblog.be/#post97

It is French but do we like it?

WijninfoGeplaatst door pvo 14 nov, 2008 23:26

Een bericht uit pure frustratie!

De voorbije week gedronken;

- Ch. Tour Grand Faurie, Saint-Emilion Grand Cru, 2000;

- Fattoria Le Fonti, Chianti Classico, 2006;

- Domaine Jean-Marc Bernhard, Gewurztraminer, Grand Cru Mambourg, 2002;

- Domaine Les Goubert, Cuvée Florence, Gigondas, 2003;

- Parducci, Muscat Canelli, California, 2005;

- Bodega del 900, White wine, Mendoza, Argentinië, 2006.

En dan nu de uitleg die de wijnconsument er bij krijgt als hij de fles ontkurkt en wenst te proeven (al dan niet in gezelschap).

Voor de Saint-Emilion, Chianti Classico en Gigondas is het motto zeer simpel "trek uw plan"! Geen rugetiket, geen informatie over de druivensoorten, geen enkele indicatie over bewaring noch bewaarpotentieel.

De wijnen van Parducci en Jean-Marc Bernhard scoren beter. Wel een rugetiket met beperkte info over de wijn. Bij Parducci blijft de info beperkt tot wat blabla over de historiek van het domein en (vaag) het terroir. Bij Domaine Jean-Marc Bernhard nemen ze de informatie voor de consument wel iets serieuzer. Een uitgebreid rugetiket (zonder info over de druivensoort maar ze gaan er blijkbaar van uit dat de consument weet dat de druivenvariant in Elzas altijd op de fles vermeld wordt als onderdeel van de AOC) met info over herkomst van de druif, ouderdom van de wijnstokken, suggesties voor combinatie met eten en bewaarpotentieel van de wijn. Zeer goede inspanning in vergelijking met de modale vermeldingen voor Franse wijnen!

De gouden palm gaat echter naar de Argentijnse wijn. Een ronduit verhelderend rugetiket met volgende info: variëteit (80% Chardonnay, 15% Sauvignon Blanc, 5% Pinot Noir), locatie en microklimaat (zelfs aanduiding van ondergrond, jaarlijkse neerslag en temperatuursschommelingen), vinificatie (handgeoogst, 40% op vat gelagerd, volledige malolactische gisting), suggesties voor combinatie met eten (wit vlees, zeevruchten, zachte kazen). Meer nog, bij deze wijn komen ook "tasting notes" van het wijnhuis zelf: "smooth and round with balanced butter, citrus, pineapple and sweet cream flavors".

Moraal van het verhaal: sommige wijnbouwers vinden het nog steeds niet de moeite om de consument behoorlijk in te lichten. Chapeau voor Domaine Jean-Marc Bernhard (overigens een zeer lekkere maar nu volledige uitgerijpte Gewurz) waar ze het blijkbaar wel de moeite vinden om de nodige info mee te geven.

Maar het algemeen oordeel voor Frankrijk blijft zwaar negatief. Bottom line blijft dat diegene die Franse wijn proeft en/of koopt volledig op zichzelf aangewezen is om bijkomende info over de wijn maar zelf op te snorren. Is het een toeval dat net de wijnen van de Elzas een inspanning doen om meer informatie mee te geven? Vast niet! De "grote" appellaties genre Bordeaux, Bourgogne en Rhône verkopen zichzelf nog steeds aan een redelijk trouw publiek van Franse en internationale afnemers. De Elzas regio daarentegen heeft het wat moeilijker (minder gekend, bijna enkel wit, en uiteraard concurrentie van Duitsland) en moet wat meer moeite doen.

Mijn "bottom line" is dat wijnproducenten - ongeacht de afkomst van hun wijngaarden - de consumenten zoveel mogelijk informatie moeten bezorgen. Een rugetiket met wat basisinfo over herkomst van de druiven, druivensoorten en bewaarpotentiel van de wijn lijkt me echt geen overbodige luxe.

Het is nog vroeg voor Nieuwjaarsvoornemens maar ik zal er in de toekomst alvast een punt van maken om mijn toekomstige aankopen ook te laten afhangen van de informatie die via de fles aan de consument wordt meegegeven.

Laat ons wel wezen! Tegenwoordig moet op alle voedingsproducten een ongelooflijke verzameling aan info meegegeven worden (de cartouches al gezien met info over dagelijks aanbevolen hoeveelheid vetten, suikers, energiewaardes en dergelijke?) en dan lijkt het me niet meer dan normaal dat er wat basisinformatie over de wijn op de fles zelf meegedeeld wordt.

Op zijn Gary Vaynerchuk's: denken jullie dat iedere fles wijn op zijn minst basisinformatie moet vermelden over druivenassemblage, terroir en indicatie te combineren gerechten?

Op zijn Obama's: yes, we can!

PS: dit is een van mijn persoonlijke wijndada's: zorg er voor dat de (toekomstige) wijnconsument op zijn minst wat informatie krijgt zodat hij de bomen door het bos wel ziet. Wijn is GEEN elitair ding! Het gebrek aan duidelijke informatie wekt enkel die indruk. Laat alle vooroordelen varen en proef, dat is uiteindelijk de enige scherprechter voor wat uw persoonlijke wijnkeuze zal worden.

  • Reacties(1)//www.wijnblog.be/#post85

Groene wijn kleurt roze

WijninfoGeplaatst door pvo 01 jul, 2008 00:08

Wijn is een complex gegeven. Er bestaan honderden verschillende druivenrassen, er heerst een weelde (of doolhof?) van herkomstbenamingen en je treft een ware geologische puzzel van verschillende terroirs aan. Omdat het nog niet moeilijk genoeg is, worden in sommige gebieden dan nog eens verre van eenduidige klasseringen uitgevonden die vervolgens door andere dan weer juridisch aangevochten worden. En diegenen die buiten deze of gene klassering vallen, komen dan alras met speciale cuvées en réserves aandraven.

Gelukkig wordt er tenminste nog één ding simpel gehouden: de kleur. Een wijn is ofwel wit, rood of rosé. Het is haast van een kinderlijke eenvoud.

Helaas, de realiteit bewijst dat ook hier de complexiteit de kop opsteekt!

Vooreerst is de "echte" kleurschakering van een wijn vaak heel wat rijker dan het wit-rood-rosé-trio. Een Hongaarse Tokaj behoort tot de familie van de witte wijnen maar is in de realiteit honing- of karamelkleurig getint tot zelfs vurig mahoniebruin al naargelang de leeftijd en zoetigheidsgraad. Een Sauternes uit Bordeaux (ook tot de witte wijnen gerekend) varieert vaak van goudgeel tot oranje naarmate de leeftijd vordert. Rode wijnen gemaakt van Tannat of Malbec zijn zelden rood maar eerder donkerpaars tot inktzwart. Oude Bourgogne verliest gaandeweg zijn kersenrode tint en wordt lelijk vaal bruin. Eigenlijk komt bijna het volledige kleurenspectrum aan bod met uitzondering van de groene en blauwe tinten.

Blog Image

En dan nog! Wanneer we het pure kleur-gegeven verlaten en ook de benaming er bij nemen dan bestaat groene wijn ook nl. de Vinho Verde uit Portugal. Uiteraard bekom je geen glas fluogroen gesmolten kryptoniet wanneer je een fles Vinho Verde opentrekt. Deze witte wijn uit het noorden van Portugal dankt zijn naam eerder aan zijn jeugdig, fris en nerveus (lichtjes parelend) karakter dan aan zijn kleur die helemaal niet groenig van aard is. Jong te drinken (binnen het jaar na bottelen) en behoorlijk lekker wanneer de temperaturen de pan beginnen uit te swingen (zoals morgen en woensdag).

Op de site van Decanter stond een paar dagen geleden te lezen dat de producenten uit de Vinho Verde regio nu ook de rosé hadden ontdekt. De Vinho Verde rosé zou gemaakt worden van inheemse lokale druivenrassen zoals de Alvarinho. 4 jaar geleden werd in de regio nog geen enkele fles roséwijn gemaakt terwijl de productie inmiddels reeds gestegen is tot 5% van de totale wijnproductie. Of hoe een groentje een rozig tintje begint te krijgen. Zou wel eens een fles willen proeven. Ben eens benieuwd of de frisse, crispy stijl van de witte Vinho Verde ook in de rosé terug te vinden is. Laat ons hopen dat het geen heruitvinding van de beruchte Mattheus-rosé is.

En bestaat er dan heus geen blauwe wijn? Is dit de enige kleur die helemaal uit de viticultuur geweerd wordt? Toch niet echt. Zoals blijkt uit onderstaand gedicht zou toch minstens één iemand reeds ervaring met blauwe wijn opgedaan hebben.

Blog Image

  • Reacties(2)//www.wijnblog.be/#post66

Hervorming Franse wijnwetgeving

WijninfoGeplaatst door pvo 02 jun, 2008 22:43

Jaren geleden leerde ik in de wijncursus dat het klassificatiesysteem voor de Franse wijn gebaseerd was op de volgende 4 categorieën: Vin de Table (VdT), Vin de Pays (VdP), Vin Délimité de Qualité Supérieure (VDQS) en tenslotte Vin d'Origine Contrôlée (AOC). Een hiërarchische piramide met aan de basis de bescheiden tafelwijnen en helemaal aan de top de gecontroleerde herkomstbenamingen. De categorie Vin de Pays bleek toen al een kleine schatkamer van goedkope, jong te drinken en lekkere maar iewat simpele wijntjes. En de VDQS - welgeteld ooit één enkele fles per toeval in een supermarkt tegengekomen - een quasi lege doos van wijnen die in feite beter ofwel bij de VdP- ofwel bij de AOC-wijnen thuishoorden. Iemand de laatste jaren trouwens nog VDQS-wijnen tegen het lijf gelopen? Het laatste wat ik van deze categorie vernam was dat de Franse wijnwetgever deze in feite beschouwde als de wachtkamer voor promotie naar AOC-niveau. Nu, in alle eerlijkheid, had ik toen al de gedachte dat de wijnen uit deze categorie beter af waren om ofwel in de lagere VdP-afdeling te spelen (minder strikte regels, grotere toegelaten opbrengst per hectare, en een categorie die zeker meer sexy touch heeft dan VDQS) ofwel door te stoten naar de AOC-profliga (betere verkoopbaarheid op de wijnmarkt).

En zie, op de site van Decanter staat zowaar te lezen dat de Franse overheid zonet haar hervormingsplannen voor de wijnsector heeft bekend gemaakt. Ditmaal geen aprilgrap maar bittere ernst. De 4 categorieën van weleer zullen worden vervangen door 3 nieuwe labels: Vin de Table wordt Vignobles de France (VdF), Vin de Pays wordt Indication Géographique Protégée (IGP) en de AOC-wijnen worden Appellation d'Origine Protégée (AOP). De VDQS categorie wordt afgeschaft.

Blog Image

Tegelijk worden bij de productie van wijnen uit de VdF klasse een aantal technieken toegelaten die nu al wijdverbreid zijn in de Nieuwe Wereld (gebruik van eik chips, toevoeging van tannine en sorbinezuur (E200) voor conservering van de wijn, aanzoeting door toevoeging van geconcentreerd druivensap). Voor deze wijnen zou nu ook druivenvariëteit en oogstjaar op de fles vermeld worden.

Hoewel ik de herleiding tot 3 categorieën verwelkom, zal het toch even wennen worden om niet meer van VdP- en AOC-wijnen te praten maar over IGP's en AOP's. Maar of het opentrekken van de chemische trukendoos voor de VdF-wijnen enig soelaas zal brengen, lijkt me een groot vraagteken. Het zet wel de deur open voor de massaproductie van artificiële wijnen maar of hiermee de consument voor zich gewonnen kan worden? Ik moest vroeger al niet van VdT-wijnen hebben maar de nieuwe VdF-klonen lijken me een nog groter onheil. Voor uw eigen gezondheid en goede smaak, afblijven van die handel!

Bron: www.decanter.com

  • Reacties(0)//www.wijnblog.be/#post62

Château Poujeaux verkocht

WijninfoGeplaatst door pvo 07 feb, 2008 00:48

Decanter.com berichtte vorige week over de verkoop van een toch wel gekend wijndomein: Château Poujeaux uit Moulis (Médoc).

Château Poujeaux behoort (samen met Château Chasse Spleen) onmiskenbaar tot de sterdomeinen uit de AOC Moulis, één van de gemeentelijke appellaties van de Médoc. Poujeaux wordt regelmatig genoemd als één van de domeinen die het eigenlijk verdient om in het klassement van 1855 opgenomen te worden. Maar goed, een herziening van dat klassement lijkt op dit ogenblik - helaas - niet echt aan de orde.

Blog Image

In 2003 werd Poujeaux bij de herziening van het Cru Bourgeois klassement - terecht - bekroond tot Cru Bourgeois Exceptionnel. Maar inmiddels is dit klassement juridisch onderuit gehaald en heeft het domein dus momenteel maar de "gewone" Cru Bourgeois status die het overigens sinds 1932 reeds bekleedde. Niettemin wordt hier met de regelmaat van de klok schitterende wijn gemaakt en zeer recent liet een collega wijnblogger zich redelijk lyrisch uit over de jaargang 1998.

De koper, Philippe Cuvelier, is reeds eigenaar van Clos Fourtet (1er GCC Saint-Emilion) en rijft nu ook deze parel binnen voor de som van - naar verluidt - 25 miljoen euro. Gezien er ongeveer 50 ha wijngaard op Poujeaux te vinden zijn, komt dit dus neer op een bedrag van 0,5 miljoen per hectare druivenstokken. Alleszins duizelingwekkend, maar toch beduidend minder dan de 45 miljoen euro die hij voor de 20 ha van Clos Fourtet zou betaald hebben in 2001.

De nieuwe eigenaar zou van plan zijn om fors te investeren in het domein en zou voor de vinificatie bijgestaan worden door onder meer Nicolas Thienpont en Stéphane Derenoncourt. In de gaten houden zou ik zo zeggen...

Bron: www.decanter.com

  • Reacties(0)//www.wijnblog.be/#post44
« VorigeVolgende »