Wijnblog.be

Wijnblog.be

Over deze blog...

Het is de bedoeling om op deze pagina’s bijdragen te plaatsen over recent geproefde wijnen. Het gaat hier dan uiteraard eerder over de persoonlijke appreciatie van een wijn dan over een puntenevaluatie à la Parker. Verder komt er ook ruimte voor andere wijntopics zoals verslagen over wijnuitstappen en –proeverijen, verwijzingen naar interessante wijnsites of artikels over wijn, allerhande wijnweetjes, aangekondigde wijnevenementen enz…

Wijnblog in Wenen (deel 1)

VerslagenGeplaatst door pvo 22 sep, 2010 01:27

Zoals in een vorig artikel reeds even aangehaald, kreeg ik een tijdje terug de kans om deel te nemen aan een georganiseerde persreis naar Wenen. De reis stond in het teken van 'wijn en design' en bood me een mooie gelegenheid om zowel de stad Wenen als de Oostenrijkse wijnen wat beter te leren kennen. Overigens, dikke proficiat voor de mensen van de toeristische diensten van Wenen en Oostenrijk voor het mooie programma dat ze voor onze groep hadden samengesteld.

Hoe vat je Wenen nu samen na 4 dagen bezoek? Ik probeer het aan de hand van het volgende: een onderdompeling in de Wiener Secession, de lokale Oostenrijkse variant van de Jugendstil (Art Nouveau), een fenomenaal scala aan imposante gebouwen die getuigen van het zeer rijke keizerlijke Habsburger verleden, een open en jonge stad die verrassend veel “vibes” opwekt, een stad die de nadruk weet te leggen op het creëren van ruimte en leefbaarheid door de vele groene oases, en - last but not least – de stad ligt er fantastisch proper bij! Wenen wordt ten onrechte wat veronachtzaamd als bestemming voor city trips. Ik was er reeds een paar keer voor het werk maar kreeg nu pas echt de mogelijkheid om de sfeer van deze stad op te snuiven. En het smaakt naar meer! Overigens, als u mij niet zou geloven, Wenen werd onlangs herbevestigd als meest leefbare stad ter wereld. Persoonlijke noot: dat Brussel in de lijst voorkomt en hoger scoort dan New-York verrast me wel.


Maar goed, mijn focus ligt natuurlijk wel in eerste instantie op wijn, of wat had u gedacht? En dus zal de verslaggeving van mijn reiservaring daar ook fel door gekleurd worden.

Na de check-in in het hotel doken we de stad in voor een eerste verkenning. En omdat de hongerige magen nu eenmaal gestild moesten worden, kwamen we meteen al in aanraking met één van de klassiekers van Wenen: een bezoekje aan "Zum Schwarzen Kameel". Eén van de plaatsen in Wenen waar je aan de lijve kan ondervinden dat sandwiches niet per se het synoniem hoeven te zijn van onze klassieke smos kaas-hesp. Neen, hier tref je een levendige bar-brasserie aan waar originele creaties, wijn en een iewat hippe sfeer elkaar ontmoeten.

Na een bezoek aan de meester-glasblazers van Lobmeyr (er is waarschijnlijk geen enkel paleis in Wenen dat geen lusters of glasservies van dit huis hangen/staan heeft!) trokken we naar de wijnbar Unger & Klein.

Aha! Ten aanval! (excuus voor de kaping, Tuizentfloot!) Een eerste enigma. We kregen er een zeer aromatisch geurend wijntje geserveerd. Wat kon het zijn? Ik dacht aan een blend van Riesling en Muscat. Het bleek de Strablegg Leitner, Eichberg, Gelber Muskateller, 2009 te zijn. Een wijn uit Südsteirmark, een subregio helemaal in het zuiden van Oostenrijk tegen de grens met Slovenië aan. Niks Riesling maar alles Muscat maar wel droog gevinifieerd. Maar wat is die Gelber Muskateller dan? Ik vond het niet typisch Muscat (Alexandrie/Petits Grains) maar eerder iets genre Torrontès. Onze gastheer, Helmuth Unger, hield duidelijk wel van een verrassing! Ik ben er nog steeds niet uit welk type van Muscat we nu precies in het glas kregen. Een opzoeking on-line leverde een op zijn minst indrukwekkende lijst van synoniemen op: http://de.wikipedia.org/wiki/Gelber_Muskateller.

Maar belangrijker, de wijn kon me alleszins bekoren en was zondermeer gemaakt van autochtone druiven. Jong te drinken weliswaar maar heel mooi en elegant van snit. Uiteraard exuberant fruit maar dat heb je met Muscat-getypeerde wijnen.

De tweede wijn die we aangeboden kregen was minder wulps en een stuk steviger van kaliber. De aromatische componenten ruimden plaats voor een meer gestructureerde inhoud. We werden getrakteerd op de Franz Hirtzberger, Smaragd, Riesling, 2005. Droog gevinifieerd maar met restsuiker en gezien de leeftijd zeer mooi uitgerijpt. Een Riesling met klasse zonder meer! Meteen al een ijkpunt dat Oostenrijkse witte wijnen niet meteen in het mandje passen van 'easy-to-drink' wijnen. Zeer mooie wijn met veel rijp fruit en een scheut pétrole in de neus.

Na de leuke ervaring in Unger & Klein togen we hotelwaarts voor een kleine verpozing en opfrissing. 's Avonds stond nog een bezoek aan Weingut Christ op het programma maar daar verneem je meer over in het volgende deel dat exclusief gewijd zal zijn aan de Weense "Huerigen-cultur".

Maar als afsluiter eerst nog dit: Wenen is op 22-24 oktober gaststad voor de European Wine Bloggers Conference! Ik ga nu niet meteen opnieuw het vliegtuig opspringen om de conferentie mee te maken maar het concept en het programma ogen alleszins interessant: http://winebloggersconference.org/europe/

  • Reacties(3)//www.wijnblog.be/#post153

Wijnblog goes Vienna

VerslagenGeplaatst door pvo 08 sep, 2010 23:44

Wijnblog.be trekt er op uit voor een 4-daags bezoekje aan Wenen! Een sympathieke Conversation Starter van het communicatiebedrijf Talking Heads zorgde er voor dat wijnblog.be deel kan nemen aan een persreis georganiseerd in samenwerking met de Weense Dienst voor Toerisme.

Deze citytrip staat volledig in het teken van wijn & design en wil ons helemaal onderdompelen in de cultuur en viticultuur van de Oostenrijkse hoofdstad. Kende u Wenen voorheen enkel van de Wienerschnitzel en de Sachertorte? Wel, hou deze blog dan maar in de gaten de komende dagen!

De reis start morgen en neemt ons mee op verkenningstocht in de wijngaarden van Wenen. Wenen is in dit opzicht een redelijk unieke hoofdstad en telt zo'n 700 vierkante kilometer wijngaarden binnen zijn stadsgrenzen. Ik kan me overigens niet herinneren ooit al een glas Weense wijn geproefd te hebben en kijk dan ook erg uit naar de degustaties bij Weingut Rainer Christ en Weingut Mayer am Pfarrplatz (beiden lid van het WienWein consortium). Verder staan bezoekjes gepland aan de wijnbars Unger & Klein en Wein & Co. Ook cultureel worden we erg verwend met onder andere bezoeken aan het MuseumsQuartier, het Paleis Schönbrunn, het Hotel Palais Coburg en een architecturale stadswandeling. En zelfs bij de culturele uitjes wordt de link met wijn erg snel gemaakt. Zo heeft Palais Coburg één van de meest indrukwekkende historische wijnkelders (met een mythische collectie jaargangen van Ch. d'Yquem) van Europa en beschikt Palais Schönbrunn sinds enige tijd weer over een eigen wijngaard.

Ik kijk er in elk geval al erg naar uit. Vienna, here I come!

Meer info over Wenen: www.vienna.info

  • Reacties(0)//www.wijnblog.be/#post150

Vakantie in Toscane: epiloog

VerslagenGeplaatst door pvo 29 jun, 2010 01:17

Het weekje verlof in Murlo ligt inmiddels reeds te vergelen in het stof der herinneringen maar ik was jullie wel nog een afsluitend stukje voor deze reeks schuldig. Deze bijdrage handelt over de zin en onzin van het proeven en het startpunt wordt gevormd door een nu reeds legendarische driedelige episode van Winelibrarytv.com, de videoblog van Gary Vaynerchuk. In deze aflevering krijgt Gary het bezoek van Kermit Lynch, de notoire wijninvoerder uit Berkely, Californië.

Het video drieluik dateert reeds van april maar ik heb de gewoonte aangenomen om een aantal afleveringen op mijn iPod op te slaan en te bekijken wanneer me dit het beste uitkomt. De week vakantie in Toscane leende zich dan ook bij uitstek om een aantal episodes te verslinden. Halverwege de tweede aflevering in de Lynch trilogie is het meteen goed raak. Wanneer Gary in ijltempo aroma's begint af te ratelen, repliceert Lynch doodgemoedereerd dat aroma's hem in feite weinig kunnen schelen. Hij vindt ze sowieso te evasief en een wijn kan luttele weken of maanden later reeds een heel ander boeket presenteren. Bovendien hangt ook veel af van de proever zelf (tijdstip van het proeven, geconsumeerde gerechten, gemoedstoestand van de proever) en evolueert de wijn voortdurend éénmaal hij in het glas werd uitgeschonken. Lynch veegt vervolgens op een rustige en zeer charmante wijze even flink de vloer aan met de zogenaamde superwijnproevers die zich verliezen in een te specifiek jargon van aroma's (binnenkant van limoenschil, pit van niet rijpe mango, geur van verse Columbiaanse koffie). Zalig en volledig terecht! Wie weet nu in godsnaam dat soort van details? Het zal de wijnliefhebber worst wezen of er nu een aroma van Columbiaanse dan wel Keniaanse koffie te bespeuren valt. Gelukkig voor Gary gaat er bijna geen aflevering voorbij waarin hij zelf aangeeft dat zijn smaakpalet absoluut niet als norm moet aangenomen worden en dat elke wijnliefhebber op zijn eigen geur- en smaaksensatie moet vertrouwen.

Maar goed, de uitspraak van Lynch zette me wel aan het denken. Wat is het nut om hier proefnotities op een blog te zetten terwijl de kans redelijk groot is dat een identieke wijn enkele maanden later een volledig ander plaatje biedt? En nog erger, zou het kunnen dat bij het herproeven van een wijn na pakweg 24 uur een heel andere proefnota tot stand komt? Ik besloot om meteen de proef op de som te nemen en ging over tot het herproeven van de flessen Brolio en Peppoli.

Brolio, Chianti Classico, 2007

Neus van rijp, zwart fruit (bosbes, kers), nog steeds veel violettesnoepjes en zachte Oosterse specerijen. De verse eik is wat milder geworden en domineert minder. De smaak staat bol van rijp en hoofdzakelijk zwart fruit (bosbessen). De wijn blijft fluwelig aandoen maar toont ook wel duidelijk nog niet versmolten tannines.

Conclusie: de tweede proefnota houdt gelijke tred met de bevindingen van een dag eerder. Op vlak van consequentie alvast een succes.

Peppoli, Chianti Classico, 2007

In de neus een vaag opkomend aroma van drop (heel lichtjes weliswaar), donker fruit (pruimencompôte), zoethout en specerijen. Veel meer versmolten en zachter in de neus dan daags voordien. Ook nu weer nogal vlezig in de smaak met zowel zwart als rood fruit (zure kers), stevige houtimpressie en ook hier duidelijk nog veel tannine.

Conclusie: de tweede proefnota wijkt toch al wat meer af dan deze voor de Brolio. Al bij al toch nog redelijk consequent in vergelijking met de eerste proefsessie.

Uit deze praktische test blijkt dus dat het proeven misschien toch geen onzinnige bezigheidstherapie is. Overigens werd me dit het afgelopen weekend nog eens fijntjes bevestigd. Ik zat op het terras van een glaasje rosé te genieten en had het glas een klein halfuur laten staan. Toen ik mijn neus in het glas stak werd ik meteen een zeer sterk storende geur gewaar die ik nog het best kan omschrijven als een soort van foute aciditeit. Ik herkende de geur meteen en toen ik het fruitvliegje in het glas zag spartelen, werd mijn vermoeden bevestigd. Eenmaal zo'n beestje in je glas wijn is terecht gekomen, slaagt het er in om de wijn qua geur en smaak volledig naar de botten te helpen. U gelooft me waarschijnlijk niet? Wel het is volop zomer en aan fruitvliegen geen gebrek. Installeer u maar in de tuin en proef uw glas wijn eerst zonder en vervolgens met aroma van fruitvlieg (het beestje wel minstens een tiental minuten in het glas laten dobberen). Laat me gerust weten of ik compleet aan het flippen ben of als u ook een vies gezicht trekt van halfverdronken fruitvliegen.

  • Reacties(8)//www.wijnblog.be/#post143

Vakantie in Toscane: deel 4

VerslagenGeplaatst door pvo 13 jun, 2010 22:05

De voorlaatste dag van ons weekje verblijf in Toscane stond nog een bezoekje gepland aan één van de meest charmante stadjes uit de regio: San Gimignano. Eigenlijk is dit een soort middeleeuwse miniatuurversie van New-York met woontorens die wat weg hebben van de moderne wolkenkrabbers. Ooit werd het stadsbeeld er volledig door gedomineerd en ook nu laten ze nog een overweldigende indruk na. Deze woontorens werden destijds door de begoede families opgetrokken vanuit het oogpunt van een soort sociale woningbouw avant la lettre. Uiteraard speelden ook prestige en praalzucht (de mijne is toch hoger dan die van jou) een belangrijke rol bij het neerplanten van deze kolossen. Er blijven er nog een stuk of 13 van over en ze geven de stad een bijzonder uniek uitzicht. Bovendien zijn een aantal van die torens aan de gevels begroeid met allerlei planten die zich in de lente met fraaie bloemen tooien.

Los van die torens is San Gimignano ook zo meer dan een bezoekje waard. Het middeleeuwse karakter is er veel intacter gebleven dan bijvoorbeeld in Siena en het totaalbeeld oogt fraaier en authentieker dan het historische centrum van Montalcino. De stad werd in 1990 opgenomen in de lijst van werelderfgoed van de Unesco en dat is zonder meer oververdiend. Het stadje is nagenoeg volledig autovrij en leent zich perfect voor een verkenning te voet.

Tot afgrijzen van zoon- en vrouwlief besloot ik me overigens gastronomisch volledig onder te dompelen en veroberde ik 's middags een bord 'trippa alla fiorentina', gaargekookte pensen in een coulis van tomaat, ui, wortel en selder. Voer voor durvers en heel typisch Toscaans eten dat vroeger vooral voor de arme bevolkingsgroepen dagelijkse kost was.

San Gimignano is echter ook gekend voor zijn wijn en dan meer bepaald de Vernaccia di San Gimignano. Geen illustere en dure rode wijn zoals de Brunello di Montalcino maar een droge en bijna steeds democratisch geprijsde witte wijn die zowel als aperitief of als maaltijdbegeleider kan gebruikt worden. Het zal dan ook geen verwondering wekken dat ik eerder die week reeds een fles had meegegraaid uit de supermarkt om in alle rust even te degusteren.

Teruzzi & Puthod, Vernaccia di San Gimignano, 2009

Toen ik vandaag wat informatie over het domein wou bijeensprokkelen, schrok ik me bijna een hoedje. Je verwacht onder www.teruzzieputhod.it namelijk de webstek van het domein aan te treffen en niet deze van Campari. Teruzzi & Puthod blijkt echter in 2005 aangekocht te zijn door de Gruppo Campari. Ik wist hoegenaamd niet dat de industriële groep rond het merk Campari ook een behoorlijke portefeuille aan wijndomeinen heeft weten bijeen te rapen. Opmerkelijk, want in het gamma komt onder meer Chinese wijn(Catai) voor en in Brazilië (!) geproduceerde Liebfraumilch. Reeds voor de overname door de Campari groep was Teruzzi & Puthod het belangrijkste wijnbedrijf in de omgeving van San Gimignano (1,2 miljoen flessen!).

Kleur: zeer lichte, maangele kleur met mooie schittering

Druif: 100% Vernaccia

Geur: druivige geuraanzet (Muscat druiven maar dan de niet-zoete versie), witte bloesems, honing, lichtjes rokerig/mineralig. Na lang zoeken kon ik er op komen maar ik meende ook iets als zuurdesembrood te ontwaren.

Smaak: zeer droge wijn met fris citrusgehalte (pompelmoes), groene ananas en nog niet rijpe perzik. Strakke maar korte finale maar de citrustoetsen blijven wel in de binnenkant van de wangen hangen. Uitstekend als aperitief wanneer de temperaturen wat zomers worden maar kan ook perfect een portie schaaldieren aan. De - naar het schijnt - voor Vernaccia typerende aroma's van amandelen ben ik dan weer niet tegen gekomen.

Website domein: www.teruzzieputhod.com (link naar domein, niet naar Campari)

Gekocht aan 7,70 euro, hetgeen als een correcte prijs aanvoelt voor deze wijn. Behoort hiermee toch wel al tot de duurdere Vernaccia's.

Bij collega-wijnblogger Disaster vond ik enige tijd terug een leuk artikel over een vergelijkende degustatie van een aantal Italiaanse wijnen. In 'flights' van telkens drie wijnen werden een aantal exemplaren van Poderi del Paradiso tegen andere wijnen geplaatst (en niet van de minste). De proever vond de wijnen van Paradiso meestal de beste (ofwel de beste 'tout court' ofwel in verhouding prijs/kwaliteit). Laat Poderi del Paradiso nu net in San Gimignano gelegen zijn en laat ik daar nu net op vakantie vertoeven. Helaas geen antwoord op mijn mailtje gekregen (dus een bezoek op het domein zat er niet meteen in) en dan maar mijn lusten moeten botvieren in hun verkooppunt in de stad. Ik proefde er onder andere de Paterno II en de Chianti. In de koffer staken tussen de vuile was en de handdoeken ook een fles Patterno II, 2006 en een fles Saxa Calida, 2007. Mijn handen jeuken al om deze flessen te lijf te gaan.

  • Reacties(2)//www.wijnblog.be/#post142

Vakantie in Toscane: deel 3

VerslagenGeplaatst door pvo 08 jun, 2010 23:30

Voor deze episode van de reeks "Vakantie in Toscane" heb ik zelfs een subtitel in de aanbieding: the great Brunello rip-off. Klinkt alvast onheilspellend en geloof me maar dat er één en ander van klopt. Maar laat ik niet op de zaken vooruitlopen...

Ik koesterde van een vorige vakantie in Toscane (inmiddels al weer zo'n dikke 15 jaar geleden) heel aangename herinneringen aan Montalcino (zie ook de reeks Vlaamse Wijnblogdagen). Dus besloten we met het gezin een uitje te maken naar de Rocca di Montalcino, de oude burcht die van bovenop de heuvel het stadje en de omliggende wijngaarden overheerst. Ik keek al verlekkerd uit naar een goed glas Brunello te midden van dit historische kader. Bovendien zou een verkenningstocht op de wallen van het kasteel wel de nodige funfactor opleveren voor onze bijna 5 jaar oude zoon. Dit kon dus wel eens een fantastische win-win situatie gaan worden!

De tocht begon wel met een valse noot want in Buonconvento vergiste ik me van richting waardoor we totaal de verkeerde richting uit reden met uiteraard de nodige vertraging tot gevolg. Maar goed, eenmaal ter plaatse was dit snel weer vergeten want het kasteel bleek inderdaad een magische aantrekkingskracht uit te oefenen op onze zoon. Na wat rondgeslenterd te hebben op het burchtplein en de omwalling besloten we tot groot jolijt van onze Gilles via de trap in de wineshop ook even de hoger gelegen delen te bezoeken. En het moet gezegd, het uitzicht van daar boven is echt wel spectaculair.

Eenmaal terug beneden was het tijd voor een kleine degustatie van Brunello, de legendarische wijn van de wijngaarden op de heuvel rond Montalcino. We kozen voor een degustatie van twee Brunello's en kregen voor onze 9 euro twee glazen met letterlijk twee miezerige bodempjes wijn in. Twee slokken (zelfs maar één enkele teug als je wat gulzig bent) en meer stelde het dus echt niet voor. Voor ons lieve geld kregen we de Tassi uit 2005 en de Canapaccia uit 2004 te proeven. De een moest kenmerkend zijn voor de traditionele Brunello stijl terwijl de ander als modernistisch beschouwd wordt. Op zich is het al gekkenwerk om die twee stijlen tegenover elkaar te zetten als er een "moeilijk" jaar als 2005 in zit samen met een rasecht top millesime zoals 2004. Ik gaf de voorkeur aan de Canapaccia. Was het omwille van de superioriteit van het oogstjaar? Misschien wel, maar het kan evengoed dat mijn voorkeur meer aanleunt bij de moderne stijl van Brunello. De Tassi gaf me de indruk van reeds getaande en tertiaire aroma's zoals truffel en humus. Er was wel nog voldoende fruit aanwezig maar toch een stuk minder dan in de Canapaccia. Tja, wat kan een mens zeggen? Niet enkel een unfaire degustatie maar om hier ook nog eens 9 euro te betalen voor 2x2 slokjes wijn, dat vond ik er toch wel zwaar over. Oh ja, ik vergat nog te vermelden dat de Tassi en de Canapaccia in de "enoteca" te koop werden aangeboden aan resp. 45 en 55 euro. Voor de liefhebbers, je kon er ook niet Italiaanse wijnen aankopen zoals ondermeer Pétrus (waarom ben ik zelfs niet eens meer verbaasd hierdoor?). Duidelijk een "enoteca" die mikt op rijke en argeloze toeristen want wie zou hier anders in godsnaam Franse wijn kopen?

Na ons bezoek aan de fortezza besloten we nog door wat kleine straatjes van Montalcino te slenteren om zo terug tot bij de auto te geraken. Volgens mij kom je nergens ter wereld een grotere concentratie aan "enoteca" tegen (hoewel ze er in Saint-Emilion ook wel wat van afweten). Mijn recente ervaring op de fortezza in gedachten, besloot ik echter wijselijk overal straal voorbij te lopen. Als de wineshop op de burcht al een echte rip-off is, dan schatte ik de kans bijzonder hoog in dat de slijterijen in het stadscentrum eenzelfde gevaar inhielden. Ik besloot om toen maar liever een fles Brunello te kopen in het COOP warenhuis in Buonconvento. Misschien een minder rijke keuze aan beschikbare Brunellowijnen maar vast aan een veel redelijker tarief.

Terug in de vakantiewoning werd de aangekochte fles Brunello di Montalcino, La Poderina, 2004 uitgebreid gekeurd en geproefd.

Kleur: massieve, bijna zwarte kleur (schil van zwarte kersen), met semi-transparante kersenrode rand.

Druiven: 100% Sangiovese grosso.

Geur: nog door hout gedomineerde neus met veel rijpe en zwarte bosvruchten (bramen, vlierbes), hints van cederhout en houtbeits, bij het opwalsen komen volop specerijen (kruidnagel, steranijs) aanzetten evenals fruitconfijt en peperkoek.

Smaak: zeer mondvullende wijn met opnieuw veel zwarte bosvruchten, mooie kruidigheid, doortimmerd maar zich stilaan integrerend hout en een flinke tanninefinale met veel lengte en toekomst. Duidelijk nog wat jaren rust nodig maar nu reeds drinkbaar omwille van de massieve fruitkern en goede aciditeit. Heel mooie wijn maar dat mag wel al aan dit soort van prijsniveaus.

Prijs: aan net geen 28 euro in de COOP niet meteen goedkoop te noemen maar in Brunello termen nog zeer aanvaardbaar van prijs.

De Brunellowijnen behoren samen met de Barolo's en Barbaresco's tot de duurste wijnen (ik maak gemakshalve even abstractie van de Bordeaux-klonen uit Bolgheri en de Maremma) van Italië. Wellicht niet zonder reden maar ik blijf het veel geld vinden terwijl er in dit land zoveel steengoede wijnen te vinden zijn (uit Sicilië, Campanië, Sardinië en zelfs Toscane om er maar een paar te noemen) aan véél redelijkere prijzen. Bovendien moet je ook echt wel veel geld uitgeven voor een goede wijn uit voormelde regio's. Zo heb ik nog nooit een deftige Brunello gedronken die onder de 25 euro uitkwam. Als je er één kent, laat het me maar weten.

  • Reacties(3)//www.wijnblog.be/#post141

Vakantie in Toscane: deel 2

VerslagenGeplaatst door pvo 04 jun, 2010 23:43

We arriveerden de zaterdagnamiddag in Fattoria Casabianca en kregen al direct twee logistieke problemen voorgeschoteld: de elektriciteit in Campo Lungo had het begeven en het was de dag voor Pinksteren. Het elektriciteitsprobleem was gelukkig voor het donker opgelost zodat we er weinig echte hinder van ondervonden hebben. Het feit dat er twee feestdagen zaten aan te komen, betekende echter wel dat we beter wat aankopen deden zodat onze vakantie niet zou ontaarden in een soort onvrijwillige vastenperiode. Tot mijn grote verbazing vernam ik later die dag echter dat Pinkstermaandag GEEN feestdag is in Italië maar een gewone werkdag. En ik maar denken dat Italië het meest katholieke land van Europa is!

Nu, dat kon niet verhelpen dat we toch maar best wat proviand insloegen voor de zondag. Onze vakantiewoning lag nu eenmaal niet in het supermarkt-walhalla. Het was tussen de 5 en 10 minuten rijden met de wagen om op de openbare weg te geraken en dan nog eens 10 minuten via kronkelige wegen tot aan het dorp Casciano di Murlo. Daar was een kleine superette waar we ons van een aantal basisbenodigdheden konden voorzien. Terwijl de rest van het gezin een aantal zaken bijeen aan het graaien was, wierp ik snel even een blik op het beperkte wijnaanbod. De fles Chianti Colli Senesi van het domein zelf (zie deel 1) werd in de winkel aangeboden tegen 6 euro. Ik besloot om ook maar meteen een andere fles Chianti in te laden, kwestie van zeker niet te verdorsten de eerste dagen. Bovendien was ik vastbesloten om me op de Chianti van het oogstjaar 2007 te gooien. Dit is de jaargang die momenteel volop in de wijnrekken aangetroffen wordt en één van de best geslaagde sinds mensenheugnis. Ze hebben daar overigens geluk in Toscane want 2006 was reeds een superjaar. Maar op basis van wat ik eerder las, steekt de 2007 daar nog eens moeiteloos bovenuit. Een beetje wijnliefhebber zou dus al goed zot moeten zijn om daar bij een verblijf ter plaatse aan voorbij te gaan.

Eenmaal terug in de vakantiewoning besloot ik na het avondmaal de aangekochte fles Tenuta Santedame, Chianti Classico, 2007, meteen op de proefbank te leggen. Deze wijn komt uit de Ruffino-stal, een behoorlijk imposant wijnbedrijf (www.ruffino.com) dat tal van domeinen in haar portfolio heeft en haar wijnen in 85 landen verkoopt.

Kleur: mooie donkerrode kleur van zwarte kersen, doet eerder aan een klassieke Bordeaux denken dan aan Chianti.

Druiven: 80% Sangiovese, 10% Merlot, 5% Colorino, 5% Cabernet en Canaiolo.

Geur: lichte walm van in alcohol gemarineerd fruit (kers, pruim), wat hout- en kreupelhoutimpressies, bij opwalsen komt ook wat kruidigheid (zachte peper) vrij en een hint van violet, al bij al echter een redelijk gesloten en sobere neus.

Smaak: redelijk krachtige smaakaanzet met flink potige tannines, impressie van klein rood fruit (kriek, rode bes), eindigt wat bitter (te groene tannines), reeds geïntegreerde houttonen wijzen wel op toekomstpotentieel van deze wijn maar gezien het oogstjaar moeten er veel betere alternatieven te vinden zijn.

Prijs: aan bijna 14 euro in de lokale superette is dit duidelijk te veel voor deze wijn. De Chianti Colli Senesi van Casabianca scoort aan 6 euro duidelijk een stuk beter op de prijs/kwaliteitsschaal.

Op Pinkstermaandag ben ik na een tip van de mensen van de receptie van het domein tot aan de Conad supermarkt in Siena gereden. 's Morgens waren we in diezelfde buurt wat inkopen gaan doen in een andere supermarkt (soort van lokale Lidl) maar daar was het wijnaanbod beperkt tot Italiaanse slobberwijntjes van nog geen 5 euro. In die Conad (vergelijkbaar met de Delhaize bij ons) lag verdorie wel wat ander spul en na een halfuur zorgvuldig wikken en wegen had ik toch een viertal flessen geselecteerd. Daaronder twee Chianti's van 2007 die behoorlijk sterk uit een vergelijkende proeverij van Vino Magazine waren gekomen.

Belust op wraak na de eerder teleurstellende Santedame, gingen ook de Brolio 2007 en de Pèppoli 2007 onverbiddelijk onder het proefmes. En wat een verschil!

Brolio, Chianti Classico, 2007

Deze wijn komt van het legendarische Castello di Brolio in Gaiole in Chianti, uit het kerngebied van de Chianti Classico. Het domein is al sinds eeuwen in de handen van de adellijke Ricasoli familie die zowat het recept voor de klassieke Chianti hebben uitgevonden. Hun samenstelling voor de Chianti wijn ligt aan de basis voor wat later de DOCG Chianti Classico is geworden, één van de oudste oorsprongbenamingen uit de moderne Italiaanse wijnwereld.

Kleur: donkerrode kleurspiegel van zwarte kersen, nog heel lichtjes transparant.

Druiven: bijna volledig Sangiovese.

Geur: nog veel vers eikenhout in de neus maar zeker niet "overdone", onmiddellijk gevolgd door een korf van heerlijk geurend rijpe zwarte en rode bosvruchten, duidelijke toets van violettesnoepjes, ook een vage hint van geroosterde bonen (koffie, cacao), bij opwalsen komen zachte Oosterse specerijen het aroma vervoegen.

Smaak: zeer gulle naar sappig fruit smakende wijn, nu al fluweelzacht maar met duidelijk tanninepotentieel om het jaren uit te houden, hier van afblijven is aartsmoeilijk, alles zit hier mooi in proportie.

Website domein: www.ricasoli.it

Aan net geen 13 euro krijg je hier bijzonder veel wijn voor je geld! Niet enkel is dit een beestig goede wijn (één van de beste Chianti's die ik tot nu toe dronk) maar ze is nog eens betaalbaar ook!

Pèppoli, Chianti Classico, 2007

Ook deze wijn heeft een illustere afkomst. Het is één van de domeinen uit het Antinori imperium. Sommigen onder ons zullen wel al eens een fles van Villa Antinori in de supermarkt zien liggen hebben maar dit wijnbedrijf is vooral gekend als de producent van een van de beroemste supertoscanen: Tignanello.

Kleur: zelfde donkere kleur als de Brolio maar een klein tikje transparanter.

Druiven: 90% Sangiovese, 10% Merlot en Syrah

Geur: vineuze eerste indruk met rood fruit (vlezige kersen), aroma's van geroosterd en gerookt vlees, fijne specerijen en kruiden, in de geurfinale komt een krachtig aroma van sandelhout opzetten.

Smaak: zeer elegant en verfijnd, mooi krokant fruit (kleine rode vruchten), veel fraîcheur en ook een flinke kruidige toets, minder zwoel en meer klassieke Chiantistijl dan de Brolio, nog klein tanninebittertje in de finale hetgeen er op wijst dat deze wijn best nog wat een aan de kant gelegd wordt.

Website domein: www.antinori.it

Met 10,5 euro ben je hier nog goedkoper af dan met de Brolio en opnieuw krijg je dus veel wijn voor je centen. Ik hield er enorm van maar verkies toch de Brolio en leg dus met plezier 2,5 euro meer op tafel.

Uiteraard draait een vakantie om meer dan wijn alleen. In het eerste deel kwam onze ontmoeting met een hazelworm ter sprake en hieronder zie je onze zoon in volle bewondering van het beestje.

PS: de voorziene bijdrage in het kader van de Vlaamse Wijnblogdagen (deze keer met focus op Zuid-Afrika) wordt even uitgesteld tot na afronding van deze reeks "vakantie in Toscane".

  • Reacties(1)//www.wijnblog.be/#post140

Vakantie in Toscane: deel 1

VerslagenGeplaatst door pvo 01 jun, 2010 01:40

Ik ben net terug van een weekje deugdoende vakantie in Toscane met ons gezinnetje. Plaats van logies: Fattoria Casabianca, een wijndomein annex vakantieverblijf van zo'n 650 hectare dichtbij Casciano di Murlo op een dertigtal kilometer ten zuiden van Siena. Op het domein liggen een vijftal oude hoevegebouwen verspreid die gerestaureerd en omgevormd werden tot vakantiewoningen verdeeld in "appartementi". Wij namen onze intrek in Campo Lungo op zowat twee kilometer van de receptie vandaan. Op het domein ademt alles de rust van het platteland uit. Prachtige zichten op het glooiende Toscaanse heuvellandschap dat zich in een fris lentegroen kleed heeft getooid. Liefhebbers van drukte en georganiseerde bezigheden houden zich hier best ver van weg.

De eerste dagen was het water van het zwembad nog wat te koud om in rond te plonsen maar gelukkig waren de weergoden ons wel gunstig gezind. Mooie, zonnige dagen met temperaturen van 23 tot 28 graden en dit na weken van eerder koud en regenachtig weer. Onze reis leek dus alvast onder een gunstig gesternte te verlopen.

Vanaf de eerste dagen voelden we hoe de natuur hier nog een dominante rol speelt. Rond het huis houden zich heel wat hagedissen op (onze zoon kwam er achter dat die beestjes in noodgevallen hun staart prijsgeven en kwispelend achterlaten!) en dat bleek nog maar het begin. Op dag twee verschalkte ik een tamelijk grote hazelworm (fascinerend zo'n hagedis-slang combo) en later 's avonds merkte ik voor het eerst een vuurvliegje dat gracieus tussen de olijfbomen zweefde. Een kilometer of wat hiervandaan ligt ook een grote vijver en wanneer de avond valt, zetten de kikkers een heus concert van gekwaak en gebrul op.

Op het domein wordt uiteraard ook wijn gemaakt en bij wijze van verwelkoming troffen we in ons appartement een fles Chianti Colli Senesi van 2007 aan. Chianti Colli Senesi wordt net zoals de Chianti Classico gemaakt van (hoofdzakelijk) Sangiovese-druiven. In tegenstelling tot de Classico komt de wijn niet uit het oude kerngebied tussen Firenze, Siena en Arezzo maar wordt ze iets zuidelijker verbouwd (in de provincie Siena). De wijn heeft echter evenzeer de DOCG (Denominazione di Origine Controllata e Garantita) status als de Classico variant.

Proefnota: Fattoria Casabianca, Chianti Colli Senesi, 2007

Kleur: mooi kersen- tot robijnrood, semi-transparant

Neus: redelijk gesloten, hints van rood fruit en zoethout, bij opwalsen wordt de neus intenser maar zoethout en klein rood fruit (marashinokers, bosaardbei) blijven domineren, aanvulling van wat cederhout en fijne kruiden.

Smaak: fruitige wijn zonder veel complexiteit, rode vruchten (rode bes, kers, aarbei) en een mespuntje peper in de finale, lichte en complexloze wijn die misschien wat te simpel en vlak blijft, wat bittere tannine (vegetale toets?) op het einde.

  • Reacties(3)//www.wijnblog.be/#post139

Een weekje Drôme: deel 4

VerslagenGeplaatst door pvo 07 mei, 2009 01:09

Na een weekje vakantie met een harde smak terug in de reële wereld geplaatst. De maanden mei en juni zijn sowieso hectisch op het werk omdat tal van zaken voorbereid of afgewerkt moeten worden (jaarverslag 2008, strategische meetings met raad van bestuur, algemene vergadering...). Daar komt nu nog wat stress op privé vlak bij. We hebben namelijk net een nieuwe woning aangekocht (we kregen bericht van de aanvaarding van ons bod tijdens de afreis naar Frankrijk) en moeten nu dus heel wat formaliteiten afhandelen. Overigens, koken kost geld, en om onze aankoop te financieren zullen we onze huidige verblijfplaats op de markt zetten en met de bank moeten praten over een lening. Dit heeft er voor gezorgd dat ik er nog niet toe geraakt was om het slotartikel over ons weekje verblijf in de Drôme te posten. Bij deze dus rechtgezet.

Het Internet komt goed van pas, ook tijdens een verblijf in een vakantiehuisje. Je kan er namelijk de weersverwachtingen mee opsnorren en zo het geschikte moment vastleggen voor een dagje uit met de auto. Voor donderdag waren de weersvooruitzichten redelijk somber (regen, onweer) en dus hadden we beslist om Châtillon-en-Diois (en de Drôme) tijdelijk in te ruilen voor de meer zuidelijk gelegen Provence. Een leuke trip over berg en dal (idyllische landschappen en pitoreske bergdorpjes) bracht ons kort na de middag in Tulette. Een klein gehucht op de grens tussen de Drôme en de Provence. Een aantal van mijn collega-wijnbloggers zullen dit dorp misschien kennen want het ligt op een goede boogscheut van Suze-la-Rousse waar ze hun examen van "sommelier conseil" aflegden Wat was daar nu te beleven? Wel, hier is de Mas de César gelegen, beter gekend als Domaine Le Plan van de (Belgische!) wijnbouwer Dirk Vermeersch.

Ik proefde (en kocht) vorig jaar in Brugge de GT-X 2006, een steengoede Côtes-du-Rhône gemaakt van 10 druivenvariëteiten. Nu is 2007 een zeer goed jaar in de Rhône en heeft deze wijn van Robert Parker een score meegekregen van 91-93. Niet dat ik een Parker adept ben, maar het is nu eenmaal zo dat de door Parker als 90+ aangemerkte wijnen zeer snel opgekocht worden. En als je dan toch in de buurt bent, dan kan je toch evengoed snel een kistje in de koffer inladen, niet? Proeven was er helaas niet bij want zoveel bezoekers krijgen ze in deze periode van het jaar niet op Le Plan en dan ligt het wat moeilijk om flessen open te trekken om vervolgens kapot te laten gaan. Overigens hebben ze geen grote stocks op het domein dus als je ter plaatse mocht wensen aan te kopen, geef dan best eerst een belletje. Betalen met kredietkaart kan dan weer wel (zoals overigens quasi overal in Frankrijk dat op dat vlak zeer modernistisch is). Eerstdaags ga ik eens proeven of "good old Bob" gelijk had om zo'n hoge score uit te delen.

Na ons blitzbezoek aan Domaine Le Plan op naar de eindbestemming van die dag: Châteuneuf-du-Pape. Ik wou echtgenote en zoonlief sowieso eens meenemen naar het plateau met de ruïne van het kasteel die boven de stad uitkijkt. Veel wind maar lekker zonnig en onze zoon vond het alleszins leuk om zich even kasteelheer te kunnen wanen.

Net daarvoor hadden we Domaine de la Charbonnière aangedaan, een wijndomein dat getipt wordt als rijzende ster in de AOC Châteauneuf-du-Pape. Ik proefde er volgende wijnen: Côtes-du-Rhône 2007, Châteauneuf-du-Pape Tradition 2006 en Châteauneuf-du-Pape Mourre des Perdrix 2006. Alle wijnen zijn hoofdzakelijk Grenache gedomineerd (60-70%) met aanvulling van Syrah en Mourvèdre. De CdP's waren goed maar de CdR was een tegenvaller. Zat heel raar in elkaar (meer vlezig dan fruitig) en dat voor een topjaar! Ik weet niet goed wat ik er van moet denken. Eerlijk gezegd twijfel ik een beetje dat dit echt een aanstormend topdomein aan het worden is.

Als je in het stadje zelf aanbelandt dan raad ik je aan om eens binnen te lopen bij Vinadea. Châteauneuf-du-Pape is een ware "tourist trap" qua aanbod van degustatieaangelegenheden en dus pas je best wat op (éénmaal binnen is het soms moeilijk om buiten te stappen zonder toch iets aangekocht te hebben). Ik was al eerder binnen geweest bij Vinadea en tijdens mijn voorbereidend bezoekje aan hun website viel me op dat hun prijzen eigenlijk dezelfde waren als die op de wijndomeinen zelf. Bovendien hebben ze van zowat alle wijndomeinen in CdP wel iets in huis. Toen ik hier en daar al wat flessen van 2007 ontdekte, werd het relatief simpel en vroeg ik de verkoper om me een karton samen te stellen met enkel CdP's uit 2007 en liefst wat verschillend in stijl. De man fleurde duidelijk op bij dergelijke opdracht waarin hij de vrije hand kreeg en presenteerde me volgende selectie: Domaine Lucien Barrot, Le Bosquet des Papes, Domaine Chante Perdrix, Domaine Ferraud Eddie, Domaine Saint Préfert en de Impériale van Domaine Raymond Usseglio. Behalve deze laatste, allemaal in een prijsvork van 15-20 euro. Ik proefde nog geen enkele van deze wijnhuizen voordien en ben dus reuzebenieuwd!

Links naar de domeinen en wijnhuizen:

www.domaine-leplan.com

www.domainedelacharbonniere.com

www.vinadea.com

  • Reacties(0)//www.wijnblog.be/#post104
« VorigeVolgende »