Wijnblog.be

Wijnblog.be

Over deze blog...

Het is de bedoeling om op deze pagina’s bijdragen te plaatsen over recent geproefde wijnen. Het gaat hier dan uiteraard eerder over de persoonlijke appreciatie van een wijn dan over een puntenevaluatie à la Parker. Verder komt er ook ruimte voor andere wijntopics zoals verslagen over wijnuitstappen en –proeverijen, verwijzingen naar interessante wijnsites of artikels over wijn, allerhande wijnweetjes, aangekondigde wijnevenementen enz…

Degustatie GWG-wijnen @Rouseu

VerslagenGeplaatst door pvo 25 sep, 2016 20:25
Elk jaar, begin oktober, gaat in Stellenbosch, Zuid-Afrika een unieke wijnveiling door. Ik heb het dan over de Nedbank Cape Winemakers Guild Auction of CWG-veiling.


De Cape Winemakers Guild (CWG) werd opgericht in de jaren '80 van de vorige eeuw en telt onder zijn leden de crème-de-la-crème van de Kaapse wijnhuizen. Geen oudemannen club voor een zondagse aperitief maar een forum dat kennis en ideeën onder zijn leden wil verspreiden met als doel de Zuid-Afrikaanse wijn naar de top van de wijnwereld te brengen. Een organisatie met een sociaal gelaat ook want de integrale opbrengst van de veiling wordt aangewend voor het Development Trust van de GWG. Dit fonds ondersteunt jonge wijnmakers zowel financieel als via opleidingen.

De leden van de CWG verbinden zich er toe om elk jaar één of meerdere unieke wijnen te leveren die dan exclusief op de veiling worden aangeboden. Gezien het kaliber van de CWG leden, kan je er dus van op aan dat de wijnen die onder de hamer vallen die eerste zaterdag van oktober tot de absolute top van Zuid-Afrika behoren.

Wijnhandel Rouseu in St-Martens-Latem, gespecialiseerd in Kaapse wijnen, geldt als één van de grootste invoerders van GWG-wijnen in Europa. Indien mogelijk neemt zaakvoerder Willy Rouseu ook elk jaar zelf deel aan de veiling waar hij biedingen uitbrengt voor rekening van zijn zaak en voor zijn klanten. In de weken die voorafgaan aan de veiling organiseert Wijnhandel Rouseu een unieke degustatie waarbij een groot deel van de veilingwijnen voorgeproefd kunnen worden. Dit jaar had die voorproef afgelopen donderdag plaats en zo maar liefst 49 van de veilingwijnen konden gedegusteerd worden.


Wat bracht de nieuwe selectie voor verrassingen aan het licht?

1) Een aantal nieuwe wijnen zoals dit jaar ook 3 schuimende wijnen, een Clairette Blanche en een paar verrassende druivenblends waar Europese wijnmakers zich waarschijnlijk niet zouden aan durven wagen
2) Nieuwe wijnmakers/wijnhuizen zoals Sebastian Beaumont en Bartho Eksteen die meteen wisten te overtuigen met hun inzending voor de veiling
3) Een ronduit fantastische lineup van Shiraz wijnen!
4) Minder Pinotage dan andere jaren terwijl dit toch de signature druif van Zuid-Afrika is
5) De Cabernet Sauvignons en rode blendwijnen die dit jaar toch iets minder indruk maakten

Persoonlijke favorieten?

In wit gaat mijn absolute voorkeur uit naar de Vloekskoot Sauvignon Blanc, 2015, van Bartho Eksteen. Ondanks de stevige houtlagering (waar je overigens quasi niets van merkt) blijft dit een zeer verfijnde Sauvignon met wondermooie aroma's van passievrucht en kruisbes.


Eveneens van onvervalste klasse is de "Moerse Moer" Chenin Blanc, 2015, van Beaumont Family Wines. Elegantie, diepgang en een energetische mineraliteit.


In rood kon je moeilijk voorbij aan de fenomenale reeks Shiraz wijnen die werden voorgesteld. Ons proefpanel was het er roerend over eens dat dit de beste reeks wijnen van de avond was. Uit mijn proefnota's leer ik alvast dat ik 4 van de in totaal 7 geproefde Shiraz wijnen een absolute topscore toebedacht.

De Teen Die Hoog Shiraz, 2014, van Cederberg was de eerste wijn die me van de sokken wist te blazen. Een wijn die menig klassedomein uit de Noordelijke Rhône naar huis zou spelen maar toch weet trouw te blijven aan zijn Nieuwe Wereld roots. Topprestatie!

Maar kon het nog beter? Ja dus, want de Sneeusig Shiraz, 2012, van Saronsberg deed ons echt wel zwijmelen van genot. Ook weer een domein dat me nog niet eerder opgevallen was voor de CWG veiling. Was het de zijïge textuur, de ingehouden kracht of het nog jonge fruit? Waarschijnlijk een combo van dit alles maar wat een wijn!


Ook de absolute sterdomeinen leverden overigens wijnen af waarvan je stil wordt. De CWG Pinotage, 2014, van Kanonkop is er zo een. Weergaloze klasse van een domein dat de grootsheid van Pinotage (toen nog met Beyers Truter als wijnmaker) voor het eerst op de wijnkaart wist te zetten.


Zoals gezegd konden de Cab. Sav. wijnen en de blends (heel vaak met veel Cab. Sav. in) dit jaar iets minder bekoren. Merkwaardig want normaal zijn dit met regelmaat de absolute sterren van het CWG veilingaanbod.

Dit betekent evenwel niet dat er geen pareltjes tussen de selectie zaten.

De CWG Auction Estate, 2013, van Rust & Vrede is er zo één. 60% CS, 30% Syrah en 5% van elk Merlot en Petit Verdot. Een klassieke wijn met aroma's van zeer donker fruit, cederhout en chocolade.

Een laatste favoriet tenslotte was de The Expatriate, Cabernet Sauvignon-Shiraz, 2013, van Strydom Family Wines. Misschien niet toevallig een gelijkaardige blend als de vorige favoriet? In elk geval ook weer een wijn waar 2 ogenschijnlijk moeilijk te mengen druivenvariëteiten toch een topwijn kunnen opleveren.


Maar ondanks een occasionele teleurstelling was de kwaliteit van de voorgestelde wijnen ook dit keer weer fenomenaal. Als ik onze lijst met biedingen bekijk dan begint het zweet me toch wat uit te breken. Hopelijk krijg ik dit jaar snel mijn belastingscenten terug. Trust me, 't is voor een injectie in de reële economie en bovendien ook voor een goed doel.

Wat overigens ook wel opviel. De Zuid-Afrikaanse wijnbouwers lijken heel wat intenser samen te werken dan hun Europese (en andere?) tegenhangers. Het gevoel voor de gemeenschappelijke zaak lijkt hier belangrijker dan de individuele concurrentie. Misschien dat de jarenlange boycot (en bijgaande moeilijke economische omstandigheden) tijdens de Apartheid een soort van unieke samenhorigheid hebben gesmeed?

Links:

Cape Winemakers Guild: www.capewinemakersguild.com
en www.facebook.com/CapeWinemakersGuild

Wijnhandel Rouseu: www.rouseu.be

  • Reacties(0)//www.wijnblog.be/#post250

10x Viognier!

VerslagenGeplaatst door pvo 03 apr, 2012 23:44

Bloggen over wijn kan zo zijn verrassende kanten hebben. Collega-blogger Jelle De Roeck zal op voorhand wellicht niet beseft hebben dat zijn blogpost over een geproefde fles uiteindelijk zou leiden tot een midweekse Viognier degustatie bij Paradisi in Destelbergen. Jelle's blog vertrekt van een originele insteek door maandelijks een thema vast te leggen waarbij dan telkens een 5-tal wijnen de revue passeren. Zowat een maand geleden koos Jelle Zuid-Afrika als thema en legde hij ook een fles Viognier (La Petite Ferme, 2010) op de proefbank. De wijn kon Jelle niet echt overtuigen en wijfelend vroeg hij zich een beetje af "Should I give Viognier a second chance?". Waarop Brenda de Lange van Paradisi prompt reageerde met het voorstel om een pure Viognier tasting te organiseren in haar zaak in Destelbergen. En voor je het weet, heb je plots een 10-tal wijngekke mensen in je wijnhandel staan die niets liever vragen dan ondergedompeld te worden in de wondere wereld van deze witte, iewat onderkende druif. Zelf was ik ook reuze benieuwd want een uitnodiging voor een degustatie van 10 verschillende Viognier wijnen (allen 100% monocépage) kom je niet elke dag tegen.

Op de proeftafel dus 10x Viognier: 6 van Zuid-Afrika en 4 uit Frankrijk, allemaal droge wijnen op één uitzondering na, en oogstjaren van 2008 tot 2011. Waar komt dit aanbod vandaan? Brenda en Kristian van Paradisi blijken nogal Viognier-gek te zijn en dit heeft ertoe geleid dat geen enkele andere wijnhandel een dermate groot aanbod (meer dan 20 referenties!) heeft van wijnen die van deze druif zijn gemaakt. Een unieke kans om wat kennis op te doen over deze druif en al proevend te ontdekken in welke gedaantes deze zich in het glas manifesteert.

Wat moeten we vooraf weten over Viognier? Een druif van (vermoedelijk) Franse origine en vooral gekend door de AOP's Condrieu en Château-Grillet (kleine sub-appellatie binnen Condrieu) uit de noordelijke Rhônestreek. Eind vorige eeuw uit de vergetelheid gehaald en nu ook aan een internationale opmars bezig (vaak aanwezig in Zuid-Afrika maar ook te bespeuren in Californië, Australië, Zuid-Amerika, Zuid-Frankrijk en Spanje). Een druif die vooral floraal (lentebloesems (kamperfoelie, liguster), witte bloemen, meidoorn) en fruitig (abrikoos, perzik, exotische vruchten) overkomt en wijnen oplevert die bij voorkeur jong worden gedronken. Viognier-wijnen lenen zich moeilijk voor opvoeding op (nieuwe) houten vaten en scoren laag op vlak van aciditeit. Een bijzonder onderschat gebruik van Viognier is zijn toevoeging (weliswaar beperkt tot een 5% à 10%) aan Syrah voor de Côte-Rôtie wijnen.

En wat leverde de degustatie op? Vooreerst een leuke ontdekkingstocht want nagenoeg alle wijnen konden onze smaakpapillen bekoren. Persoonlijk nam ik vooral volgende conclusies mee huiswaarts.

1) Viognier is allesbehalve eenheidsworst. Binnen Frankrijk tappen Condrieu, Rhône en Languedoc al behoorlijk uit verschillende vaten maar verrassend genoeg kwamen ook de Zuid-Afrikaanse wijnen behoorlijk heterogeen uit de hoek. Soms lag de nadruk op pure fruit-exuberantie (Excelsior, Robertson, 2011, ZA), dan weer eerder op het minerale (Thelema Mountain Vineyards, Elgin, 2008, ZA) of kwam er zowaar een vegetale toets boven drijven (La Petite Ferme, Franschhoek, 2010, ZA).

2) Hout en Viognier blijft een zeer delicate en moeilijke evenwichtsoefening. Soms bezwijkt de wijn volledig door de houtinvloed (Thelema Mountain Vineyards, Elgin, 2008, ZA) maar soms is het resultaat fenomenaal (The Foundry, Stellenbosch, 2008, ZA).

3) Tot voor kort dacht ik dat Viognier best gedronken werd binnen pakweg 6 maanden na aankoop. Al mijn eerdere ervaringen (wijnen van Condrieu, Languedoc, Zuid-Afrika) wezen uit dat veel van de magie verloren gaat samen met oudering. Think again! Enkele van de geproefde wijnen uit 2008 waren moeiteloos in staat om mijn vooringenomenheid naar de prullenbak te verwijzen. De Foundry, Stellenbosch, 2008, ZA kwam helemaal niet over als een "oude" en schier oxidatief evoluerende wijn maar eerder als een dartel jong veulen. De Condrieu, Domaine Boissonet, 2008, FR, toonde het potentieel van een waardig ouderende maaltijdwijn. Wel valt me op dat samen met de leeftijd nieuwe impressies opduiken. Ik vond dat oudere Viognier wijnen een wat olieachtig patina beginnen te vertonen.

4) Behalve de hierboven opgesomde typische fruitige en florale aroma's viel me ook op dat ik vaak impressies meende op te merken die eerder als lactisch (yoghurt, kaas) omschreven kunnen worden (heel duidelijk merkbaar bij de Condrieu, Domaine Boissonet, 2008, FR). In een gelijk aantal gevallen noteerde ik ook de aanwezigheid van bijzonder kruidige aroma's (viel me op bij zowel de Creation Wines, Hemel-en-Aarde Ridge, Walker Bay, 2010, ZA als de Foundry, Stellenbosch, 2008, ZA).

5) Wat moeten we hierbij eten? Waar ik Viognier steevast bestempelde als enkel geschikt voor aperitief (wel verdraaid lekker natuurlijk) of als begeleider van eerder exotische gerechten (Thai food) moet ook hier genuanceerd worden. Sommige van de geproefde Viogniers zouden behoorlijk goed samengaan met zeevruchtenschotels en zelfs met kreeft.

6) Nog iets om bij te sturen. Een te lage aciditeit zou één van de karakterstoornissen moeten zijn van de Viognier druif. Mij viel vooral op dat de meeste wijnen die we die avond proefden net goed zaten op dat vlak. Ok, Viognier is geen Riesling maar de meeste wijnen hadden wel mooie zuurtjes in petto en geen enkel kwam me over als vermoeiend en ontdaan van elke vorm van frisheid.

De persoonlijke favorieten die ik thuis aan verder onderzoek zal onderwerpen ;-)

- Creation Wines, Hemel-en-Aarde Ridge, Walker Bay, 2010, ZA;

- The Foundry, Stellenbosch, 2008, ZA;

- Ridgeback Wines, Natural Sweet Viognier, Paarl, 2010, ZA.

Kortom opnieuw een boeiende wijnavond in leuk gezelschap en met meer dan één schaterlach omwile van innovatieve geur- en smaaksensaties (een luie beek? smaakstaart? gegrilde gamba's uit Puglia?). Eén ding dat ik absoluut nog mee moet geven: de wijnen uit Condrieu (en Château-Grillet in overtreffende trap) komen meestal niet bepaald budgetvriendelijk voor de dag maar er is volop goede Viognier uit andere windstreken voor handen die in een aanvaardbare prijsvork van 15-20 euro uitkomt.

Met dank aan Jelle om de boel aan te stoken en aan Brenda om voor een fijne en pure Viognier belevenis te zorgen. Overigens, als u tot in Destelbergen geraakt, check out Paradisi want behalve wijn vindt u er ook heel wat culinaire lekkernijen.

  • Reacties(0)//www.wijnblog.be/#post217

De wijnen van Guffens

VerslagenGeplaatst door pvo 28 mrt, 2012 23:28

Sommige degustaties hebben hun locatie tegen, anderen dan weer het aanbod van te proeven wijnen. En ik moet eerlijk toegeven dat ik toch flink wat twijfels had toen ik eind vorig jaar de uitnodiging van Johan Rosius van WineShare binnen kreeg. Een degustatie, op een donderdagavond in januari, in een zaaltje in het godvergeten Wezemaal. Ware het niet dat ik in Leuven werk, ik zou niet eens weten waar ik het gehucht moest neerpoten op de landkaart. Thema van de degustatie: de wijnen van Jean-Marie Guffens. Tot voor enkele maanden was deze Belgische wijnproducent in de Bourgogne me volledig onbekend. Heel veel kans dus dat ik nooit tot in Wezemaal was geraakt. Maar laat ik nu net enkele weken voor de degustatie één en ander over de wijnen van Jean-Marie Guffens gelezen hebben en dat was voldoende om mijn interesse te wekken. Overigens ligt Wezemaal op een paar steenworpen van Leuven en kon ik er makkelijk na het werk even naar toe rijden. Een gelukkige beslissing want het werd een heel leuke degustatie met hoog entertainment gehalte (verzorgd door Jean-Marie Guffens) en een paar schitterende wijnen.

Even situeren waar we het over hebben. In 1976 trekken Jean-Marie Guffens en zijn echtgenote naar Frankrijk om zich in een wijnavontuur te gooien. Anno 2012 is dit exploot uitgegroeid tot een trilogie van eigen wijnen (Dom. Guffens-Heynen), een négoce (Maison Verget) en een vertakking in de Provence (Ch. des Tourettes). Het echtpaar strijkt neer in de Mâconnais (het meest zuidelijk gelegen deel van de Bourgogne) en ze richtten er in 1979 een eigen wijndomein op, Domaine Guffens-Heynen. Momenteel beslaat dit domein zo'n 5,3 hectare aan eigen wijngaarden in Pierreclos, Vergisson en Davayé. De wijnen behoren tot de AOP's Mâcon en Pouilly-Fuissé en worden gemaakt van Chardonnay. In 1990 wordt gestart met Maison Verget, een négoce die druiven aankoopt en op het domein van Guffens-Heynen vinifieert. Verget is actief in zowat de hele Bourgogne regio van Chablis over Chassagne-Montrachet tot Mâcon, Saint-Veran en Pouilly-Fuissé. Ook hier is Chardonnay de druif van dienst. In 1997 koopt het echtpaar Château des Tourettes, een wijndomein in de Luberon en verleggen ze voor het eerst hun wijnactiviteit buiten Bourgogne. Op Ch. des Tourettes wordt zowel rood, rosé als wit gemaakt. Naast Chardonnay komen nu ook Roussanne, Marsanne en Viognier in het spel voor wit evenals Syrah, Grenache en Cabernet-Sauvignon voor de rode en rosé wijnen.

Jean-Marie Guffens is niet zomaar de zoveelste wijnbouwer in een lange rij. Hij vaart heel bewust een eigen koers: simpele en natuurlijke groeimethodes (geen chemische bestrijdingsmiddelen), geen gegoochel met de refractometer maar rijpheid controleren door van de druiven te proeven, geen toevoeging van gist maar enkel spontane fermentatie, rijping "sur lies", geen filtering, enz. Deze principes worden ook doorgetrokken voor de wijnen die via Maison Verget aangeboden worden. Daarnaast is Jean-Marie Guffens ook niet meteen het prototype van de anonieme, introverte en behoedzame wijnbouwer. Hij is niet bepaald schuw om zijn mening te verkondigen en doet dit vaak met een groot gevoel voor entertainment. Uiteraard kan hij het ook niet laten om wat uitdagend uit de hoek te komen en hier en daar wat plaagstoten uit te delen. Van een wijnmaker wiens wijnen door Robert Parker de hemel ingeprezen worden, mag je overigens ook niet meteen verwachten dat hij zich het imago van een grijze muis aanmeet.

In totaal passeerden een 12-tal wijnen de revue die avond. De wijnen van Ch. des Tourettes (Rouge Enfin, 2009, VDP Vaucluse en Blanc Bien-Entendu, 2010, VDP Vaucluse) konden charmeren maar lieten me geen blijvende indruk na. De wijnen van Verget en Dom. Guffens-Heynen speelden duidelijk een paar categorieën hoger. En van deze wijnen hou ik een beetje een gemengd gevoel over. De meeste waren van 2009 en slechts enkele van 2010. Ik vond de wijnen uit 2010 (Mâcon-Charnay "Clos Saint Pierre", Saint-Veran "Côte-Rôtie" en Pouilly-Fuissé "Terroir de Pouilly") bijzonder geslaagd en ben iets minder enthousiast over de wijnen (zowel Côte d'Or als Mâcon) uit 2009. Hoewel veel voller en rijker, missen ze misschien een ietsje aciditeit. Maar het blijft wel appels en peren vergelijken want hoe verhoudt een Chassagne-Montrachet, 1er Cru, 2009 van 40 euro/fles zich tegenover een Mâcon-Charnay, 2010 van nog geen 15 euro/fles? Daarnaast ben ik een prijsbewuste koper en ben ik moeilijk te verleiden om 30 à 40 te betalen voor een fles wijn als er een zeer valabel alternatief voor handen is aan minder dan de helft van die prijs. Dat werkt dan bijvoorbeeld tegen de wijnen van Dom. Guffens-Heynen (Mâcon-Pierreclos "Chavigne" en "Tri de Chavigne" uit 2009) die toch fors hoger uitvallen in prijs dan bijvoorbeeld het hierboven geciteerde trio uit 2010 en uit dezelfde regio. Maar ik ben wel ontzettend benieuwd om de wijnen van Dom. Guffens-Heynen (ook de 2009 bleef ondanks de rijpheid van de druiven en het iets hogere alcoholgehalte voldoende fraîcheur behouden) en deze van Verget (uit Chablis en Côte d'Or) te proeven in de jaargang 2010. In afwachting daarvan stel ik me tevreden met mijn persoonlijke favorieten van die avond: de Mâcon-Charnay "Clos Saint Pierre" 2010 en de Saint-Veran "Côte-Rôtie" 2010 van Maison Verget.

Terwijl ik dit aan het neerpennen ben, proef ik van het laatste restje Saint-Veran, Côte-Rôtie, 2010 van Maison Verget. Ik opende de fles een kleine week geleden en de wijn heeft nog niets van zijn aantrekkelijkheid verloren. Een neus die doet denken aan de grote witte Bourgognes van de Côte de Beaune: vers geroosterd en beboterd brood, lichtjes rokerig, mooie houttoets, nootjes (hazel en amandel), rijpe witte steenvruchten en een zweem van witte bloesems. Verrassend van smaak: tegelijk vol en krachtig (mooie houttoets, (hazel)nootjes, gekaramelliseerde appel, romige snit) maar ook licht en elegant (ragfijne zuurtjes van begin tot einde, citrusaroma's, ananas, minerale impressies). Ik denk dat de jaargang 2010 de wijnbouwers hier zeer gelukkig heeft gemaakt! Alles is aanwezig om de wijnen tot een summum te verheffen, zowel de rijpheid van het fruit als de mooie aciditeit om alles perfect in balans te houden. Naar mijn gevoel is dit het beste van Saint-Veran dat ik ooit in het wijnglas had. Aan een prijs van nog geen 15 euro is dit een no-brainer en hoort dit thuis in de kelder van elke wijnliefhebber. Zet dit blind tussen (veel!) wijnen uit de Côte de Beaune en je hebt veel kans dat niemand opmerkt dat dit in feite van veel zuidelijker komt.

Website verdeler: www.wineshare.be

Website producent: www.verget-sa.com

  • Reacties(0)//www.wijnblog.be/#post216

Elzas tripje (2)

VerslagenGeplaatst door pvo 19 feb, 2012 21:28

Na een rustige avond en nacht (na elven is er in de winterperiode echt geen hol te beleven in de Elzas!) en een verkwikkend ontbijt, maakten we de planning op voor onze tweede en laatste dag in de regio. De "operatie Crémant" was reeds succesvol afgerond en dus konden we ons toespitsen op de stille wijnen. Daarbij lieten we ons leiden door 3 zaken: efficiëntie (we hadden niet de luxe van tijd om een hele rits domeinen te bezoeken), prijs/kwaliteit (Elzas wijnen behoren sowieso niet tot de duurste dus moest er best wat aardige wijn aan "slimme" prijsjes te scoren vallen) en omgeving (het weer viel reuze goed mee en dus was wat Elzas sight-seeing aan de orde).

Ons eerste bezoek bracht ons in Kaysersberg waar we nog snel binnensprongen bij Jean Dietrich wiens crémant op 3 sterren kon rekenen in de Guide Hachette 2012. We werden er echter niet wild enthousiast van en reden dan maar snel door naar Blebenheim. Ik wou er de wijnen van Bott-Geyl degusteren maar had helaas de tijd niet meer gevonden om een afspraak te maken. En dat bleek dus wel een vereiste want eenmaal ter plaatse was er geen levende ziel te bespeuren. Onze voormiddag ging dus behoorlijk de mist in.

Niet getreurd echter. We besloten ons geluk te beproeven bij de Cave van Ribeauvillé. Een voltreffer! Van zodra je hier binnenkomt, laat je meteen alle (eventuele) vooroordelen over coöperatieves varen. Een moderne en aangenaam ingerichte ontvangstruimte, een balie waar je rustig door het ganse aanbod kan bladeren, alle flessen in handige frigo-ladenkasten en een professionele bediening door personeel dat uitblinkt qua productkennis. De degustatie bevestigde enkel onze eerste indrukken maar helaas liep het al tegen sluitingstijd aan. Wat nu? We besloten dan maar eerst ons namiddagprogramma af te werken en in de late namiddag de degustatie verder te zetten.

Eguisheim wordt in mijn lokale gids aangeprezen als één van de charmantste stadjes van de hele Elzas. En bovendien is daar ook ene Bruno Hertz gevestigd wiens Muscat 2009 een coup de coeur en 3 sterren in de Hachette bijeen versierde. Alvast twee goede redenen om richting Eguisheim te bollen. Bij het binnenrijden van het stadje zien we plots reden nummer 3 opduiken: een gigantisch blauw bord met daarop de benaming "Wolfberger". Tiens, doet ergens een belletje rinkelen. Worden een aantal van die wijnen niet via Colruyt in België aangeboden? Lijkt alvast de moeite om eens wat meer over te ontdekken. Maar eerst ergens een hapje eten.

Na de lunch trekken we dus richting Wolfberger. Ik had er zelf nog niet eerder bij stilgestaan maar Wolfberger is geen domein maar wel een coöperatieve. Meer bepaald één van de allereerste in de Elzasregio en ze groepeert momenteel zo'n 480 wijnbouwers uit de wijde omgeving van Eguisheim en heeft zo'n 1200 ha wijngaard in productie. Betekent dit dan dat er hoofdzakelijk grootdistributiewijnen uit het lagere prijssegment aangeboden worden? Nein, mein Freund, gar nicht so. Wel een groot aanbod, zo'n 85-tal crémants en wijnen en dan nog eens bijna 60 soorten eaux-de-vie. We proefden er een aantal wijnen uit het instapgamma "Signature de Wolfberger" en waren meteen aangenaam verrast: veel wijn voor een prijs van rond 5,5 à 6,5 euro/fles. We vielen unaniem voor de Pinot Gris 2010, een wijn waar je met plezier nu al van geniet en waarvan je met vrienden al eens een behoorlijk aantal flessen kunt kraken zonder uw portefeuille te scheuren. In het assortiment Grands Crus ging het degustatieplezier onverminderd verder en begonnen we stilaan te rekenen hoeveel flessen er in de koffer en op de achterbank geladen konden worden. Omdat we niet konden kiezen namen we zowel de Riesling, GC Eichberg, 2007 en de Riesling, GC Pfersigberg (die helling heeft zijn naam niet gestolen want de perzikaroma's zitten er dus wel degelijk in, hé) 2010 mee. Evenals de Pinot Gris, GC Hengst, 2010. Misschien nog snel even bij vertellen dat we hier op prijsniveau van 8,5 à 9,5 euro/fles zitten. Voor Grand Cru wijnen! Probeer dat eens in Bordeaux of Bourgogne! In tegenstelling van wat sommigen beweren is 2010 in de Elzas overigens een zeer mooi jaar met veel fruit in combinatie met frisheid en mooie zuren.

Op weg naar de auto liepen we nog even langs bij Bruno Hertz om van zijn gelauwerde Muscat 2009 te proeven. Ditmaal konden we de proevers van de Hachette unaniem bijtreden en dus belandde een kartonnetje in de koffer. Tja, het zou nu toch niet meer aankomen op een karton meer of minder. We daalden nog snel even af in de kelder bij Bruno Hertz en stelden vast dat de Elzassers de gewoonte hebben om hun grote foeders te voorzien van mooi gestileerde aftapkranen die vaak verwijzen naar mythologische zaken of de historiek van de streek.

En dan terug naar de Cave van Ribeauvillé om de degustatie van 's middags verder te zetten. Deze coöperatieve werd opgericht in 1895 en is daarmee de allereerste van de Elzas (en is dus enkele jaren ouder dan Wolfberger). Deze cave is wel een maatje kleiner met 40 aangesloten wijnbouwers en een productieareaal van 260 ha. We namen uitgebreid de tijd om het gamma te ontdekken want hierna restte er ons enkel nog de terugreis naar België. Hoewel nog steeds niet duur te noemen, ligt de prijs voor de Grand Cru wijnen hier toch bijna dubbel zo hoog als bij Wolfberger. De wijnen zijn dan ook iets complexer en leggen nog meer de nadruk op mineraliteit. Meteen bleek ook dat de meningen uiteen liepen want zo verkoos Herr 5 de Pinot Gris, GC Gloeckelberg, 2007 terwijl ik veel liever de Pinot Gris, GC Kirchberg, 2007 had. Maar helemaal op het einde volgde nog een leuke verrassing: een betaalbare Pinot Noir, Grande Cuvée Kugelberg, 2009 (aan 11,35 euro) die ik ook nog enorm lekker vond. Geen lichte Pinot Noir die je vaak in de Elzas aantreft en die gerust gekoeld in de zomer kan geserveerd worden. Neen, hier tref je meer de Bourgogne getypeerde stijl maar dan wel aan Elzas tarief.

Eindconclusie: een auto afgeladen vol met leuke flessen (188 en dat in nauwelijks 2 dagen!!!) vormt op zich al het beste bewijs dat het een boeiende en leuke tocht is geweest! Een ideaal tussendoortje om de batterijen weer wat op te laden. Enkel jammer van die twee verdomde flitsboetes die ons 180 euro lichter hebben gemaakt. Nog een geluk dat we genoeg cash op zak hadden of we konden onder begeleiding van de gendarmes op zoek naar een betaalautomaat.

  • Reacties(1)//www.wijnblog.be/#post213

Elzas tripje (1)

VerslagenGeplaatst door pvo 18 feb, 2012 00:55

Een weekdag ergens begin december vorig jaar. Op weg naar huis van het werk krijg ik plots telefoon van Herr 5. Of ik niet wat tips had voor een degelijke schuimwijn rond 7-8 euro/fles voor op een oudejaarsfeestje. Vergelijkbaar qua kwaliteitsniveau met de Crémant de Jura die we enkele weken eerder proefden op een wijnsalon. "Toch jammer dat het zo ver rijden is naar de Jura" mijmerde hij nog even. "Klopt" gaf ik toe "maar de Elzas valt goed te doen en daar hebben ze vast ook goede crémant, niet?".

Sommige van mijn wijnbuddies hebben aan een half woord genoeg en goed een week later waren Herr 5, Zorz en ik al op weg voor een ultrakort, 2-daags bezoekje aan de Elzas. Op zoek naar een flinke partij schuimwijn, pittoreske Elzasstadjes in Kerstsfeer, een occasioneel culinair verwennerijtje en wie weet kwamen we nog wel wat lekkere flessen tegen die smeekten om in de kofferbak te belanden.

Ik had de vorige dagen wat rondgemaild en voor onze eerste dag ter plaatse stonden de zoektocht naar goede schuimwijn en een bezoek aan Riquewihr centraal. Met bezoekjes aan Domaine X. Muller, Dopff au Moulin en Hugel & Fils konden we alvast een goede start nemen.

Rond het middaguur arriveren we bij Domaine Xavier Muller in Marlenheim, het startpunt van de Elzas wijnroute. Bij het doorneuzen van mijn Hachette 2012 viel me op dat deze producent resp. 2 en 3 sterren (met een coup de coeur er bovenop) in de wacht wist te slepen voor zijn witte en rosé schuimwijn. Reden genoeg om ter plaatse te proeven. We proefden er eerst 2 witte crémants waarvan er één misschien wel al voor aankoop in aanmerking kon komen. Dat was echter buiten de rosé versie gerekend! Deze brut van Pinot Noir deed ons onmiddellijk smelten, een klasbak waar alles in evenwicht zit en die zowel als aperitief of bij dessert geserveerd kan worden. Aan een tarief van 7,6 euro/fles hebben we met veel plezier de koffer half vol geladen. Missie 1 reeds volbracht van bij de start en dus konden we voor de rest alles super relaxed op ons laten afkomen. Overigens vernam ik eergisteren dat er bij Muller geen fles rosé meer te vinden is. Slechts vanaf mei opnieuw voorradig.

Na de check-in in ons hotelletje in de omgeving van Ribeauvillé begaven we ons op pad voor onze tweede afspraak. Voor Zorz en mezelf zou het een aangenaam weerzien worden met de schuimwijnen van Dopff au Moulin te Riquewihr. We waren daar al eens gepasseerd in 2007 en proefden nu opnieuw een zestal Crémants die dit gekende huis produceert. Overigens is het dit huis dat aan de basis lag van de Crémant d'Alsace ergens rond het begin van de 20e eeuw. Niet zo verwonderlijk dus als hier fijne schuimwijnen gemaakt worden. En net zoals zo'n 4 jaar eerder werden we opnieuw het meest bekoord door de Wild Brut, een niet gedoseerde crémant van Pinot Blanc en Pinot Auxerrois uit de jaargang 2008. De afwezigheid van dosage en de opvoeding "sur lattes" zetten de frisheid en het florale karakter van de Pinot Blanc op de eerste rij. Heel mooi en verrassend als aperitief. Aan iets meer dan 9 euro/fles toch een stuk prijziger dan de rosé van Muller maar nog steeds democratisch te noemen.

Na al die bubbels vonden we dat het stilletjes aan tijd werd om het bijzonder schattige centrum van Riquewihr te verkennen en ons naar onze derde afspraak van die dag te begeven. We hadden een rondleiding annex degustatie in het vooruitzicht bij het wellicht beroemdste wijnhuis van de hele Elzas: Hugel & Fils.

De historiek van dit wijndomein gaat terug tot in de late 16e eeuw en is onlosmakelijk verbonden met de stad Riquewihr. We werden er hartelijk ontvangen door dhr. Lionel Rousseaux die ons meenam voor een kleine verkenningstocht doorheen de vinificatie- en kelderruimtes van het domein. Het eerste wat meteen opvalt is de logistieke uitdaging om hier in het centrum van een piepklein stadje wijn te maken. Tijdens de oogstperiode is het verre van evident om hier met vrachtwagens vol druiven af en aan te rijden. Eenmaal beneden val je van de ene verbazing in de andere. Je dwaalt er tussen gigantisch grote houten foeders (waaronder het beroemde Saint Caterine vat uit 1715) en nissen met juweeltjes van flessen.

Eenmaal terug boven werden we opgewacht door dhr. Etienne Hugel die ons een korte demo gaf over de schat aan informatie en features die de website van Hugel herbergt en ons daarna begeleidde bij de degustatie van de wijnen.

De wijnen zelf dan. Het gamma van Hugel is onderverdeeld in een aantal segmenten gaande van Classic, Tradition en Jubilee tot de meer exclusievere Vendanges Tardives en Sélections de Grains Nobles. We proefden een 10-tal wijnen verdeeld over alle segmenten. In de Classic lijn viel me vooral de Riesling 2010 op: loepzuiver, krokant, mineralig en lekker strak. Een wijn die eigenlijk nog wat jaren zou moeten ouderen maar ik vind hem nu perfect te genieten. Een wijn die aantoont dat Riesling in de Elzas niet per se overladen moet zijn met restsuikers. Bij de Vendanges Tardives bezweken we voor de Gewurztraminer VT uit 2003. Nog piepjong en fris en helemaal niet overrijp (ondanks de warme zomer). Uiteraard weelderig en exuberant, zowel omwille van de druivensoort (Gewurztraminer is zeer aromatisch) als de late pluk. Waar de Gewurztraminer VT ons reeds in hogere sferen bracht, voerde de Gewurztraminer Sélection de Grains Nobles uit 2005 ons regelrecht richting stratosfeer. Ongelooflijk rijk en met een gloed die je een halfuur later nog steeds gewaar wordt in het gehemelte. Deze wijn heeft nog een zeer lang leven voor de boeg en is nu nauwelijks de puberjaren voorbij. Helaas hangt hier uiteraard reeds een stevig prijsetiketje aan vast. Een absolute topwijn en een prachtige afsluiter van onze eerste degustatiedag.

Inmiddels was het buiten reeds donker en van al dat wijnproeven hadden we zowaar dorst gekregen. Na eerst nog snel een tafel geboekt te hebben in een door Maison Hugel aangeraden restaurant (le Sarment d'Or, overigens zeer de moeite waard!) kuierden we wat door de charmante straten van Riquewihr en doken we vervolgens een "winstub" binnen om het lokale gerstenat eens te proeven.

  • Reacties(0)//www.wijnblog.be/#post212

Innamorato del Vino

VerslagenGeplaatst door pvo 17 aug, 2011 01:32

Innamorato del Vino betekent zoveel als "verliefd op wijn" en dat merk je wel een beetje uit hetgeen hierna volgt.

Een tijdje terug (begin februari om precies te zijn) kreeg ik een wat cryptische mail van een oude schoolmakker. Of ik even mijn thuisadres kon doorspelen want dan zou hij me een uitnodiging sturen voor de opening van zijn nieuwe zaak. Ik had hem al geruime tijd niet meer gezien of gehoord (onze wegen scheidden ergens halverwege de humaniora en sindsdien liepen we elkaar maar sporadisch nog eens tegen het lijf) en ik was dan ook behoorlijk benieuwd. In de mail vermeldde hij de link www.innamoratodelvino.eu en bij nader onderzoek bleek hij gestart te zijn met de verkoop van Italiaanse wijnen.

Helaas moest ik forfait geven voor de eerste twee georganiseerde proeverijen maar een tiental dagen geleden kon ik er dus wel bij zijn. Een leuke proeverij van Italiaanse wijnen en zowaar zonnig weer in het vooruitzicht op de plaats van de degustatie. Wat wil een mens nog meer op zijn laatste vakantiedag? Ik dus de wagen in op weg naar Baal in Vlaams-Brabant, op een steenworp van het geboortedorp van de "grootste Belg" (Jozef de Veuster aka Pater Damiaan).

Eenmaal ter plaatse eerst in ijltempo wat bijgepraat en dan over naar de essentie van de dag: de liefde voor Italiaanse wijn. Na een gesprekje met zijn ouders (de mama spreekt trouwens uitermate vloeiend Italiaans) kwam de herinnering boven drijven dat Italië voor het gezin steevast de uitverkoren vakantiebestemming was. Wellicht werd daar reeds voor een deel de kiem van Innamorato del Vino gezaaid?

Feit is dat ze bij Innamorato inmiddels een leuk aantal referenties opgebouwd hebben uit zowat alle wijnstreken van Italië. De nadruk ligt vooral op Veneto, Piemonte en Toscane. Let wel, de wijnkaart is "work in progress", en geleidelijk aan worden nog nieuwe referenties toegevoegd (meestal na voorafgaandelijk bezoek ter plaatse).

Hetgeen volgde was een zeer aangename proeverij in een ongedwongen kader en met veel affectie (hapjes voor de gasten, glaasje water naast het proefglas, suggestiemogelijkheid voor te proeven wijnen) vanwege gastheer en -vrouw.

Welke wijnen weerhielden mijn aandacht? In totaal ongeveer een 20-tal wijnen geproefd maar diegene die hierna volgen konden me het meest verrassen en/of bekoren.

In wit onthou ik vooral de Corte Sermana, Lugana 'Cromalgo', 2010 uit Veneto, 100% Trebbiano (di Lugana). Een wijn uit de omgeving van het Gardameer, verrassend vol van smaak en rijk (zeker niet beendroog zoals zoveel generieke Trebbiano's), wat gistig en mineralig in de neus maar ook leuke toetsen van witte bloesems en een lik honing. Heel plezierige wijn.

In rood zijn de wijnen van Azienda Agricola Silvio Morando uit Piemonte 'incontournable'. We proefden ondermeer een Grignolino del Monferrato Casalese, 2010, een wijn die het midden houdt tussen rosé en lichtrood en waarvan je ofwel onmiddellijk liefhebber wordt of hem meteen in de spuwemmer giet. Ik zag dit wel zitten, vooral in combo met een zomerse salade, maar ik vrees dat mijn echtgenootje hiervoor zou passen. Nog interessanter waren echter de Barbera's van Silvio Morando, die zelf beweert geen Barbera te maken voor de "smaak" van de DOC maar wel op een manier die de authenticiteit van de Barbera druif naar boven moet brengen. En het moet gezegd worden, zijn Barbera del Monferrato, 2008 kon me zeer bekoren. Kraakt van fruitgulheid (kers!, pruim!) en met volop frisse zuren. Nog beter (maar dan gaan we ook van onder de 10 euro naar net geen 15 euro) is de Barbera del Monferrato, Le Coste, 2007. Meer verfijning, diepgang en dimensie, zonder aan fruitcharme in te moeten boeten. Mooie wijnen die u bovendien maar een kleine aanslag op uw portefeuile kosten.

In Toscane was ik redelijk onder de indruk van de Chianti Colli Senesi, 2007, van Fattoria Montepescini. Vaak overstijgt de Chianti Colli Senesi (zelfs in een superjaar als 2007) maar moeilijk het niveau van veredelde 'slobberwijn' maar dit exemplaar toonde aan dat ook daar - buiten het kerngebied van de Chianti Classico - wel heel wat aan kwaliteit te ontdekken valt!

Om te eindigen gaan we terug naar Veneto, meer bepaald om de Valpolicella van Azienda Agricola San Cassiano te ontdekken. De Valpolicella 2009 toonde reeds aan dat dit huis perfect weet waar ze mee bezig zijn. De Ripasso (Valpolicella vermengd met de overblijvende most van de ingedroogde druiven waarmee Amarone werd gemaakt) uit 2008 toonde echter meteen het verschil in kwaliteit aan. Veel meer diepgang, lengte en complexiteit en dat voor minder dan 4 euro de fles meer.

Ik hoop dat ze bij Innamorato del Vino gestaag verder hun aanbod weten uit breiden. België is een hyper-concurrentiële omgeving voor wijnhandelaars en de keus voor consumenten is enorm. Maar ze zijn bij Innamorato in elk geval goed aan de weg aan het timmeren.

  • Reacties(0)//www.wijnblog.be/#post195

KoRoVa en Tamboerskloof

VerslagenGeplaatst door pvo 25 mrt, 2011 01:20

Vorig weekend viel er één en ander te proeven bij KoRoVa in Roeselare. Deze wijnhandel is gespecialiseerd in Zuidafrikaanse wijnen en heeft een aantal zeer mooie domeinen in de portefeuille zoals bijvoorbeeld Newton Johnson, De Trafford, Remhoogte en Tamboerskloof.

KoRoVa beschikt ook over een "huiswijn" die verplichte kost is voor elke wijnliefhebber die hier komt proeven. Koen Roose legde de basis voor KoRoVa ergens in 2000 maar ruilde België inmiddels in voor Zuid-Afrika waar hij zijn ultieme wijndroom in vervulling brengt. In 2005 kon hij in het koele Elgin, zo'n 70 km ten oosten van Kaapstad, zo'n 50 ha. land kopen. Waar voorheen appelbomen stonden, groeien nu de wijnstokken van Spioenkop. Het oogstjaar 2010 leverde de eerste wijnen van dit domein (weliswaar met aangekochte druiven want de eigen aanplant is nog te jong) op. Ten huize KoRoVa proefden we de Spioenkop "1900", Sauvignon Blanc, 2010 die in de jongste editie van Platter's (de referentiegids voor Zuidafrikaanse wijnen) meteen 4 sterren kreeg (maximale score voor nieuwe wijn). Een zeer mooie Sauvignon Blanc waarin alles in balans is en rijk aan concentratie. Alvast wat flesjes van meegenomen naar huis om in alle rust verder te proeven en te ontdekken.

Een tafeltje verder ontmoetten we Gerard de Villiers, de eigenaar van het domein Tamboerskloof. Vooraleer ons in de rode wijn te storten, proefden we zijn Tamboerskloof, Viognier, 2010. Eigenlijk was deze wijn niet voorzien op de proeftafels (wegens volledig uitverkocht) maar door een annulatie in Duitsland kon KoRoVa een extra allocatie bemachtigen. Een wijn met een grote wow!-factor: alle charme die je van Viognier mag verwachten (witte bloesems, witte steenvruchten zoals perzik en abrikoos) verpakt in een lekker wegdrinkende zachtheid en - gelukkig - zonder enige houtlagering. We zetten meteen een karton of twee op onze naam en ik droom reeds van aangenaam zomerse temperaturen om hier uitgebreid van te genieten. Ik hou erg veel van Viognier maar vind in Frankrijk veel te weinig waar voor mijn centen. De Viognierwijnen uit de Languedoc halen quasi nooit het vereiste niveau en die uit Condrieu (Noordelijke Rhône) zijn vaak erg prijzig. Voor deze Zuidafrikaan leg je echter maar goed de helft zoveel euri op tafel als voor een deftige Condrieu en dan is de beslissing uiteraard snel genomen.

Over naar rood. De Trafford is niet zomaar een wijndomein en dat merk je meteen. De Blueprint, Shiraz, 2008 is een monster van een wijn. Woest, ruw en met veel tanninegeweld. Nu nog niet echt te drinken (tenzij met stevige kost en na ettelijke uren karaf) maar het potentieel is er wel. Drie flesjes van meegedaan om een paar jaar in de wijnberging te vergeten. Ergens in 2013-2014 eens te testen. De Tamboerskloof, Shiraz, 2006 was goed en reeds toegankelijk maar de 2007 deed de vorige jaargang wat verbleken. Helaas nog niet verkrijgbaar maar wel al op mijn wenslijst voor eind dit jaar!

Maar de echte verrassing zat er nog aan te komen. Een paar tafels verder proefden we De Trafford, Merlot, 2003. Nog geen spoortje van sleet op deze wijn en nu op toppunt van zijn kunnen. We konden echter ook de Merlot van dit domein uit 2007 proeven. Uiteraard een stuk jeugdiger en om nog wat weg te leggen maar dit wordt zeker zo goed - zoniet veel beter - dan de 2003. Jaren terug was ik zeer grote fan van de Merlot van Veenwouden maar dit is zeker zo goed en naar mijn gevoel beter bestand tegen de tand des tijds. Ligt inmiddels ook reeds te wachten om samen met wat vrienden van te proeven.

We eindigden met twee pure Pinotages van Francois Naudé (ex-wijnmaker van l'Avenir) uit 2008 en 2009. Ronduit fantastische wijnen die nog maar eens aantonen dat dit DE druif van Zuid-Afrika is (zoek maar eens uit wat ene Beyers Truter allemaal kan uitvoeren met deze druivenvariant) op voorwaarde dat er veel werk en zorg aan besteed wordt. Helaas hangt aan de Vin de Francois ook een zeer stevig prijskaartje. Zo stevig zelfs dat het sommige Grand Cru Classés uit Bordeaux nog eens op het idee zou kunnen brengen dat hun wijn goedkoop is!

Na de proefsessie had ik nog een leuke babbel met Gerard van Tamboerskloof en hetgeen deze bijzonder sympathieke mens me wist te vertellen, heeft mijn visie over de wijnproductie in de "Nieuwe Wereld" aardig wat bijgetimmerd. Kort door de bocht: wat weten we van het wijnmaken? In Frankrijk (en bij uitbreiding alle klassieke Europese wijnlanden) hebben ze de mond vol van terroir. In de regio's waar de wijncultuur van recentere origine is, zou dit aspect ondergeschikt zijn en zou vooral de nadruk worden gelegd op nieuwe wijntechnieken en de selectie van commercieel interessante druivensoorten. Bovendien is in die streken irrigatie geen taboe (absoluut verboden volgens puristen want de wijnstok moet afzien), gebruikt men veel hout (of althans houtsnippers of -aroma's) en wordt er niet nauw gelet op het gebruik van ecologisch verantwoorde landbouwtechnieken. Think again! Gerard de Villiers (ingenieur van opleiding, hetgeen zeer zeker zijn wijze van aanpakken verklaart) mag dan misschien een uitzondering zijn, maar hij wist me in minder dan een halfuur wel te overtuigen dat de "Oude Wijnwereld" nog een flink lesje kan leren.

Bij Tamboerskloof werden de bodemsamenstelling en de klimatologische omstandigheden gedurende jaren aan een stuk minutieus onderzocht en werd op basis van die bevindingen beslist om Rhônevarianten (Syrah/Shiraz en Viognier) aan te planten. De wijngaard werd voorzien van een irrigatiesysteem. Om naar believen elke dag drupsgewijs de bodem te bevochtigen? Neen, zeker niet! Het irrigatiesysteem is fijnmazig opgebouwd en elke plot wordt apart bestuurd. Meer nog, de plots zelf zijn nog eens in twee opgedeeld en apart irrigeerbaar omdat statistische gegevens aantonen dat de groei van de wingerds (bladgroenvorming) verschilt in functie van de ligging. Hoe komen ze aan die gegevens? Onder andere door met een helikopter de wijngaard te overvliegen en via allerlei meettechnieken in kaart te brengen welke delen meer of minder bladgroei hebben (hetgeen dan weer aanduidt waar er mogelijks sprake kan zijn van "hydric stress"). Enkel waar het strikt nodig is, wordt het irrigatiesysteem ingeschakeld. Overigens wordt onder andere ook via infraroodmetingen de fenolische rijpheid van druiven in kaart gebracht en zodoende het ideale plukmoment uitgekozen. Gerard houdt van elk blok wingerds een staalkaart van statistische gegevens bij in een bijna autistisch aanvoelend niveau van detail. Zijn wijnmaker beschikt op die wijze over een schat van informatie en tegelijkertijd dekt Gerard zich in tegen een plots vertrek van mensen op sleutelposten (hij heeft immers een volledige historiek van klimatologische gegevens, rijpheid, rendement ect. van elk stukje van zijn wijngaard). Ik heb zelden iemand zo maniakaal bezig gezien met het concept terroir als Gerard! Uiteraard heb je voor die aanpak/investeringen een meer dan serieuze dosis financiële middelen nodig en gevraagd hiernaar ontweek Gerard me iewat minzaam glimlachend door nog eens mijn glas bij te vullen.

Eén zaak staat vast! Bij Tamboerskloof koppelen ze de aandacht voor terroir aan een moderne, technologische aanpak. Wedden dat dit domein de komende jaren nog meer van zich zal laten spreken? Overigens, de Shiraz, 2006 en 2007, en de Viognier 2008, 2009 en 2010 kregen elk telkens 4 en 1/2 sterren in de Platter gids. Een fractie onder de absolute maximumscore en die zit er ongewtijfeld de komende jaren aan te komen.

Links bij dit artikel:

KoRoVa: www.kaapsewijnen.com

Tamboerskloof: http://www.kleinood.com/home/

Voor de mensen die een trip naar Roeselare te veraf vinden, de Spioenkop "1900" is ook te verkrijgen bij Convento in Leuven: www.conventowinebar.be

  • Reacties(2)//www.wijnblog.be/#post173

Wijnblog in Wenen (deel 2)

VerslagenGeplaatst door pvo 02 okt, 2010 21:59

In deel 2 van deze reeks moet u geen chronologisch reisverslag verwachten maar wil ik even inzoomen op de typisch Weense "Heuriger" cultuur.

Het grootstedelijk gebied Wenen omvat zo'n 415 vierkante kilometer aan oppervlakte en is verdeeld over 23 districten. Het is wellicht uniek dat binnen het gebied van een Europese hoofdstad ook enige wijnbouwactiviteit van betekenis te bespeuren valt. Het historische centrum van de Weense hoofdstad vormt het 1ste district. Dit gebied vormde in feite tot in 1850 de hoofdstad Wenen en lag volledig binnen de oorspronkelijke vestingsmuren (nu de befaamde Ringstrasse). In 1850 slokte Wenen 34 van de omliggende dorpjes (Vorstädte) op en ontstond een gebied dat nu grosso modo de districten 2 tot 9 omvat. Na 1890 werd ook het voorstedelijk gebied (Vororte) ingepalmd waardoor Wenen uitgroeide tot de huidige grootstad die in totaal 23 districten telt. Uiteraard is het gebied van deze laatste uitbreiding een stuk residentiëler of ruraler van aard dan het historische stadscentrum en is dat ook de regio waar men de Weense wijngaarden aantreft.

Het Weense wijnareaal telt nu zo'n 700 hectare en de historiek van de wijnbouw zelf gaat terug tot in de Middeleeuwen. In 1784 vaardigde keizer Jozef II een decreet uit dat de basis zou gaan vormen van wat men de "Heuriger" cultuur kan noemen. Traditioneel werd het grootste gedeelte van de wijn afkomstig uit de Weense wingerds geconsumeerd in lokale herbergen oftewel "Heuriger". Het edict van Jozef II stond de lokale wijntelers toe om hun eigen geproduceerde wijn ter plaatse aan te bieden aan dorstige reizigers of passanten. Niet te verwonderen dat de wijnbouwers snel overgingen tot het uit de grond stampen van hun eigen herberg waar wijn en spijs werden aangeboden. Dit systeem blijft tot op de dag van vandaag overeind en bloeit als nooit te voren. Wel is het zo dat de "Heuriger" van de wijnproducenten meestal niet (meer) in de onmiddellijke omgeving van hun wijngaarden liggen.

Wat mag je verwachten bij een bezoek aan een Heuriger? Uiteraard een kennismaking met de wijnen van het huis. Daarnaast kan je er ook genieten van hetgeen ik een gulle, eenvoudige (misschien zelfs weinig verfijnde) en traditionele keuken zou noemen. Verwacht geen culinaire hoogstandjes geserveerd in porseleinen schotels noch zilveren bestek op de tafel. Neen, je komt terecht in een uiterst gemoedelijke sfeer waar jong en oud "en masse" aan deelnemen. Naargelang het moment gaat de gastronomische ervaring gepaard met een muzikale omlijsting waardoor je het iewat bevreemdende gevoel krijgt getuige te worden van een soort Breugheliaanse boerenbruiloft. Maar bovenal ervaar je het unieke gevoel van een hoofdstad die spontaan de plaats ruimt voor de nostalgische charme van de dorpjes die hier ooit gevestigd waren. Wat mij betreft een absolute must wanneer je een bezoek aan Wenen plant! Wel nog vlug even meegeven dat we tijdens ons verblijf van prachtig nazomers weer konden genieten en dat dit wellicht een belangrijke rol speelt voor een aangename Heuriger belevenis.

Op de eerste dag van ons verblijf in Wenen bezochten we de Heuriger van het Weingut Rainer Christ. Deze gereputeerde wijnbouwer nam samen met drie collega-producenten in 2006 het initiatief om de WienWein groep op te richten. Doel: de lokale Weense wijnproductie kwalitatief in de kijker te zetten. Inmiddels werd de groep uitgebreid met twee nieuwe leden waardoor ze samen bijna een derde van de totale Weense wijnproductie vertegenwoordigen. Tijdens de degustatie maakten we quasi onmiddellijk kennis met een lokale specialiteit, de Wiener Gemischter Satz. Dit is in essentie een "field blend" waarbij de verschillende druivenvarianten door elkaar in de wijngaard worden geplant, vervolgens gelijktijdig worden geoogst en dan samen worden gevinifieerd tot één enkele wijn. Verwacht u dus aan leuke combo's van Grüner Veltliner, Riesling, Welschriesling, Weissburgunder, Gelber Muskateller enz. Heel leuk om te ontdekken en zeer gevarieerd in stijl gaande van crispy en zestefrisse aperitiefwijn tot maaltijdwijn met impressies van belegen fruit en mineralige componenten. Daarnaast werd me ook duidelijk dat Grüner Veltliner niet voor niets als signature druif voor Oostenrijkse wijnen doorgaat. Wat de rode betreft, blijf ik toch wat met een dubbel gevoel zitten. Vaak eigentijds, authentiek en fijn maar prijs/kwaliteit een stuk minder interessant dan de witte. Als ze de lokale druiven dan nog eens vervangen door Cabernet, Merlot of Syrah dan is het P/Q helemaal om zeep.

Twee dagen later waren we te gast in de Heuriger van het Weingut Mayer am Pfarrplatz, één van de nieuwe leden van de WienWein groep. Waar de degustatieruimte van Weingut Christ een en al design en modernisme uitstraalde, kregen we hier de leuke tegenpool via een bezoek aan de ondergrondse vinificatieruimtes en een degustatie in een schaars verlichte wijnkelder. Ook hier volop gelegenheid om de Gemischter Satz van nabij te leren kennen. En meteen ook de vaststelling dat traditie en modernisme hand in hand gaan want Mayer am Pfarrplatz heeft behalve het basisgamma ook een heuse "boutique" lijn Rotes Haus genaamd. Alle geproefde wijnen konden bekoren omwille van het bijzonder hoge fruitgehalte in combinatie met de mooie aciditeit. Wel valt op dat zelfs binnen hetzelfde oogstjaar (we proefden de wijnen van 2009) een wijn enorm kan variëren louter op basis van de gebruikte druivensoort. Na de degustatie konden we buiten eten en kregen we het echte Heuriger gevoel te pakken! Bij het dessert volgde nog een fantastisch aromatische witte wijn van Gelber Muskateller. Leuk detail: een zekere Beethoven zou hier ooit verbleven hebben en aan zijn 9e symfonie hebben zitten schrijven. Ik heb dit altijd al de leukste en meest frivole van Beethovens symfonieën gevonden. Zou het kunnen dat de brave mens lichtelijk beneveld was door gegist druivensap tijdens de compositie?

Websites bij dit artikel:

www.weingut-christ.at

www.wienwein.net

www.pfarrplatz.at

P.S. Het woord "Heuriger" wordt ook nog in een andere vinologische context gebruikt. Deze term verwijst ook naar de wijn van het meest recente oogstjaar. Tot 15 november 2010 verwijst "Heuriger" dan ook naar de wijn uit het jaar 2009. Na deze datum wordt deze wijn "Altwein" genoemd en zal de oogst van 2010 de nieuwe "Heuriger" worden.

  • Reacties(1)//www.wijnblog.be/#post155
Volgende »